December 31, 2004

Walastik!!!



Tumigil na ako sa pangongolekta ng komiks. Nalipat na yung budget ko sa mga Filipiniana books na tungkol sa Philippine affairs. Ganunpaman, di pa rin nawala ang interes ko sa komiks kasi mahal na mahal ko talaga ang medium na ito. At kanina, nagkataon na nakita ko ang bagong labas na revival ng Lastikman na ginawa nina Gerry Alanguilan, Arnold Arre at Edgar Tadeo.

Noong una ay nag-alinlangan ako sa pagbili kasi Mango Comics ang nag-publish. E ang pangit ng revival nila ng Darna. Pero buti na lang sumugal ako kasi ang ganda ng Lastikman komiks na ito. Sulit ang binayad ko.

Sa mga di nakakakilala kay Lastikman, isa siyang character na ginawa ng legendary na komikero na si Mars Ravelo. Pinoy version siya ni Plasticman, nakakapagstretch ng katawan at nakakaya ring magpalit ng shape. Ang original na Lastikman ay isang alien na nagcrash landing sa ating planeta. Nung gawan ito ng pelikula ni Vic Sotto two years ago, nagpalit na ng origin si Lastikman kung saan isa na siyang normal na tao na nagkaroon ng kapangyarihan dahil sa isang meteor na tumama sa rubber tree. Sa pagkakaalam ko ay ito na rin ang sinunod na origin story sa latest movie version na kinatatampukan naman ni Mark Bautista. (nagduet kaya sila ni Sarah Geronimo sa pelikula habang kumakain ng hamburger ng Jollibee?)

Ang Lastikman ni Alanguilan at Arre ay sumunod sa version ni Mars Ravelo at siya'y isa na muling alien. Iba't mas maganda ang kwento kaysa sa Mark Bautista na Lastikman na isa lamang Spider-man ripoff. Talagang nakakatawa siya, localized kasi ang humor. OK rin na Filipino siya isinulat. Karamihan kasi ng komiks na pina-publish ngayon ng mga bigtime na komikero ay English (maliban na lang sa Ang Kagilagilalas na Pakikipagsapalaran ni Zsa-Zsa Zatturnah na sinulat rin sa Filipino at isa ring magandang komiks).

Sana marami sa inyong makabasa ng Lastikman. One shot lang naman siya kaya hindi ka mabibitin kung ang hanap mo lang ay isang wakasan na kwento. Medyo may kamahalan nga lang kasi P150, pero maganda ang drawing (classic Arnold Arre ba naman) at nakakatawa talaga ang script ni Alanguilan. Mayroon ding maikling history ng Lastikman at may panawagan ng pagsuporta sa mga Pinoy komiks.

Heniweyz, magpapacontest nga pala ako. Ang unang makapagpost sa comments sa baba ng unang taon kung kelan unang lumabas si Lastik Man sa komiks, may libreng kopya ng Lastikman. :)

Pag di kayo nanalo, bumili pa rin kayo, ok? Suportahan ang Pinoy komiks!!!

Wag Iboycott (Lahat)!!!

May mga panawagan sa ilang mga message boards sa internet na i-boycott daw ang Metro Manila Film Festival ngayong taon. Paano nga ba naman, naging Mother Lily Film Festival na kasi ang MMFF. Apat sa anim na kalahok ay pinroduce o kino-produce ni Mother Lily. Sa lakas ng impluwensiya niya, naimpluwensiyahan din pati yung awards night. Nanalo ang Mano Po 3 ng best picture kahit na may isang pang pelikula na napanalunan ang Best Director, Best Screenplay, Best Musical Score at Best Cinematography. Mamaya na natin pag-usapan yung totoong "best picture" ng MMFF.

Kahit na nakakadismaya ang mga pelikula ngayon sa MMFF, ayaw ko pa rin na magresort sa blanket na pag-boycott ng buong Festival. Ito kasi ang tanging panahon kung kailan may pagkakataon na magpakitang gilas ang mga local Pinoy films. Buong taon, dinodomina ng mga foreign films ang mga sinehan natin, at sa pagboycott ng MMFF, para bang sinentensyahan mo na ang local film indusry natin.

Ang mabuti pa, magboycott tayo on a per movie basis. Wag nating lahatin ang pagboycott. Kasi kahit papaano, ang MMFF ay nakakatsamba sa pagproduce ng ilan ring magagandang pelikula. Sa aking sariling karanasan, dito ko napanood ang ilan sa mga nagustuhan kong Pinoy films: Jose Rizal (maganda ang ambisyon although talo pa rin ito ng Bayaning 3rd World sa pagiging best Jose Rizal movie), Death Row (ang pinakamagandang pelikula ng GMA films), Tanging Yaman (na maganda na sana kung hindi lang nagkaroon ng mapaghimalang anghel sa dulo), Crying Ladies (Sharon Cuneta in a jologs role, san ka pa?), at Bridal Shower (dapat nanalo man lang kahit isang award!!!).

Ngayong taon, meron rin namang quality film na nakapasok. Ito ay ang Panaghoy sa Suba na pinroduce at dinirek ni Cesar Montano. Ang unang makaka-attract sa manonood nito ay ang novelty ng paggamit ng Sugbuanon imbis na Tagalog. Pero maliban pa sa novelty ng language, maganda rin ang pagkakagawa sa pelikula kahit na limited lang ang budget. Maganda ang cinematography at nakakatuwa rin ang paggamit ng isang local choir sa pagmusical score. Halatang halata na talagang pinagmamalaki ni Montano ang kanyang kinalakhang lugar kasi talagang pinakita niya ang ganda ng Bohol sa pelikulang ito. Pwedeng pwede itong gamitin ng Department of Tourism para gawing promotional material.

Ok rin ang kwento. Napakasubdued. Ngayon lang ako nakapanood ng war film na sobrang localized at naka-focus sa mga maliliit na tao na naapektuhan ng giyera. May ilang putukan at pagsabog pero incidental lang ito. Talagang napaka-isolated nila sa "main event".

