December 31, 2005

Patapos na ang 2005

Ano bang significance nito?

WALA.

Naiintindihan ko pa yung pagdiriwang ng birthday dahil nagpapasalamat kang humahaba ang buhay mo. Pero yung pag-celebrate natin nang sabay-sabay ng January 1, anong silbi nun? Isa lang naman siyang arbitrary na pagdivide ng ating mga araw para magrepresent ng isang revolution ng Earth paikot sa Sun.

Hindi naman natin kailangan ang January 1 para makapag-reflect sa mga dumaan nating karanasan. Hindi naman natin kailangan ang January 1 para magkaroon ng mga personal resolutions. Kasi puwede naman nating gawin yun kahit kailan natin gustong gawin. Kung mas maaga at mas madalas nga nating gagawin, mas maganda pa. Hindi yung hinihintay pa ang New Year.

Kaya ganito lagi ang bagong taon sa akin. Painternet-internet. Patulog-tulog. Pakain-kain. Panood-nood. Pasoundtrip-soundtrip.

Bakasyon.

YUN LANG.



(Suplado ba? Masama lang yata loob ko kasi kahit kailan, hindi pa ako nakapagpaputok. Inggit!!!)

December 30, 2005

Wala akong maisulat tungkol kay Rizal

Ngayon ang Araw ng Kabayanihan ni Rizal. Isang buong araw na akong nag-iisip kung ano ang aking maisusulat tungkol sa ating pambansang bayani. Isang araw na rin akong nagpapaulit-ulit na nagbabasa ng The Philippines A Century Thence Hence (salamat kay Manolo sa link) para makakuha ng inspirasyon.

rizal bulag


Lintik...hindi naman pala magaling manghula si Rizal.

Sabi nga ng Eraserheads:

"Kung ano tayo noon
Ay ganoon pa rin ngayon
Umiikot ang mundo at hindi humihinto
Ngunit ang kalagayan mo ay
Hindi nagbabago
Hindi nagbabago
Hindi nagbabago

WALANG NAGBAGO!!!"

December 29, 2005

Project #3 para sa 2006

Gawin ang aking parte para sa pag-achieve ng Millennium Development Goals.

Logo RockEd


Ano ba ang MDGs?

Goal 1. Eradicate extreme poverty and hunger
Goal 2. Achieve universal primary education
Goal 3. Promote gender equality and empower women
Goal 4. Reduce child mortality
Goal 5. Improve maternal health
Goal 6: Combat HIV/AIDS, malaria and other diseases
Goal 7: Ensure environmental sustainability
Goal 8: Develop a global partnership for development

More information on how you can do your part in the Millennium Campaign and RockEd websites.

December 27, 2005

Ang Soundtrip ni Paeng - 2005

Ang taong 2005 para sa OPM, sa unang tingin, ay nakakadismaya. Naghari sa airwaves ang mga Pinoy artists na hindi naman original ang kinakanta, tulad nina Nina at M.Y.M.P. - isang regression sa development ng tinatawag na Original Philippine Music. Nandiyan rin ang mga pog-rock bands tulad ng Cueshe, Hale at Orange and Lemons na inuusad diumano ang Pinoy music by, ironically, sounding like foreigners. At siyempre, nagsulputan rin ang kahiya-hiyang issue ng plagiarism ng mga local acts ng mga kanta ng mga foreign artists, tulad ng Orange and Lemons sa The Care para sa kantang Pinoy Ako, ng Session Road sa Superdrag para sa kantang Leaving you, at ng Cueshe sa Silverchair para sa kantang Stay.

Pero may magagandang developments rin naman sa Philippine music scene. Una, kahit na puro revival at medyo pangit ang mga kanta, na-dominate naman ng local acts ang mainstream. Ikalawa, nadadalas na ang pagkuha sa mga local acts para magdevelop ng full-blown soundtrack sa TV shows (Panday, Spirits, Encantadia, atbp.) at sa pelikula (Pinoy Blonde, Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros, atbp.). Ikatlo, malakas pa rin naman ang underground scene na siyang nagdadala ng apoy ng pag-asa para sa pag-develop ng OPM. Ikaapat, lumalakas ang consciousness ng mga artists sa pagprotekta ng kanilang intellectual property rights, kaya marami nang mga album ngayon ang independent release o kaya nama'y copyrighted na sa kanilang pangalan.

