Milagro!!!

Siyet. Tinalo ng UP ang FEU!!!

Uulitin ko. Tinalo ng UP ang FEU!!! Limang sunod sunod na panalo na ang UP!!!

Naiiyak ako. Lord, marami pong salamat. Huhuhu...meron pa palang himala!!!

Off-the-Air?

Matutulog na sana ako kanina pero bigla kong naisipan na magbukas ng TV. Natiyempuhan ko na ang palabas ay On-Air, isa sa mga paborito kong local shows. Ayus, matagal ko na ring hindi napanood si JM at ang malaki niyang ilong. Sabado na pala sila naka-skedyul.

Pero ano ito?

Pinalabas nila ang The Best of On-Air. Bakit sila nagpapalabas ng Best of, e hindi naman nila anniversary at hindi naman New Year? Nagtapos ang show na ang feature nila ay si Maverick at si Ariel at parang pinapakita nila na proud na proud sila sa naging produkto nila. Tapos...tapos...sabi ni JM..."We'll see you again...soon."

Tapos malungkot ang tugtog sa closing credits.

Wala na bang On-Air? Lilipat na ba sila ng channel? Ano nang mangyayari?

Bakit ang mga magagandang shows na local ay hindi pino-promote, nililipat-lipat ng time slot tapos kina-cancel?

Hindi ko na ba maririnig ang mga katagang "Lufettt!!!", "'steeeegggg!!!" at "Steady!"?

Ako at Ang Eraserheads

Kanina, pinatugtog ko ang Disc 2 ng Eraserheads: Anthology. Bad trip, tumigil habang nasa kalagitnaan ng kantang "Maselang Bahaghari". Mukhang may tama na yung CD ko. Ilang sandali lang, tuluyan nang tumigil yung CD at wala na akong mapatugtog na kahit anong track. Bad trip talaga. Nasa nostalgic episode pa naman ako.

----------

Ako ay kasama sa henerasyong lumaki sa awitin ng Eraserheads. Kung di ako nagkakamali, 3rd year high school ako nang i-release ang Ultraelectromagneticpop sa market. Sa totoo lang, di ko agad pinansin ang mga kanta nila. Nung panahon kasing iyon, medyo bilib ako sa mga foreign acts lang - Queen, Metallica, Bon Jovi, Eraserheads, Guns and Roses, Extreme, Poison, Pearl Jam, etc. Ang "cheap" pa naman ng dating ng recording ng mga naunang kanta ng E-heads, walang walang panapat sa technically proficient na musika ng mga foreign bands.

Tapos, for some reason, binili ko yung ikalawa nilang album - Circus. Wala lang, na-curious lang ako kung bakit parang bentang benta sila sa masa. Nung unang pakinig ko, may konting snobbish attitude. Kesyo hindi naman magaling mag-gitara sina Ely at Marcus. Kesyo masama ang boses ni Ely. Kesyo magaling nga sina Raymund at Buddy pero wala pa rin silang panama sa mga pinakamagagaling na bassists at drummers sa mundo.

Pero hayup. Na-hook ako. Hindi maalis ang mga kanta nila sa aking utak.

Tinamaan na ako ng Eraserheads magic.

Nun lang ako nakarinig ng mga kantang kumonek talaga sa akin. Hindi miminsang inisip ko na ang mga kanta nila ay pawang mga kanta ko rin. Sila ang nagmulat sa akin na hindi kailangang maging pinakamabilis mag-gitara o pinakamataas ang boses o pinakamalakas at komplikadong pumalo ng drums para maging magaling na banda. Ang galing ng isang banda ay nasa kanilang mga kanta at nasa pagdadala na rin ng kanilang mga kanta. At kakaibang mangusap ang mga kanta ng Eraserheads. Nakuha nila ang boses ng aking henerasyon at ito ay naipahayag nila sa mga awiting masarap sabayan at kantahin.

Exagerration man pakinggan, pero ang Eraserheads siguro ang nag-spark na nationalism ko. Totoo!!! Yun ang kauna-unahang beses na nabilib ako sa isang grupong Pinoy. Sila ang nagmulat sa aking isipan na maraming magagaling na Pinoy artistic talents. Pagakatpos ko silang mapakinggan, nun lang ako nakinig ng musika ng ibang bandang Pinoy tulad ng The Youth, Color-It-Red, Wolfgang, Yano at Rizal Underground.