Minsan nga lang dragging ang kwento, pero dala na siguro ito sa intensyon nga na gawin itong small scale at localized. May mga parte rin na medyo masyadong melodramatic ang mga linya (parang yung nationalistic speech ni Montano sa village meeting bago dumating ang mga Hapon), pero may mga portion ang script na talagang maganda. Gusto ko yung isang linya ni Montano kung saan sinabi niya na ang giyera raw ay giyera ng mga Bisaya, hindi ng mga Amerikano. Dahil kung ang giyera daw ay sa mga Amerikano, bakit daw sa Pilipinas sila naglalaban at hindi sa Amerika? Swak na swak, dapat mapanood ito ni George Bush at ni Gloria (hehehe). Ang gaganda rin ng mga symbolism, lalo na yung pagportray sa isang "naive" na Juliana Palermo (Pilipinas) na pinag-aagawan ng mayabang na Amerikano at ng Hapon.

Magaling rin ang acting. Paborito ko yung babae na nagportray na Bikay. Natuwa rin ako dahil sa wakas, nakita ko na marunong umarte yung small time Japanese actor na sa Jacky Woo. Hahaha!!! Akalain ko ba naman!!!

Ito ang dahilan kung bakit hindi ko suportado ang pag-boycott ng MMFF. Kung blanket ang pag-boycott natin, paano na yung iilang quality Pinoy films na nakalusot katulad ng Panaghoy sa Suba? Nakakalungkot nga dahil nangungulelat ito sa takilya. Mas nakakalungkot naman lalo kung may taong di nanood nito hindi dahil sa di niya ito gusto kung hindi dahil lamang sa blanket na pagboboycott...

December 29, 2004

Ang Una't Huli

Kagabi, nanood kami ni isipkamote ng isang benefit concert sa Conspiracy Bar and Garden Cafe sa 59 Visayas Avenue. Ito ay para sa pagpapaopera ng brain tumor ni Mica, ang anak ng gitarista ng bandang Color It Red na si Ariel Policarpio.

Ang daming tumugtog. Sa pagkakaalala ko ng pagkakasunod-sunod, ang tumugtog ay si Chikoy Pura ng The Jerks (na tinugtog ang request naming Sayaw sa Bubog), si Laura Austria (na macho), si Anya (na maganda ang boses), ang Twisted Halo (na masyadong marami ang naggigitara), ang Blue Jean Junkies (na wala sa tono ang gitara), ang Sundownmuse (na di ko maintindihan ang pangalan), ang The Dawn (na kumanta ng Where the Streets Have No Name ng U2), ang Sugarfree (na di tinugtog ang paborito kong Prom), Cambio (na di tinugtog ang nirequest naming Ledgeboy), ang Imago (na ginulo ng isang lasing), si Bayang Barrios (na pumirma ng album sleeve na dala ko), si Dong Abay (na magaling tumula), ang Pinwheel (na huling bandang ginulo ng lasing), ang Wunjo (na aabangan ko ang album dahil magaling), ang bagong banda ni Bing Austria (na nakapagpasayaw sa akin), si Myra Ruaro (na maganda pa rin after all these years), at ang Radioactive Sago Project (mabuhay ang Gin Pomelo!!!).

Siyempre, huling tumugtog ang Color It Red. Muntik na ngang di matuloy kasi alas dos y medya na nang madaling araw. Gusto nang matulog ng kapitbahay. Pero kumanta pa rin sila ng dalawang kanta, hindi rin matiis ang request ng audience. May hinanda na kami ni isipkamote na irerequest na mga kanta(I Need You Here, pati na Dancing and Singing), pero di na namin binigay. Buti na lang. Kasi natuklasan ko na marami palang magandang kanta ang Color It Red na hindi kasama sa kanilang unang album na Hand-Painted Sky. Pinakanatuwa ako sa kantang Una't Huli na galing sa album nilang Pop Fiction. Makabagbag-damdamin itong kinanta ni Cooky Chua at di na nga niya natapos ang kanta dahil naiyak siya habang inaalay ang awit para kay Mica.

Talagang naantig ako sa eksenang iyon. Ang lungkot.

Kanina, dahil di ko maalis sa isip ang kanta, bumili ako ng compilation album ng greatest hits ng Color It Red. At nandoon na nga ang kantang Una't Huli. Isusulat ko na lang dito yung pagkakarinig ko sa lyrics (wala kasing lyric sheet). Pero sana magkaroon kayo ng pagkakataon na marinig ang kantang DAPAT ay pinatugtog at sumikat sa radyo dahil sa sobrang kagandahan. Bumili kayo ng album nila, maganda. Suportahan ang musikang Pinoy na Pinoy. :)

Una't Huli
words and music by S. Salazar
performed by Color It Red

Nandito ako
parang tangang
napatunganga sa iyo.
Sana'y di mahalatang
tumutulin ang tibok ng puso
dahil sa isang halik mo -
ang una't huli,
hindi na mauulit pang muli.

Dampi ng labi mo
may init na
kumakalat sa ulo
dinuduyan ang paa,
lumulutang lutang
parang saranggolang putol
dahil sa halik mo -
ang una't huli.
hindi na mauulit pang muli.

Huwag mo sanang mapansin
na nag-aalab lamang para sa iyo

Nandito ako
isang gagang
di mapakali sa iyo
di makalapit
at kinukubli sa hangin
ang tibok at ngiti ng puso
ang una't huli,
hindi na mauulit pang muli.

Huwag mo sanang mapansin
na nag-aalab para sa iyo
na nag-aalab para sa iyo
O, ang una't huli,
hindi na mauulit pang muli.

Nandito ako
parang tangang
napatunganga sa iyo.
Sana'y di mahalatang
tumutulin ang tibok ng puso
dahil sa isang halik mo -
ang una't huli,
hindi na mauulit pang muli.

Huwag mo sanang mapansin
na nag-aalab para sa iyo
na nag-aalab para sa iyo.
O, ang una't huli,
hindi na mauulit pang muli.

Ito ang una't huli,
hindi na mauulit pang muli...

December 26, 2004

Batong Pinoy

Kagabi, ang ganda ng natanggap kong regalo kay isipkamote. Ito'y ang librong Punks, Poets and Poseurs, isang collection ng mga essays ni Eric Caruncho tungkol sa Pinoy rock scene. Pinrint ito nung 1996, kainitan ng explosion ng Pinoy rock sa mainstream. Eto yung panahon na talagang namulat ako sa ganda ng OPM. Dati kasi, puro foreign acts talaga gusto ko, tulad ng Queen, Extreme at Van Halen. Nagbago lahat yan nung napakinggan ko ang Eraserheads, Rizal Underground, Yano, etc.