Ang sumusunod ay ang aking Top 10 OPM sound trip para sa 2005. Ang kasama lang dito ay ang mga na-release nang 2005, kaya kahit na ang ALON ni Bayang Barrios ang aking pinakagasgas na CD ngayong taon, hindi ito kasali dahil December 2004 siya ni-release. Hindi rin kasali yung TAKE 2 ng Imago at IN LOVING MEMORY OF THE FEARLESS EXPLOITS OF THE BOLO BRIGADE ng Twisted Halo kasi kahit na ngayong taon lang sila na wide release, na-independent release na ito noong nakaraang taon.

Eto na ang aking listahan. Sana, mapakinggan niyo sila. Suportahan ang tunay na OPM:

10) Kiko Machine, KIKO MACHINE

Nahirapan akong mag-isip rito kasi hindi ako makapagdesisyon kung ano ang mas maganda, eto o yung HALINA SA PAROKYA? Parokya ni Edgar kasi ang hari ng pinakanakakatawang kanta ngayong taon, ang Ordertaker. Pero sa overall quality, mas matinding laugh trip ang "feeling pirated DVD" na KIKO MACHINE. Huwag kayong matatakot kung nakokornihan kayo sa Kiko Machine komiks sa Philippine Daily Inquirer. Eto, hindi korni. Pero siyempre, hindi pa rin nito mapapantayan ang experience ng panonood sa kanila ng live, with Spider-Dan in costume and all.

9) Paramita, TALA

Isa sa mga sleeper hits ng 2005, ang TALA ang teenage angst album ng 2005. Matinding pumukaw sa damdamin ang mga melancholic na lyrics ni Ria Bautista, na siyang lead vocals at drummer ng banda. Sabi ng kapatid ko, malamang maging big break nila ang kanilang second album tulad ng nangyari sa Sugarfree sa DRAMACHINE. Sa tingin ko, hindi malayong mangyari yun, lalo na't nagkakaroon na sila ng following dahil sa kantang Hiling.

8) Dong Abay, SAMPOL

Dong Abay in the raw. Sa album na ito, ang kasama lang ni Dong Abay ay ang kanyang gitara. Karamihan ng mga kanta rito ay kanyang mga tula na binibigkas ala Spoken Word dati pag nakikilahok siya sa mga poetry reading. As usual, wala pa ring tatalo kay Dong Abay sa pagsulat ng in-your-face angsty lyrics, kahit na mas subtle na siya ngayon kumpara sa kanyang mga araw bilang Yano. Ang album na ito ay SAMPOL lang naman ng bagong Dong Abay, pagkatapos ng kanyang mainstream days sa Yano at Pan, at nasasabik tuloy ako sa kanyang magiging unang full length indie album.

7) Pedicab, TUGISH TAKISH

Paano mo gagawing katuwa-tuwa ang walang kakwenta-kwentang bagay? E di gawin mong disco, 70s style!!! Huwag nang intindihin ang lyrics dahil sadyang walang dapat intindihin sa lyrics nila. Sabayan ang TUGISH TAKISH ng drums at sumayaw ka kahit di marunong sumayaw (tulad ko). Sumakay ka na lang sa Pedicab.

6) Dicta License, PAGHILOM

Hindi ko talaga trip ang Pinoy rap kasi madalas, ito ay masyadong nagpapaka-"gangsta" style. Pero paminsan-minsan, tulad nung FREEMAN days ni FrancisM, may mga rap acts na nakukuha ang aking atensyon, at isa na nga rito ang Dicta License. Nagsimula ang bandang ito na parang Rage Against The Machine ripoffs, pero malayo na ang narating nila at nakapag-develop na ngayon ng sariling tunog. Maganda rin ang kanilang mga lyrics na angsty pero optimistic.

5) Gary Granada, SA PAGITAN NG NGAYON AT KAILANMAN

Muling nagkaroon ng wide release ang isa sa pinaka-prolific na songwriters sa Pilipinas. Halos kalahati ng mga kanta rito ay mga lumang kanta na niya, pero ok na rin kasi karamihan ng kanyang mga lumang kanta ay hindi available in CD format. Magagaling rin ang kanyang mga bagong release, tulad ng "Pampalipas ng Sama ng Loob" na isa sa pinaka-honest na kantang pampanakip-butas. Pero ang paborito ko rito ay ang kanyang Tagalog translation ng kantang "That's All." Hindi ko alam na may makakagawa pa pala ng mas magandang version nito, pero that's Gary Granada for you.