Magmula nun, sinubaybayan ko na ang Eraserheads. Hindi naman ako naging panatiko, pero naalala ko na lagi ko silang inaabangan na lumabas sa Music Bureau sa Channel 5 at sa Band Stand sa Channel 13 (Band Stand ng ba yun? Sa Channel 7 yata ang Band Stand!). Pati sa Channel 29, inaabangan ko rin sila. Napanood ko sila sa kanilang concert sa aking high school alma mater - sa Paco Catholic School. Sila ang sumalubong sa aking pagpasok sa UP nang tumugtog sila sa Freshman orientation at sa Freshman concert. Mga kanta rin nila ang ginamit naming pangharana nung samahan namin ang isang kabarkada na manligaw dun sa may UP Bliss. At siyempre, di ko malilimutan yung nakipagsiksikan ako sa Sunken Garden nung nag-album launch ang Cutterpillow. Ako yata ang no. 318 na nagkaroon ng Cutterpillow sa Pilipinas!!!

(Naalala ko tuloy, nung album launch ng Cutterpillow, may isang grupo dun ng babae na memoryado na yung lyrics ng mga kanta sa Cutterpillow kahit na nun pa lang lumabas yung album. Kakaiba, panatiko talaga. Kahit yung rap ni FrancisM sa "Superproxy" memoryado!!!)

----------

Ngayon, wala nang Eraserheads. Nabubuhay na lang sila sa mga CDs at cassette tapes sa bahay. Minsan, naiisip ko na bad trip, kinailangan pa kasi nilang maghiwahiwalay. Pero mabuti na rin yun kasi sa kanilang huling tatlong album (Sticker Happy, Natin99, at Carbon Stereoxide), naramdaman ko na na nakukulong na sila sa pagiging Eraserheads. Sabi ng iba, pumangit raw mga kanta nila. Hindi totoo yan. Nag-iba lang ang kanilang pananaw sa buhay.

Sa tingin ko, yung fans na rin ng Eraserheads ang may kasalanan kung bakit nawala yung grupo. Pinilit kasi silang ikahon at ginawang "Pop Machine" na laging inaasahan na makakagawa ng hit na katulad ng mga kanta na nagawa na nila dati. Para bang kalahating dekada na ang lumipas, inaasahan pa rin ng mga fans na kakanta ng "Toyang" si Ely. Di nila alam, ibang klaseng banda kasi ang Eraserheads. Tumatanda sila, at sumasabay sa pagtanda nila ang pagbabago ng kanilang mga kanta. At nakakalungkot kasi hindi sila sinabayan ng kanilang mga "fans" kuno. Naalala ko, ikalawang album pa lang, may nagbansag na sa kanilang sellout kasi hindi na raw sila katunog ng E-heads sa Ultraelectromagneticpop. Hay naku. Kung gusto niyo ng bandang di tumatanda at walang growth at maturity, makinig na lang kasi ng Parokya ni Edgar.

Naalala ko na mangiyak-ngiyak ako nung una kong narinig ang kantang "Para Sa Masa" sa Sticker Happy album. Nung narinig ko yun, alam kong tapos na. Wala nang Eraserheads. Naiipit na sila sa gusto nilang gawin at sa gusto ng kanilang fans na gawin nila. Sabi nga ni Ely, "Mapapatawad mo ba ako kung hindi ko sinunod ang gusto mo?" Ganyan kasi ang mga rabid fans, nakakulong sila sa nakaraan na hindi iniisip kung anong gustong mangyari ng kanilang kinagigiliwan na grupo. "Pinilit kong iahon ka, ngunit ayaw mo namang sumama". Sa huli, ang Eraserheads na rin ang sumuko at tumigil sa pagiging Eraserheads: "Huwag mong hayaang ganito, bigyan ang sarili ng respeto..."

Nakakalungkot. Kung "sumama" kaya tayo, saan kaya nila tayo dinala?

----------

Ilang taon na ring nawala sa utak ko ang Eraserheads. Marami na rin kasing mga ibang banda diyan tulad ng Sugarfree at River Maya (pagkatapos umalis ni Bamboo) na sinusubaybayan ko. Hindi ko na sinundan sina Ely at Raymund sa kanilang mga individual projects (Mongols, Sandwich, etc.). Pero may isang araw nung Pebrero noong UP Fair na nagbalik ang alaala ng mga masasayang araw ng Eraserheads. At ang may kasalanan? Ang bandang Brown Man's Revival.