Nakakamiss talaga ang panahong iyon.

Habang binabasa ko yung libro (na ilang beses ko na ring nabasa noon sa National Bookstore), parang medyo na-depress ako sa estado ng rock scene ngayon sa Pinas. Sabi ng ilang mga estudyante ko, masyado daw akong nagho-hold on sa mga alaala ng kabataan ko kaya nirereject ko yung kung anumang magandang qualities ng mga nae-enjoy nila ngayon. Marahil may katotohanan nga yung sinabi nila. Mahirap naman talagang tanggalin yung nostalgia factor. Pero yung Pinoy rock kasi ngayon, parang kulang sa substance. Parang wala yung "revolutionary fire" na dala ng mga banda noon...

Noong sumabog ang Pinoy rock noong early to mid-90s, grabe yung excitement sa ere. Eto na't may "bago" kang naririnig - mga bagong mukha na may mga bagong tunog at may mga bagong mensahe. Walang formula. Para siyang isang statement laban sa mainstream music, na bago ang pagsabog ng rock ay dinodomina ng mga Billboard chart-toppers. May drive na magbuo ng isang distinct na tunog at mensahe na Pinoy.

Kumbaga, sinasadya man o hindi ng mga musikero noon, may ingredient ng "nationalism" na naassociate sa musika ng panahong iyon. Ang Original Philippine Music ay naging synonymous sa Pinoy rock music. Dahil sa phenomenon na ito kaya siguro nakasabay noon sa pagsikat ng mga banda ang mga protest / nationalist musicians tulad ng Buklod, Patatag, The Jerks, Grupong Pendong at mga soloista tulad nina Gary Granada at Jess Santiago na bigla na lang nagkaroon ng pagkakataon na magenjoy ng shelf space sa mga record bars. Di man sumikat, pero nagkaroon naman sila ng konting mainstream exposure.

Ngayon, ang Pinoy rock ay parang walang direksyon. Walang pagnanasa na umangat at maging iba. Sumusunod na sa formula. Napaka-ironic nga, kung kelan pa naman may sumikat na kantang "Pinoy Ako" ng bandang Bamboo (na napaka-plastic ng dating, pero saka na natin pag-usapan yan), saka naman sila hindi madistinguish sa ibang musika sa airwaves.

Sana magkaroon uli ng rennaisance ang Pinoy rock. Oo, sabihin na natin na marami pa ring mga banda, nakakabenta pa rin sila ng maraming albums at nakakapuno pa rin sila ng mga concert. Pero kulang sa lalim. Kulang sa empowerment. Kulang sa relevance.

December 25, 2004

Maligayang Pasko!!!

"Pasko na naman, o kay tulin ng araw..."

Eto ako sa bahay, nakaburo na naman sa tapat ng computer. As usual, wala uli akong pinamimigay na regalo ngayong Pasko. Am I being a Grinch? Do I hate Christmas?

Hindi naman. Sa totoo lang, gustong gusto ko ngang nagpapasko. Parang lahat ng tao, bumabait. Lahat nagmamahalan. Lahat nagpapatawaran ng kasalanan at nagkakabati. Lahat nagiging thoughtful at nagbibigayan ng regalo.

Pero ito na rin siguro yung dahilan kung bakit minsan naiirita ako. Bakit kailangan pang mag-Pasko para maging mabait ang mga tao?

Kailangan pang magpasko para magkaroon ng ceasefire ang NPA at ang militar. Kailangan pang mag-Pasko para magbaba ng presyo ang mga shopping malls dahil meron daw Christmas sale. Kailangan pang mag-Pasko para may ibigay na mataas na sweldo (Christmas bonus daw). Kailangan pang mag-Pasko para maprioritize ang naghihingalong local movies over foreign movies from Hollywood.

Kailangan pang mag-Pasko para magkabati ang mga nag-aaway na pulitiko at para mag-chikahan sa kanilang mgha private sosyalan party.

Kailangan pa ring mag-Pasko para magtulong-tulong ang lahat upang magkaroon ng mga charity projects na tutulong sa mahihirap. Christmas daw is a time of gift-giving kaya lahat namimigay. Noon lang yata nila napapansin na sobra-sobra pala ang pagmamay-ari nila at di naman pala nila kailangan ng sobrang kayamanan.

Oo nga pala. Nag-roll back ng presyo ang mga oil companies. Christmas gift daw.

Marami nagsasabi sa akin, nasisira ko raw ang "spirit of Christmas" dahil sa tendency ko na hindi sumabay sa bigayan ng mga regalo. Napaka-anti social ko daw.

Pero yun nga ba ang "spirit of Christmas"? Ang magbigay ng regalo na pag normal na araw e di mo naman iisiping ibigay? Ang umalala ng mga tao na pag normal na araw e di mo naman aalalahanin? Ang "magmahal" ng mga tao na pag normal na araw e di mo naman mamahalin?

Pasko na. Sabi sa kanta, ito nga ang "tanging araw na ating pinakamimithi". Yan ang hirap, nagbibigay kasi tayo ng araw kung kelan tayo magiging mabait. Kung kelan tayo magiging mapagbigay. Kung kelan tayo matutututong magmahal. Sana wala na lang tayong araw na pinakamimithi. Sana araw-araw, minimithi natin na maging mabait, mapagmahal at mapagbigay. Hindi yung nirereserve lang natin ang magandang side natin kapag Pasko lang.

"At magbuhat ngayon, kahit hindi Pasko ay magbigayan..."

Merry X-mas sa lahat. At oo, wala pa rin akong ibibigay na regalo ngayong Pasko. Kasi di naman ako naghihintay ng Pasko para mamigay ng regalo. :p

December 24, 2004

No hope in this Jungle

Over at this is psychicpants.net, Mr. Jolography made mention about my comments concerning Bob Ong's new book, Ang Alamat ng Gubat. It is true that I found the book fun to read. His writing style may be ridiculed by "literary critics", but its down-to-earth "internet influenced" style easily connects with today's youth. I should know. His books have always been surefire hits when I give them away to my students.

Bob also has a very good sense of the ills plaguing our poor nation. His allegories would be very familiar to the hearts of many Filipinos.

But like what Jolography said, I did find the book a bit lacking because it stopped at exposing the problem without offering a solution. It's not that I am looking for a didactic ending to Bob's book. However, I wish that Bob would at least have offered hope that our problems can be solved.