4) Johnny Alegre, AFFINITY

Kung hindi ako nagkakamali, ito ang unang full-length instrumental jazz release ng mga Filipino artists. At walang halong pag-patronize, pero talagang world class ang naging production nina Johnny Alegre, Tots Tolentino, Elhmir Saison, Colby de la Calzada at Koko Bermejo. Kung gusto niyo ng isang proof na kayang makipagsabayan ng mga Pinoy sa kanilang foreign counterparts, pakinggan niyo ang album na ito. Highly recommended maging sa mga hindi pa na-expose sa jazz music.

3) Cynthia Alexander, COMET'S TAIL

Pagkatapos ng apat na taon, nakapaglabas muli ng album ang musical genius na si Cynthia Alexander. Ngayon, nareinvent na naman niya ang kanyang musika na malaki na ang naging impluwensiya ng Indian music. Medyo matagal bago mag-sink in ang ganda ng musika sa album na ito, pero kapag na-internalize mo na...lakas tama!!! Paborito ko rito ang Mantra, na sa di ko maipaliwanag na kadahilanan ay paborito kong pinapakinggan bago ako mag-aral.

2) Joey Ayala atbp., MGA AWIT NG MAGDARAGAT

Ngayong Disyembre lang narelease ang album na ito na isang pagbibigay-pugay sa mga magdaragat (fisherfolk) at sa mismong karagatan. Si Joey Ayala ang nagsulat ng lahat ng lyrics, at sinamahan siya ng isang all-star cast (Cynthia Alexander, Onie Badiang, Noel Cabangon, atbp.) sa paglapat ng tono at pag-interpret. Ito na yata ang pinakamagandang album ni Joey Ayala mula nang i-release niya ang MGA AWIT NG TANOD LUPA.

At eto na, ang pinakamagandang OPM release ngayong taon ayon sa akin!!!

Itchyworms sa NoonTime Show


1) Itchyworms, NOONTIME SHOW

Hindi ko talaga inakala na magiging ganito kaganda ang magiging bagong album ng Itchyworms. Totoong isa sa mga paborito kong kanta noon ang Antipara, pero hindi ko inakala na makakayang gumawa ng apat na ugok na ito ng isang album na seryoso, nakakatawa at nakakaiyak at the same time. Bihira ang isang concept album na walang patapon, pero ito ay isang magandang halimbawa na posible pala itong mangyari. Pero siyempre, dahil sila ay isang banda, mao-overlook na naman sila ng mga award-giving bodies. Dahil mukha silang nakakatawa, mai-stereotype rin sila ng MTV at MYX at ang mga nanonood rito ay hindi mapapansin na napapakinggan na nila ang ilan sa magagandang awit ng kalungkutan ngayong taon (Buwan, Love Team, atbp.). Dahil di sila kaguwapuhan, mas maraming mabebentang album ang mga bandang Hale, Cueshe at Bamboo na may mga miyembrong artistahin dahil mas madalas silang ipapalabas sa TV at ipapatugtog sa radyo. Kungsabagay, ang Philippine mainstream music scene ay pinapatakbo ng mga entertainment producers na parang isang Pinoy noontime show. At ayon nga sa Itchyworms:

"Sa libu-libong nakatunganga
Kami lang ang inyong pag-asa
Tumutok na bawat tanghali
'Wag na wag na kayong babawi

Sumunod na lang sa uso
E ano kung hindi bagay sa 'yo?
Sambahin ang mga artista
Sundan ang bawat kilos nila

Gasgasin mga lumang plaka
Hanggang dito na lang ang masa
Ganito dapat pumorma
Para magmukhang artista

Ganito dapat ang kulay
Para umunlad ang buhay
Ganito dapat pag banda
Pagkanta may epal na artista

Hanggang dito na lang ba ang masa?"


Hanggang dito na nga lang ba? Sana naman hindi.

December 26, 2005

Para kay Bob...

...salamat sa pagsagot sa tanong.