Masaya kaming nagre-reggae nun. Kasama ko ang aking lalabs at paindak indak kami sa Sunken Garden. Tapos, biglang bumanat ang Brown Man's Revival ng isang pamilyar na kanta na ginawa nilang reggae version - ang kantang "Maling Akala" from Ultraelectromagneticpop. Siyet!!! Maya-maya lang, hindi lang ako umiindak. Kumakanta na rin ako. At hindi lang ako. Halos lahat ng nasa Sunken Garden noon, sumabay sa pagkanta. Bihira mo nang mapapanood ang ganun dahil kadalasan, may mga "groupies" na lang ang mga banda. Eto, kakaiba. Lahat talaga kumanta. Ang saya!!!

At sa isang maikling sandali isang gabi noong Pebrero, nabuhay muli ang diwa ng Eraserheads sa UP Sunken Garden.

----------

Mga ilang buwan nang nakakaraan, ni-release ng BMG ang Eraserheads Anthology, isang 2-CD set na greatest hits kuno ng Eraserheads. Kahit na kumpleto ako (halos) ng mga album ng E-heads, bumili pa rin ako. Maganda kasi ang cover art na ginawa ni Arnold Arre. At ngayon lang ako magkakaroon ng CD ng E-heads kasi puro cassette tape lang ang meron ako. Sa wakas ay mapapakinggan ko rin nang CD quality ang kanilang mga kanta.

OK naman ang Anthology. Kung pag-uusapan ang mga pinakasikat na kanta ng E-Headst, nandito naman talaga ang kanilang mga sumikat na kanta. Yun nga lang, may mga paborito ako na wala dito: "Shake Your Head" at "Maling Akala" ng Ultraelectromagneticpop, "Hey Jay", "Wishing Wells" at "Insomnia" ng Circus, "Waiting for the Bus" at "Fine Time" ng CutterPillow, at "Balikbayan Box" ng Sticker Happy. Kungsabagay, wala naman kasing patapon na kanta ang Eraserheads. Sana nga sinama nila sa Anthology pati yung patok na patok na Punk Zappa filler.

Sira na yung Disc Two ko ng Anthology. Sayang, ginagawa ko pa naman itong sing-along. Sige na nga, hahalungkatin ko na uli yung mga individual cassette tapes ko ng E-heads. Magmu-music trip muna ako...

----------

Minsan talaga may dumarating na artist na naka-capture ang spirit ng isang generation. Sila yung mga HINDI one-hit wonder na nakakabuo ng napakaraming kanta na nagre-represent ng kanilang panahon. Nangyari na yan dati sa Apo Hiking Society. Sa aking panahon naman, ang Eraserheads. Sino naman kaya ang magiging Eraserheads ng susunod na henerasyon? Kelan kaya siya/sila darating?

(Baka raw dumating na. Por dios, por santo, sino kaya yun? Ang Sexbomb Girls?)

Stranded (na naman)

Na-stranded na naman ako nang ikalawang sunod na araw...

Masyado yata akong maagang pumasok...

Lord, wag niyo na po ako bigyan ng maagang klase next sem. Hahaha...

Ako na lang tao dito...

Stranded...

Nasa FEU ako...

Walang pasok...

Nahuli na naman ang announcement nila...

Baha sa labas...

Bahang baha sa labas...

Tang inang buhay ito...

The Art of Letting Go (Teacher Style)

Kahapon, "dinalaw" ko yung class na kinailangan kong bitawan dahil sa pagkaka-appoint sa akin bilang OIC ng BS Accountancy program. Ewan ko ba. Malungkot ako. Parang ganito rin ang nararamdaman ko tuwing may ga-graduate akong mga estudyante. Lagi akong nag-aalala na baka magkamali sila, baka mapabayaan sila o baka kung anong mangyari sa kanila...

Tapos naalala ko ang quote na ito:

"Ideal teachers are those who use themselves as bridges, over which they invite their students to cross; then having facilitated their crossing, joyfully collapse, encouraging them to create bridges of their own."