I am of the thinking that a lot of Pinoys are apathetic nowadays not because they are unaware of our problems, but rather because they have already lost hope. They've taken the widespread corruption as a norm - an institutionalized societal malaise that we just have to live with. Pinoys now dream of escaping to other countries in order to leave this seemingly hopeless place. Actually, if we follow our government's rhetoric, it's now heroic to abandon the country just as long as you send dollars back to your kamag-anak. OFWs are our "bagong bayani". Because of our pathetic excuse for a government, the OFW remittances and the consumer spending on these remittances are the only things propping up our economy.

I have been asked so many times by my students as to whether the Philippines still has a bright future. Are there things about our country that we should still be proud of? And as usual, I offer them hope. I tell them of stories of great selfless Pinoys who still silently work to improve Philippine society despite the seeming unsurmountable task and the lack of support. I tell them of great thinkers who debate over our society's problems and the conclusions and recommendations that they reach after their debates. I tell them of successful efforts by dedicated heroes who in their small ways cure some of the problems we are experiencing.

Jolography proposed that Bob Ong may have just followed Rizal's example when he wrote Noli me Tangere. That in order to cure the contry's affliction, he would recreate a faithful reproduction of the present condition, exposing the sick "to the steps of the temple so that each one who would come to invoke the Divine, would propose a cure for them."

Indeed, the current affliction of the Philippine society has been faithfully reproduced by Bob Ong just like how Rizal did more than a hundred years back. The difference, though, is that with Rizal, his hero ended up dead for his failed attempt to fight the system. With Bob Ong, his hero did not end up dead, but rather ended up an apathetic fool. Isn't that a big difference?

How I wish that Bob Ong would have told his young impressionable readers that the sun may still rise once again in the Gubat. How I wish that Bob, even without consciously meaning to, would not have offered apathy as a way out of this mess. How I wish that Bob would have chosen to kill and martyr a fighting fictional hero, rather than killing the hope of his reader who would end up depressed - outraged at the ills of society, but helpless for not knowing what he can do about it.

December 20, 2004

Announcement: Punta Kayong Conspiracy Mamayang Gabi!!!

Anong petsa? NGAYON NA!!! December 20, 2004, Lunes

Anong oras? 8 pm to sawa.



Saan naman? Sa Conspiracy Garden Cafe sa Visayas Ave. tapat ng Shell Station

Anong meron? Isang benefit concert para sa mga nasalanta ng bagyo sa Quezon. P100 lang ang entrance at talagang all-star ang set ng performers.

Sinu-sino ba tutugtog? Eto pa lang yung alam ko: Dong Abay, Cynthia Alexander, Johnny Alegre, Noli Aurillo, Joey Ayala, Bayang Barrios, Noel Cabangon, Cooky Chua, Mon David, Susan Fernandez, Gary Granada, Paolo Santos, Pido, Ria Villena, Chikoy Pura, Tots Tolentino. O di ba nakakabilib yung line-up?

Talaga bang P100 lang ang entrance? Oo, at pupunta yan sa mga nasalanta ng bagyo. Mura lang din ang beer dito, P32 lang at mura AT MASARAP angpagkain. :D

Pupunta ka ba? Aba siyempre!!! Kahit may flight ako papuntang Cebu sa December 21 nang alas-singko nang umaga!!!

Punta na kayo at magenjoy tayo sa panonood ng the best OPM artists sa Pilipinas!!! Tulungan ang mga biktima ng illegal (at legal) logging.

Pikpiripikpik (Isang POst na Pamasko)

Ang sarap talagang magtrabaho sa isang iskul. Mayroong Christmas break. Kahit papaano, nabibigyan ako ng panahon para makapagmuni-muni. Paborito ko kasing gawin pag Pasko ay pag-isipan kung ano ang nagawa ko nitong nakaraang taon. Ano ba ang nagawa kong maganda at ano ba ang kailangan pang baguhin? Ang hirap kasing mag-isip ng ganitong mga bagay kapag normal na araw lang. Punong puno ng ingay, ng problema, ng trabaho. Mabuti ito, may dalawang linggo para matahimik ang isip. May panahon para tumingin nang paloob at bigyan naman ng pansin ang sarili...

Ngayong Christmas break, marami yatang nainis sa aking estudyante kasi nagbigay ako ng assignment. Tatanggalan ko raw sila ng bakasyon. Marahil nga, pero para kasi sa akin, pagbalanse lang naman ng oras iyan. Lagi kong naaalala yung mga panahon na nasa college pa ako, mga limang papers at reports yata ang sinasubmit kada linggo. Walang pakialam ang mga propesor ko kung Christmas break o kung anupamang bakasyon ang meron. Yun ang environment na kinalakhan ko, walang pahinga.

Pero di ako napapagod noon. Marahil ito'y dahil ako'y namulat sa orientation na ang pag-aaral, ine-enjoy. Hindi siya pasakit o pabigat. At dahil ganito ang aking outlook, masarap tuloy matuto. Hindi tuloy ako nagrereklamo sa akhit anong requiremtn ang ibato sa akin ng mga teacher.

Sana imbis na mainis ang mga estudyante ko, makahanap ako ng paraan para ma-inspire sila na harapin ang challenge na pinepresenta ko. Sa totoo lang, hirap ako ngayong sem. Parang may "nawala" sa aking personality. Sabi kasi dati, isa raw strength ko bilang guro ay ang kakayanan kong ma-inspire ang estudyante na mag-exert ng efort. Pero simula pa noong nakaraang sem, parang di ko na kayang makapag-inspire ng mga estudyante to go and be their best. Siguro sobrang familiarity sa aking mga estudyante na ilag sem ko nang hawak? Katamaran sa aking parte na rin at ayaw ko nang mag-exert ng effort? O napapagod lang ako?

Heniweyz, pag tinatanong ako kung ano ang hiling ko ngayong Pasko, ang sinasabi ko ay makatulog lang ako nang maayos nang tatlong araw, ok na. Para kasing pagod na pagod na rin ako at kailangan nang bumawi ng aking katawan, utak at puso na kung anu ano ang dinaanan nitong nakaraang taon. At mula noong Biyernes hanggang ngayong Linggo, nakatulog nga ako nang maayos. Lalo na kahapon, halos isang araw akong tulog!!! Dahil nakuha ko na ang tatlong araw na tulog, ibig sabihin ba ay natupad na ang aking Christmas wish? Hindi na kaya pwedeng mag-wish ng iba? Hahaha!!!

December 19, 2004

Burado na naman...

Nagreformat na naman ako ngayong gabi. Napasukan na kami ng Spyware...

Nakakabwisit na ito. Ano ba kasi nakukuhang kasiyahan ng gumagawa ng mga spyware at viruses? Punyemas kayong lahat!!! Grrrrr...

December 14, 2004

AKO ANG NAUNA!!!

Ang Petsa: Dec. 12, 2004

Ang Okasyon: Anniversary ng Nanay at Tatay ko

Ang Oras: 11 am

Ang Lugar: Powerbooks Greenbelt, Makati City

Pinapasyal ko lang ang kapatid ko sa aking paborito (nang) tambayan sa Ayala. Nang may mapansin kaming bagong stock ng libro na kalalabas lang at nakatambak sa gilid...

Alamat ng Gubat...ang bagong libro ni Friendster Bob Ong!!!

HAHAHAHAHA!!! Ayun sa nasa counter, ako daw ang unang unang bumili ng libro sa Powerbooks Greenbelt. E sa buong Pilipinas, ako rin kaya ang nauna? MWAHAHAHAHAHA!!!

Ibang klase pa rin talaga ang pagsulat ni pareng Bob. Oo, di siya mananalo ng Palnca, dahil iisnabin siya ng mga "expert" na mga hukom na "maalam" sa kung ano ang "tunay" na literature. Lalait-laitin rin siya ng mga "enlightened" na naguubos ng pera sa Purpose-Driven Life, mga libro ni Paolo Coelho at Og Mandino, at ganun na rin ang Rich Dad, Poor Dad series. Pero aangat pa rin ang kanyang panulat na nakakakonek sa "masang Pilipino" dahil sa kanyang writing style na nahasa sa matagal nang pagsusulat sa Internet at nagsasalita sa wikang madaling maintindihan dahil ginagamit sa pangaraw-araw.

Si Bob Ong ang bagong mukha ng Pinoy literature...

Sa Alamat ng Gubat, muling ipinamalas ni Bob Ong ang kanyang malalim na pagkakaintindi sa mga problema ng gubat na ginagalawan natin. Ngunit tulad ng kanyang librong Bakit Baligtad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino?, parang mayroon na namang kulang. Sapagkat pagkatapos ng ating pagmulat, ano na ang dapat ihain na solusyon?

Paanong tatapusin ang paulit-ulit na alamat ng gubat?

Da King is dead...

...long live Da King.

Siya ay kilala ng ilan bilang idolo ng masa. Ang action King. King of Philippine Movies. Ang opposition candidate na tinalo ni Gloria Macapagal-Arroyo. Pero para sa akin, siya pa rin si Flavio, ang Panday.

Ngayon, wala na ang Panday. Sumakabilang buhay na siya. At dun sa kabilang dako, muling itutuloy ang walang katapusang pakikipagtuos ng dakilang Panday laban sa kasamaan ni Lizardo, ang mapaniil na diktador.

Nawa'y magtagumpay ang kabutihan sa susunod na buhay...

Mabuhay ang Panday!!!

Nilinis na Alaala...

Na-infiltrate ng Spyware ang computer ko...

Oo. Bad trip. Unti-unting bumagal ang computer ko tapos maya-maya ay lumalaki ang nacoconsume na space. Napakarami na rin ng naipadalang bytes palabas ng computer papunta sa kung saan. At ayaw na ring bumukas ang mga pinupuntahan kong web pages at pati na rin ang aking mga files.

Sinubukan kong iligtas ang mga mahahalagang files sa computer. Ibe-burn ko sana sa CD. Pero sumasama sa bine-burn kong file ang SPyware. Matinding Spyware ito. Grabe.

Kaya ginawa ko ang kinakailangan. Nireformat ko ang aking computer.

Oo, reformat ng computer...

Kaya lahat ng files ko wala na. Lahat ng alala ng pinaghirapang MBA, research papers at case studies, wala na. Strama paper ko wala na. Kopya ko ng mga grades, wala na. Lahat ng lectures, handouts, quizzes at exams na na-compile ko nitong mga nakaraang taon, wala na. Lahat ng memo at announcements bilang Program Coordinator at SC Adviser, wala na. Lahat ng aking ginawang review sa komiks, wala na. Lahat ng reviewers na nagawa ko para sa ICFC at ACPACI, wala na.

Lahat ng episode ng GTO na nakastore sa computer, wala na. Pati na rin yung Waterboys.

Lahat ng tula ng aking kapatid, wala na.

Wala na ang mga digital picture namin ng aking lalabs.

Kay lungkot isipin na lahat ng iyan ay nawala. Pero ganyan talaga ang buhay. Kailangan lang talaga tayong magpaalam sa mga bagay, kahit na yung mga pinaghirapan at pinagpuyatan natin.

Time to move on. Nilinis na ang computer. Kailangang punuin ko na uli...

December 12, 2004

Maganda na sana...

Kanina ang outreach ng IABF-SC along with Theta Kappa Roh. Ngayon lang ako pupunta sa isang relief operation, kahit na sa donation area lang at di talaga sa lugar ng mga nasalanta.

Pagdating namin sa lugar na tumatanggap ng donation, nabilib ako. Ang daming donations. At walang tigil ang pagdating!!! Marami-rami ring volunteer, at nakakatuwa may mga bata. Girl scouts!!!

Tuwang tuwa rin ako sa mga sinamahan kong officers at iba pang estudyante kasi dapat, magdadala lang naman kami ng donations. Pero instinctively, dumiretso na sila dun sa lugar, nakibuhat, naki-pack at tumulong. Hindi pa rin siguro nawawala ang spirit ng "bayanihan".

Tapos, unti-unti naging bad trip ang araw...

May pinalabas sa aking sako ng rejects, mga damit na wala na talagang pakinabang. Parang basahan na. Nilabas ko. Hinanap ko kung nasaan yung stock ng mga rejects.

Ang taas...talagang mataas. Gabundok...

Tarantadong kawanggawa yan. Magdodonate ka ng halos basahan na damit? Grabeng insulto naman yun...