Oo nga. Bilang isang guro, dapat matuto akong magtiwala na kaya ng mga estudyante ko na magpatuloy kahit wala ako. Dahil yun naman ang dapat natutunan nila sa akin, di ba? Kung paano kumilos at mag-isip kahit na wala ako sa tabi nila?

Kaya sa mga nahiwalay kong estudyante, paalam na. :) Kayang kaya niyo yan. Wag niyo nang ikukumpara yung bago niyong prof sa akin. Magaling rin sila. Sa totoo lang, hindi naman gaano kaimportante ang prof. Kayo mismo ang importante, dahil ang sagot ay nasa inyong kamay. :)

Madaling araw at walang magawa...

Hay naku. Mula't mula pa nung ako ay unang natutong mage-mail noong 1999, ang FORWARDED MESSAGE na ang pinakaayaw na ayaw kong natatanggap o nakikita. Kay rami namang pwedeng pag-usapan, bakit nahuhumaling pa sa forwarded messages? Pati sa tinginingining na text, may nagfo-forward pa rin. Arrrrgggghhh!!! Wala ba kayong maisip na sa rili niyong sasabihin? Lagi na lang bang mapupuno ang Bulletin Board ng Friendster ng mga walang ka-kwenta kwentang questionnaire na pinag-uubusan ng oras na parang nagsasagot ng isang slum book na napaka-highschoolic...NNNNNNYYYYAAAAA!!! PWEDE BANG WAG NIYONG PUNUIN ANG INBOX KO NG FORWARDED MESSAGES????!!! Wala ba kayong mapagsayangan ng walang kwenta niyong oras kundi ang magsagot ng isang chain letter na masyadong pa-cute???!!! Magsulat na lang kayo sa sarili niyong blog tulad ko. Mas masaya pa. Grrrrr!!!! Tinginingining na forwarded message yan!!!

***

Natapos ko yung B.S. Accountancy qualifying exam at tawa ako nang tawa. Ang tantiya kong papasa?

Isa...dalawa siguro.

Ngayon, baka sabihin niyo naman napakalupit ko. Hindi naman. Makatwiran naman yung quali, pero ganito kasi ang pilosopiya ko pagdating sa pagrerecruit ng dagdag na B.S. Accountancy student. Gusto ng FEU na tumaas ang performance sa CPA Board exam. So kung magpapasok tayo ng isang bagong recruit na hindi naman nakapasa na sa first quali, siguraduhin na natin na yung mapipili ay isang malakas na candidate na papasa sa baord exam. Ewan ko. Agree ba kayo dun? Ayaw rin naman nating may maparatangan na naman na hindi karapat-dapat na pumasa, di ba? Harharhar...

Pero madali lang naman yung nagawa kong exam. Basta hindi kabisote ang treatment sa accounting at naisapuso talaga, kayang kaya.

***

Napanood ko kanina yung Zatoichi, isang Japanese film about a blind ronin na naglilibot bilang isang masseur. Masaya at madugo. Panoorin niyo!!!

***

Kahapon naman, nakabili ako ng second album ng Sugarfree, ang title ay Dramachine. Bakit kaya laging malungkot ang kanta nila? May girlfriend kaya si Ebe? OK naman yung album, pero hindi napantayan ang kanilang unang album na Sa Wakas. Yung Side 2 kasi medyo di maganda. Pero ok pa rin, lalo na yung unang dalawang kanta sa Side 1.

Tang-ina. Side 1. Side 2. Halatang cassette tape pa rin ang pinapakinggan ko.

***

Nung Thursday, nagulat ako nung kumain kami ni Ria sa Wendy's Tandang Sora. Yung bumati kasi sa akin sa counter, tinawag akong Sir Paeng. E studyante ko pala ngayong sem yung tumatao sa counter!!! Ewan ko ba, natutuwa kasi ako kapag nakakakita ng working student. For some reason, mas nakaka-inspire magturo.

Siguro kakain uli kami dun. Tutal, masarap naman ang french fries ng Wendy's. May salad pa.

***

Nag-emcee ako nung isang araw sa isang lecture na dineliver ni Mr. Cecilio K. Pedro, yung may-ari ng Lamoiyan Corporation na gumagawa ng Hapee Toothpaste. Isa sa mga bagay na sinabi niya ay dapat pinagpaplanuhan ang buhay. At isang assignment niya sa aming mga nakinig sa kanya, dapat pagkauwi namin, isulat namin ang aming mga plano for the next five years. Napaisip tuloy ako at ano ang lumabas na nakikita kong mangyayari sa akin after five years?