Tapos, may dumating na isang jeep ng madodonate. Nagpuntahan yung contingent namin para kunin yung mga donations nila. Tapos, ni hindi kami tinulungan!!! Kami na ang kumuha ng lahat ng relief goods. Bumaba lang sila ng sasakyan para magpapicture tapos umalis agad. Nyek!!! Ano yun, publicity?

Tapos habang binubuksan ang mga donations, may katawa-tawang mga nakuha:

1) May nakuha kaming hair dryer. Hair dryer?!!! Aanhin ng mga nawalan ng bahay sa baha ang hair dryer? Kungsabagay, magpapatuyo siguro sila ng buhok dahil nalublob sila sa baha. Hay naku...

2) Meron ding antenna ng TV. Indoor pa. Dios mio, e nasan yung TV?

3) Merong VHS tape. Chinese yung nakasulat sa label. Pinaghinalaan namin na porno yata yung laman...

4) May nagdonate ng sumbrero na pam-beach. Alam mo yun, yung pang fashion show. Hayayay na talaga...

Pero ang pinakabad trip ako ay nung malapit na kaming umalis. Magtatanghali na nuon, may mga nag-uwian na muna kaya medyo mahirap yung pasahan ng sako ng damit kasi konti na lang kami. Tapos may nagdatingan na contingent ng _____ _____ College. Ang dami!!! Tuwang tuwa ako may tutulong na, marami pa namang lalake. Tapos, dinaanan lang nila yung linya namin, pinapasa ko na yung sako tapos di sinalo. Bakit dumaan lang? Kasi nagsidiretso sila dun sa mga Lucky Me Supreme na libreng supply para sa volunteer at binanatan agad. Biruin mo, kadarating pa lang tapos binanatan na yung libreng pagkain bago tumulong...

Kainis!!! OK na sana, ramdam na ramdam ko na ang spirit of volunteerism, tapos may sisira lang ng araw ko. Hay naku...

December 12 na...

...28th wedding anniversary na nina Mama't Papa.

Lluuuffffeeeeetttt!!! Ang saya naman...

Kainan na naman ito. :)

December 11, 2004

Sangandaan

Sa mga taong nagtataka kung bakit minsan nawawala ako lalo na kapag Linggo:

Ang Sangandaan ay isang grupo ng magkakaibigan na naglalayong ibahagi ang ganda ng kultura ng Pilipinas sa pamamagitan ng pagtanghal ng musika, sayaw at iba pang uri ng katutubong sining tulad ng arnis. Mula sa mga tradisyunal na musika at sayaw ng Katimugang Pilipinas hanggang sa mga orihinal na katha, hango at batay sa mga katutubong tunog at ritmo ang sining ng Sangandaan. Kasabay ng pagtatanghal at paglilikha, patuloy ang pag-aaral ng grupo ng tradisyunal na musika, sayaw at martial arts(arnis) upang mas lalong mapagyaman ang kaalamang maaaring ibahagi sa sinumang nagnanais makibahagi.

Pormal na napangalanan ang Sangandaan noong ika-11 ng Mayo, 2001. Nakapagtanghal na ang grupo sa mga parke/pasyalan, kainan at kapihan, piyesta, paaralan hanggang sa kasalan. Nakapagturo na rin ang grupo ng sayaw at musika sa mga mag-aaral na nagnais na ibahagi ang katutubong sining sa kanilang paaralan. Bukod sa pagtatanghal at pagtuturo, nakikipag-ugnayan din ang grupo sa iba pang mga musikero, mananayaw, arnisador at iba pang alagad ng sining upang kapwa mas mapalawak ang kani-kaniyang kaalaman at kamalayan.

Bagama’t maaring mangahulugan ng pag-hihiwalay ang sangandaan, nangangahulugan din ito ng pagtatagpo. Nawa’y magkita-kita tayo sa isang sangandaan at mapagyabong natin ang ating karanasan at pakikipagugnayan sa isa’t isa. Sa ating paghihiwalay nawa’y may maiwang magandang ala-ala ang isang pagtatagpo, gaano man kasandali, sa sangandaan.


Anim pa kami sa picture na iyan (Clockwise, left to right: Reg, Joi, Mariel, Paeng, Flor at ang aking lalabs na si Ria). Ngayon, apat na lang kami, at mas nabawasan pa dahil si Ria ay nasa Japan na. Kailan kaya kaming mabubuo muli?

Sana makatugtog kami uli...

December 9, 2004

Na-late si Paeng...

...dahil malamig ang simoy ng hangin!!! Parang Pasko na. Masarap matulog!!!

Kungsabagay, yun naman ang Christmas wish ko. Makatulog nang maayos na walang iniisip na problema o trabaho...

Pero siyempre hindi pa matutupad yun. Sa X-mas break, 1) tatapusin namin yung feasibility study na ang tagal na naming di ginagawa, at 2) gagawa ako ng marketing plan sa loob ng limang araw para pwedeng maging example ng aking mga estudyante.

Magagawa ko ba yun? E mas masarap yatang matulog. Zzzzzzzzzz...

December 4, 2004

Bwisit!!!

Dumaan ang kayraming bagyo. Ang daming nasalanta. Maraming buhay ang naapektuhan. At naglabasan rin ang mga kabwisitan na maya't maya ipinapalabas sa TV.

Sabi ng mga opisyal sa Quezon, wala naman daw illegal logging sa probinsya nila. Pero sa aerial footage, kita mo na pagkarami-raming troso ang lumulutang. Mga troso rin ang nagsitama sa mga bahay kaya kahit bato ang tinitirhan mo, masisira. Kung walang illegal logging, saan galing yung mga troso? Ganun ba karami ang pinapayagan niyong ipaputol 'legally"?

Bwisit!!!

Sabi naman sa Nueva Ecija, hindi naman daw mga loggers ang problema. Mga kaingineros daw na ang daming sinusunog na punongkahoy. Hebigat, men. Kaya may sangkatutak na troso na lumulutang ay dahil sa mga nangangaingin? E sa pagkakaalala ko, abo yung natitira pagkatapos ng pagsunog, hindi troso!!! Hay naku!!!

Bwisit!!!

Mga sundalong nagsisigawa ng relief operations, inambush ng NPA. Paliwanag ni Ka Roger, hindi naman daw nang-ambush ang NPA kasi yung mga sundalong yun, nagsasagawa ng counterinsurgency operations.

Teka muna, counterinsurgency operations sa kalagitnaan ng bagyo? Sundalo yung umatake, pero sampu yung namatay sa kanila at isa lang ang napatay na NPA. So kapanipaniwala ba ang pinagsasabi ni Ka Roger?

Pero may kaduda-duda rin sa sinabi ng military. Kasi nadulas ang spokesperson ng Nolcom:

"Monta said the unit, composed of 19 soldiers led by Puyao, broke off from a relief distribution mission in Bulacan to check reports on the presence of rebels in Barangay Pasong Bangkal in San Rafael."

So talagang hinanting nila ang mga NPA at hindi sila yung inambush?

Ano ba yan? Sino ba ang nagsasabi ng totoo? Ang dami nang nasasalanta, nagbabarilan pa rin sila!!!

Bwist!!!

Eto, wala nang kinalaman ang bagyo. Sabi ni Gloria, umangat daw ang ekonomiya ng Pilipinas by 6.3%. Sinukat ito sa growth ng ating GDP (nominal). Ang galing, 'no?

E ang inflation rate ay 7.1%.

Nyek!!! E di ba ang pinasimpleng computation ng nominal GDP ay Gross Domestic output x Price? E kung ang Price ay tumaas nga ng 7.1%, ibig sabihin...

Hay naku. Kaya pala di ko naramdaman!!!

Bwisit talaga!!!

Midnight bloggers

Lagi na lang hatinggabi o lagpas pa ang pag-update ko ng blog. Parang si psychicpants, lagi na lang hatinggabi rin ang update.

Kaya siguro ako pumapayat.

Masarap lang kasing magsulat kapag gabing gabi na. I can not seem to get any writing properly done when I am still fully awake during daytime. Maganda yung mahilo-hilo na nang konti sa puyat, dumadaloy ang creative juices at medyo nakababa na ang barriers.

Tapos meron pang kapangyarihan ang buwan. Masyadong nabibigyan ng masamang kahulugan ang salitang "lunacy", pero sa totoo lang, we could always use a dose of lunacy for us to express ourselves fully.

Tingnan niyo ang post na ito. Walang kwenta. Kasi pagod na pagod na ako, hatinggabi na. at gigising pa ako nang 6 nang umaga. Siyet...

December 2, 2004

Malalim (?)

Nitong mga nakaraang araw, ilang beses na akong sinabihan na malalim daw ako. Bakit kaya?

Di ba pag sinabi mong malalim, parang di maarok? Mahirap patawanin. May sariling mundo. Puro jargon magsalita. Mahirap maintindihan. Seryoso.

Malalim nga ba ako?

Siguro gusto ko lang talagang isipin kung bakit ako narito sa mundo. Siguro gusto ko lang malaman, ano ba ang aking dapat gawin, ano ang ginagawa ko at ano ang nagawa ko na. Siguro gusto ko lang malaman kung ano ang tama o mali (kung meron man). Siguro gusto ko lang maintindihan ang mga nangyayari sa paligid ko dahil yun lang naman ang paraan para malaman ko ang mga sagot: sa pagmamasid, sa pagdama at sa pag-iisip.

Di ba ang hirap namang isipin na nabubuhay lang tayo para mag-aral, magtrabaho at magkaroon ng karanasan? Di ba tayo ay nag-aaral, nagtatrabaho at nagkakaroon ng karanasan para magkaroon ng pakinabang ang buhay?

Kung yun nga ang ibig sabihin ng malalim, sige, malalim na nga ako. Pero di ba't dapat naman talagang tayong lahat ay mag-isip ng ganitong mga bagay? Dahil ang lungkot naman kung ang buhay natin ay parang pagsunod lang sa nakagawian na, pagsang-ayon lang sa natuklasan na, at pagsasabuhay lang ng kung ano ang idinidikta sa atin na dapat nating maging buhay.

Mayroong best-selling na libro ngayon, yung Purpose-Driven Life. Best-selling siguro siya dahil maraming mga tao na di alam kung saan pupunta at kung ano ang kanilang misyon. May nagregalo rin sa akin nito, pero di ko binasa. Hindi sa minamaliit ko ang libro, pero di ko lang trip kasi para siyang isang short-cut. Mas masaya siguro kung matutuklasan ko ang aking "purpose" sa aking sariling paglalakbay, hindi dahil sa sinabi sa akin ng isang manunulat na ito ang purpose ko. Sa tingin ko, dapat tayong lahat ang sumusulat ng ating sariling mga libro.

Ang pangit naman na pag natapos na ang libro natin, ang mababasa lang ay: Paeng - ipinanganak, nag-aral, grumadweyt, nagtrabaho, nag-asawa, nagkaroon ng anak, namatay. Parang robot na sumunod lang sa isang program, dumaan lamang sa isang predictable na cycle..

Parang hindi nabuhay.

Hindi. Hindi ako malalim. Gusto kong maniwala na ako ay nabubuhay. At ginagawan / hinahanapan ko lang ng saysay ang buhay ko.

Na-print sa Inquirer!!!

Maganda ang gising sa umaga. Lumabas ang aking sulat sa isyu ngayon ng Philippine Daily Inquirer. :D

Cunanan's concern for UP (PDI, 12/02/04)

Editor's Note: Published on page A16 of the December 2, 2004 issue of the Philippine Daily Inquirer

IT WAS irksome reading Belinda Olivares-Cunanan’s opinion on the deadlock in the election for a new president of the University of the Philippines (PDI, 11/22/04). Her argument that past UP presidents would never have gotten their position had there been no intervention from past Philippine presidents was mere grasping at straws—a classic case of trying to win an argument not by merit but by mudslinging.

Why would Edgardo Espiritu have been an ideal UP president for our times? Because he was a banker who made waves in the private sector but did nothing of consequence as a member of President Joseph Estrada’s Cabinet? What did he do as finance secretary when UP started to experience massive budget cuts?

On the other hand, Emerlinda Roman has proven to be one of the leading business educators in the country. Through her pioneering researches -- published and unpublished -- she has shown a firm grasp of current management issues, negating the argument that Espiritu is the better choice because of his new way of thinking. I would bet that Roman is even more conversant about new management theories and paradigms than Espiritu.

Cunanan’s “concern” for UP’s decrepit buildings and underpaid faculty may sound touching. But instead of sharing her opinion on the UP presidency, she should have asked her good friend, President Gloria Macapagal-Arroyo, to realign our national budget and priorities in favor of education. Then she would have done UP a big service.