- Kasal na kami ni lalabs nun. :) (hay salamat!)
- Wala na ako sa FEU. Nasa Kalayaan College na ako at nagpa-part time sa UP. At anong tinuturo? See next entry.
- Natapos ko na ang aking M.A. Sociology. Sa wakas ay nakalipat na rin ako ng field at wala na ako sa field ng business.
- Medyo wala lang pala sa field ng business. Kasi meron akong konting raket na pa-resource person kuno para sa isang consulting group.
- Active ako sa isang NGO. May kinalaman sa Indigenous People o kaya sa Education.
- Nakatira kami ni lalabs sa lugar ng mga Scout sa Quezon City.
- Madalas kami tumambay sa Conspiracy. O kaya sa My Bros. Moustache.
- May videoke sa bahay.
- Lalaki na Ang Aking Tambayan. At meron nang message board.
- Di pa rin aasenso ang celfone ko. Tine-text niyo pa rin ako, pero mas preferred ko ang e-mail. :)

Yun pa lang ang aking naiisip. Kaya kanina, bumili ako ng librong Sociology, ni Macionis. Time to take the first step kung talagang seryoso ako. Harharhar...:)

May nakalimutan ako...

...wala nga pala akong kotse.

I am back (again)

For the second time in as many weeks, I am declaring again that I am back. This time with a new perspective in life and a renewed enthusiasm.

Kakaiba talaga pag napapasukan ng init ang aking utak. Kaya siguro matagal bago ako gumaling. :)

This week would be my first week as the B.S. Accountancy OIC Coordinator. And it's the start of my feasibility sudy. As well as the start of new lessons. The final phase of our ICFC preparation. At siyempre, makukuha na ng aking lalabs ang kanyang VISA sa Japan embassy.

It's another tough (and hopefully exciting) week. Hayayay...Wilkam bak again. :)

Ako ay may sakit

Ang tagal tagal na mula nang huli akong magkasakit. Pero eto ako ngayon, tumutumba pag naglalakad dahil sa bigat ng aking ulo...

Bad trip talaga pag may sakit. Ang sama-sama ng panlasa. Hindi pa pwedeng maligo. Hay naku. Sana gumaling na ako...

The Greatest Love Story I Have Ever Seen

Eternal Sunshine of the Spotless Mind. What a great movie. I hope this would win the Oscar Best Picture for this year.

Hanggang ngayon naiiyak pa rin ako sa movie na ito. It's depressing and hopeful at the same time.

I have watched my share of love stories, and this is one of the, if not the, best. I hope that I would get to watch it over and over again...

Kainis nga lang dahil hindi kumita sa Pinas. One week lang, pull out na agad sa sinehan. Siyet...

Tsis-missed

Nakakaiinis pag nakakarinig ng tsismis. Well, let me qualify that. Nakakainis pag nakakarining ng maling tsismis. Alam ko na isa ako sa tinataguriang pinakatsismosong prof sa IABF, pero diyos mio, may mga bulung-bulungan talagang makakapagpapanting ng tenga.

Kahapon, may humarang sa aking estudyante. Nagpagawa ng assignment. Sige, ok lang, minsan lang naman. Tapos kwentuhan kami. Nabanggit ko na ako ang gagawa ng qualifying exam para sa BS Accountancy. Nangulit, nanghingi ng tip. Syempre di ako nagbigay. Sabi ko, hihirapan ko ang exam kasi ayaw kong may makalusot na hindi deserving.

Tapos biglang sinabi niya, "Sus, may B.S.A. naman diyan na hindi naman talaga pumasa, ipinasok lang."

HHHUUUWWWATTTT????!!!

Tapos nagkwento kwento na tungkol dun sa nakapasok na hindi naman daw pumasa. Sinira-siraan. Kung anu-anong paninira, naghanap pa ng kakampi. Kinampihan naman. Kesyo malakas daw kasi. Ginamit ang mga kakilala sa paglalakad. Grabe talaga yung mga paninira.

E alam kong hindi totoo.

Hindi kasi alam nung kausap ko na isa ako sa mga tinanungan kung yung apela nung pumasang estudyante na yun ay may merit. At oo, may merit. Sobrang may merit na limang faculty members ang tinanungan nun at sumang-ayon. Inapprove pa ng Dean. Inapprove pa nung mismong gumawa ng question.

Pinagtanggol ko nang konti (medyo diplomatic pa).

"Bakit, Sir? Kaibigan niyo? Sus, kaibigan niyo kasi!"

Hayup. Nagpanting na talaga ang tenga ko...

They say that there are two sides in every story. Actually, I disagree. There are many many sides to every story because we all perceive things in different ways and taint them with our different opinions and biases. That's all fine and dandy. But there's one side that you should never ever take...

Never be on the wrong side.

And you, my clueless rumor-mongering friend, are on the wrong side. What a tragedy...

Look at what I found inside my Fortune Cookie...

Nagbalik na...

Pagkatapos ng ilang araw sa kawalan, ang inyong abang likod ay nagbabalik...

Pulang pula...

Ano kaya ibig sabihin nun?

Wilkam bak...

Tambayan For Rent

OK!!! Mga kids, mawawala ako nang tatlong araw. Kaya kayo na muna ang bahala sa pagpopost dito sa aking tambayan. Maaring magsulat lang kayo ng kahit ano sa comment section:

Tula

Pabati

Kuwento

Classified ads

Panawagan para may maka-date

At kung anu-ano pa!!!

Kayo bahala!!! This is your space for now. Will be back in three days. :)

Binulgar na!!!

Mababaw lang kami ng aking lalabs. At ngayon ay binulgar na niya kung ano ang mga bagay na nagpapasaya sa amin.

Top 10 Things To Do With Your Jowa

Sana kayo masaya rin ang lovelife. :p

Mahirap Maging Diko...

Paeng, dahan-dahan ka nga, baka maging tibak yung kapatid mo.

O kaya baka maging weirdo, magmana sa iyo..."

Pano ba yan? Nagkatotoo na...
.
.
.
.
ANO?!!! KASALANAN KO NA NAMAN?!!!

They Forgot To Take Out The Trash...

BABALA!

May mga taong nabubuhay sa basurahan. Sila'y naglalakad na parang tanga at laging nakangiti. Ang hangin na kanilang nalalanghap ay pumapasok sa kanilang mga utak. Mag-ingat at maari ka nilang saktan o linlangin.

Wag paloloko!!! Wag tularan!!!

(Aktib)ista: A Postscript

Well, my initial post on the current state of activism has elicited a lot of comments. I'm quite happy with the discussion it generated, although I may have sounded quite harsh to the "Tibaks", specially when it comes to their "lack of alternative solutions". Well, that's not exactly what I meant. I'll expound on that by replying to one anonymous comment:

Hi paeng! yung alternative ay mahabang paliwanagan yan. i would recommend that you discuss it with your activist friends which you say you have lots of. but as example, sa economy, key programmatic components are agrarian reform and building of state-owned industries. two seemingly safe terms pero malawak yan. the idea on agrarian reform, for example, is that land will be distributed equitably sa tillers, sa farmers. what we have under carp isnt such kundi strengthening ng control ng landlords over their lands. sa alternative program ng mga aktibista, ididistribute talaga ang lupa similar to what happened before capitalism ever took place. i could suggest to you books that expound or elaborate or enlighten on this if you're really interested. point lang here is that marami kasing umaatake sa mga aktibista nang hindi naman nila talaga alam kung ano ang sinasabi nila. as one here said, there is this "failure (daw) to elaborate on the alternative they offer."

tibak na ko sa up noong 1991, these are the same prehistoric arguments na nire-raise against us noon. (at eto pa rin hanggang ngayon?! jeez and i thought we're already past the post-postmodern timespace.) but im in no way blindly defending activism. i have been there and i know that there are weaknesses, which i guess and i still hear, are adequately being addressed naman. i would admit, i bolted activism because of these weaknesses i speak of. lagi namang struggle yan. lagi namang may debate at pagtatalo. ako ang problem ko, di ako nakatagal sa mga pagtatalo aside from hindi ko malabanan ang mga burgis na trippings ko. pero sincerity? alternative? the activists have those. madali lang magsabi na wala silang alternative.