-ERWIN RAFAEL
1578-C 8th St. Fabie Estate
Paco, Manila 1007


Kailangan ko ba itong ilagay sa scrapbook? Hahaha!!!

Is this a sign?!!!

Wala na namang pasok.

Lahat ng klase ko ngayong semester ay Monday-Thursday ang skedyul. Ewan ko ba kung kamalasan o sadyang coincidence lang, pero lagi na lang walang pasok ang klase ko!!! Ngayong sem, tatlong beses ko pa lang ma-meet ang aking Marketing Management class at dalawang beses naman ang CSYSANDS.

Ang hirap makuha yung pacing ng pagtuturo pag ganito. Mas mahirap kasi ngayon ko pa lang ituturo ang mga subjects na ito. Wala nang natututunan ang aking mga estudyante...

Pero isipin natin na kunyari, naniniwala tayo na "everything happens for a reason". Ano naman kaya ang maaaring dahilan kung bakit lagi akong nawawalan ng klase?

1) Siguro binibigyan pa ako ng time na magprepare nang mas maayos para sa klase ko?

2) Baka may mas importante pa akong maituturo sa labas ng classroom habang walang klase?

3) Baka kailangan kong matest kung paano mag-adjust sa ganitong klaseng sitwasyon?

What the hell. I never believed in "everything happens for a reason" anyway. Walang pasok kasi may bagyo, may contest, may strike ng jeep o kaya nama'y dineclare ni Gloria. Yun lang yun. Period.

Ngayon panahon na para matulog uli... :D

December 1, 2004

Nang Ipikit Ko Ang Aking Mga Mata...

Isa sa pinakamahirap na matutunan na bagay sa mundo ay ang umamin na ika'y nagkamali. Madalas, magaling tayong maghanap ng dahilan o masisisi. Basta hindi tayo ang may kasalanan. Laging hindi tayo. Laging si ano, si ganun, si ganito...

Ngayong schoolyear na ito, pinakamalaking problemang dala-dala ko ang Yearbook project ng IABF Student Council. Pumirma kami ng kontrata, akala ko ok na. Yun pala, kailangan pang ipa-approve sa management. Malapit na kaming mapenalize dahil di kami makakolekta. Sa ngayon nga, 15 days na lang ay may deadline na kami na magremit ng around P700,000. Wala pa kaming hawak ni isang piso.

Ang dami kong sinisi sa gulong napasukan namin. Kesyo hinaharang ng Dean ng Student Affairs. Kesyo may pinapaborang printer kaya ayaw i-approve. Kesyo ang kapal ng mukha ng FEU na kinuwestiyon ang presyo ng yearbook gayong ang admin naman walang pakundangan sa pagtaas ng tuition. Kesyo pinag-iinitan kami kasi mga pasaway kami at may pulitika...

Kahapon lang, napag-isip isip ko, ako naman talaga may kasalanan dito.

Alam ko namang lahat ng project ng Student Council, may approval dapat ng admin. Pero pumirma pa rin ako at napasubo ang aking ina-advise na Student Council.

Kung di ako pumirma at dumaan sana sa tamang proseso, e di wala sanang problema.

Eto ako ngayon, tanggap ko na na ako ang talagang nagkamali. Kaya dapat, ako na ang gumawa ng paraan para maituwid ang pagkakamali ko.

Matagal ko rin tiningnan ang Dean ng Student Affairs na isang "kaaway" pagdating sa isyu na ito. Pero nung inisip ko, ginawa lang niya ang trabaho niya. At ako ang hindi gumawa nang maayos sa trabaho ko. Kailangan kong tanggalin ang lahat ng biases sa utak ko. Kaya kanina, sumulat ako sa kanya.

Good day. When the IABF-SC sought my advice regarding the IABF Yearbook, I gave them the go-signal to proceed with the project without your and Dean Cabulay’s approval because I mistakenly assumed that the policies here regarding such a project were the same as the policies in the university where I came from. Thus, we proceeded with the printer selection process and the formation of the editorial board. On September 7, 2004, Marla Brigitte Galvan, Ryan Christoffer Usita and I entered into a contract with Repro Professional Printers (hereinafter referred to as Repro) who was selected as the printer for the IABF Yearbook.

It was only after the contract signing that I was made aware of my wrong advice to the students and that the said project needed approval from the administration. I tried to put the contract’s execution on hold until the said approval, but Repro has already fulfilled a part of the contract when they printed the promotional magazines and solicitation materials for the Yearbook in accordance with our agreement. Putting the contract on hold after partial execution of the contract would be in bad faith on the part of IABF-SC.

I advised the IABF-SC to pass a proposal subject to Dean Cabulay and your approval in accordance with our agreement during our emergency meeting regarding the different Institute yearbooks. The IABF-SC postponed collection of payments from the students / subscribers pending the approval of the project.

Per contract, we are to deposit 50% of the projected collections (P700,000) today, November 30, 2004. I already negotiated an extension of the deadline to December 15, 2004, seeing the improbability to fulfill our end of the contract.

As IABF-SC adviser, I am wholly to blame for this mess the IABF-SC has entered into because of my wrong advice. For that, I would like to apologize. I would like to ask then for your assistance on getting the approval that we need so that we can start collections for us to meet the December 15 deadline. I don’t want the IABF-SC, specifically the officers who are signatories of the contract, to suffer the penalty to be imposed if we fail to perform our end of the contract.

I sincerely implore for your understanding. Thank you.

Nagkausap na kami kanina. Magdiskusyon daw kami sa Huwebes nang umaga. At bakasakali, kung papalarin, makakakolekta na kami ng pera next week. Sana matuloy na nga.

Di pa ayos ang lahat. Malaki pa rin ang problema. Pero natuwa ako dahil kahit papaano, may nakikita na akong solusyon na maaaring mapatupad. Sa pagkakataong ito, hindi ko kinailangang buksan ang aking mata para sa kasagutan. Kinailangan kong pumikit, dahil minsan, ang sagot pala'y makikita sa ating mga sarili.

Ngayon napapaisip ako. Ganun din kaya ang dapat nating maging attitude pagdating sa pagsolusyon ng maraming mga problema sa ating lipunan? Hindi kaya't ang problema, at gayun na rin ang solusyon, ay nasa ating mga sarili mismo?