For the record, I am informed about the "alternatives" talked about in this comment. In fact, one of my favorite reads is The Anti-Development State by Walden Bello. In the first chapter of the book, Bello discusses in detail the state of Philippine agrarian reform and the failures of CARP as an equitable land-distribution program. It's a very enlightening read. It may be a bit harsh specially when dealing with the programs of some well-meaning neo-liberal economic managers like Cielito Habito, but Bello's arguments were so well-presented that one would truly understand where he's coming from. To anybody who's looking for a well thought-out analysis of the Philippine post-Marcos economy, this is a must-read.

I think mr. anonymous and I did not "connect", and thus, the misunderstanding. I apologize for being quite "vague" when I said that activists do not have an alternative solution. I agree with his proposal for equitable agrarian reform and the formation of state-owned industries. (subject to some qualifications, of course) What I'm asking for, though, is for the activist sector's proposal as to how these ends could be achieved. That's the "alternative solution" that I'm asking for. How would we achieve agrarian reform? By protests? Isn't there another way? Is protesting to lobby these causes "active" enough? That is the point of my criticism.

Solusyon, wag lang demonstrasyon.

Personally, I think the activist movement should open themselves to other means to achieve their envisioned ends. Demos, protests and lobbying against the government presuppose two things - 1) that government action is a necessary component to the solution of our problems and 2) that public protest is an effective tool in persuading government officials to do what the public wants them to do. It's a highly-centralized way of thinking - putting too much importance on the government's role in solving societal woes. This is a hopeless case, specially with a self-serving and corrupt government like ours. I believe that activists should instead make their constituents take a more proactive stance, because ultimately...

ANG SOLUSYON AY NASA ATING MGA KAMAY

Take the case of the UP Charter change issue. For years, UP, just like the rest of the public educational institutions in the Philippines, has been neglected by Congress as the budget for education has been...minimal. It created a problem - the quality of UP education has gradually deteriorated because of inadequacy of funds necessary to make the university competitive compared to other higher educational institutions in the world.

As a solution, a change in the charter of the University has been proposed. The revised charter would enable UP to be more independent and autonomous when it comes to raising the source of funds. That means UP would have control over the use of its resources and could engage in profitable ventures such as leasing out of lands and entertaining contracts for private research.

Naturally, the activists cried "Foul!" Their argument is that adapting the revised UP charter would only encourage our corrupt government officials to abandon the education sector. A very sensible argument, actually, but there's one thing that should be noted...

OUR CORRUPT GOVERNMENT HAS ALREADY ABANDONED OUR EDUCATION SECTOR

As an alternative to the UP Charter Change, activists offered that we should instead engage in more lobbying, more protests, more rallies and more public pressure against our government. But then again...

THE GOVERNMENT WOULD NEVER LISTEN

THE GOVERNMENT WOULD NEVER EVER LISTEN

No matter how many voices we could muster, how could we expect a deaf government to listen to its constituents? If the government would not give us the money we need, why not raise it ourselves? If the government is in cahoots with the greedy landowners, why not take agrarian reform "into our own hands"?

Activist protests are not active enough because under that set-up, the ultimate power to solve our problems still lies with our government. FUCK THE GOVERNMENT!!! Why should we entrust that power to self-absorbed crooked politicians? If we want to be really really active, stop lobbying. Stop protesting. Start acting! Let us act to solve our problems by ourselves without asking intervention from a government that does not care in the first place. That, my friends, is what I define as true activism.

ANG SOLUSYON AY NASA ATING MGA KAMAY!!!

And that's my postscript.

Ms. Send

Pauwi na ako kanina nang makatanggap ako ng text message mula kay...manang virgi?

day sory walay lod komusta na mo diha manang virgi

Ah...ano daw?!!!

Siguro hindi para sa akin yung text message na yun. Sayang. Walay pa naman siyang lod...

Where's the inspiration?

...sabi nga ni lalabs, bakit wala pa akong update sa aking tambayan?

Ilang araw na rin akong tumititig dito sa aking web page. Ewan ko ba, parang may "pressure" na may maisulat na makabuluhan, pero walang lumalabas. Sayang, marami-rami pa namang dumadalaw na rito. (relatively speaking, of course)

Sinusubukan kong sulatan ng karugtong ang "Biyaheng FEyUps". Alam ko kung ano ang nais kong sabihin, pero di ko siya maisulat. Parang may (takot?) kulang at hindi ko maitulak ang aking sarili...

Ito ba ang tinatawag na "writer's block"?