Alam mo, nakuha ko na rin yung sagot nang isang araw, nagkita kami ni Tong. Hindi ko agad siya nakilala at napansin ko lang nang makita kong may isang nilalang na parang ang saya-saya gayung nasa kainitan na noon ng pagkakagulo sa gubat. Tinanong ko siya, "Ano ba ang tinitira mo't nakangisi ka lang lagi diyan?" Sabi niya, "Eto, gusto mo?" At inabutan niya ako ng paborito niyang puso ng saging.

"Naku, huwag ka nang kakain niyan. Masisira lang niyan ang katawan mo, lalo na ang iyong puso't isipan," sabi ko. Tinawanan niya ako. "Ang lalim mo naman, men!!! Lumalabas na naman ang ugali mong ayaw sumunod sa uso. Easy ka lang, pare ko!!! Kungsabagay, hindi naman masamang maging different..."

Doon ko lang napansin na nagkalat na pala yung puso ng saging at mukhang ito na ang bagong craze kasabay ng pagsikat ng virgin coconut oil. Iba't ibang luto pa ang naiisip sa puso ng saging. May nilaga. May adobo. Minsan naman isinasangkap sa ibang putahe.

Mali pala ang intelligence report mo. O marahil mas tamang sabihin na luma na pala ang intelligence report mo. Dahil hindi na sa kasukalan ng gubat lamang makikita ang puso ng saging. Ngayon, ito ay nasa mga plantasyon na, mass produced for popular consumption. Parang yung mga Asianovela dati, special na special nung Meteor Garden pa lang ang ipinapalabas. Pero ngayon, kada lipat mo ng UHF channel kapag primetime ay puro singkit na mata ang makikita mo.

Noon ko naisipang magsimula ng information campaign laban sa pagkain ng puso ng saging. At kahit na nagkakaroon lang ako ng success rate na dalawang converts kada buwan, tama ka na wala kay Tong o sa iba pang hayop sa gubat ang sagot.

Ito ay nasa ating mga hindi kumakain ng puso ng saging.

Free Taste

Gusto niyo bang makatikim ng libreng Stainless Longganisa?

E di sumali na sa Bob Ong Stainless Longganisa Contest na inihahatid sa inyo ng number one jologs sa buong bansa.

Ang mensahe mula kay Jolography:
----------
Ikaw ba'y fan ni Bob Ong?

Ako, fan ako ni Bob Ong!

Alam mo bang may bago siyang libro?

Ako, alam ko. Meron na nga ako, eh. Stainless Longganisa ang pamagat at gustung-gusto ko siya kaya nga bumili ako ng mga extrang kopya.

Gusto niyo bang makuha ang extra copies ko ng Stainless Longganisa ni Bob Ong?

Sali na sa aking "Who Ba si Bob Ong?" Contest.

Madali lang. Magpadala dito (sa http://paolomanalo.blogspot.com) ng napakaigsing sanaysay (hindi lalampas ng 300 salita) na sasagot sa tanong na: "Who Ba si Bob Ong?"

Ako, hanggang ngayon hindi ko pa talaga siya kilala dahiil di pa kami nagkikita nang personal. Di rin ako sigurado kung totoong pangalan ang Bob Ong. Sabi ng best friend ko, malamang hindi. Pero dahil ikaw ay masugid na tagasubaybay ng mga libro ni Bob Ong, siguro may idea ka kung sino siya. Huwag umiling-iling, paganahin ang imahinasyon: "Who Ba si Bob Ong?"

Pero madali din akong kausap, at pwedeng-pwede nating palitan ang tanong na "Who Ba...?" sa "How Ba...?" o sa "Why Ba...?" Masyado naman yatang madali ang "Where Ba...?" kaya disqualified na ang tanong na ito. Pero kung gusto niyo naman, pwede ring "Ikaw Ba si Bob Ong?"

Samahan ng inyong pangalan at e-mail address para kayo masabihan kung sakaling manalo kayo sa contest na ito. Nga pala, ang contest na ito ay hindi unahan. Kung gusto niyo nun, mangarera kayo. Ito'y pagalingan magkwento, at pagkakataon niyong ikwento ang taong nagpahilig sa inyong ng mga kwentong chalk at iba pang mga "Baliktad na Aklat at Alamat ni Hudas."

Pwedeng isulat ang sanaysay sa Filipino, English o Taglish...huwag lang sa "Thigalog" ng mga Amerikano: "Meyshedong meyhirep entyendeyhin."

Kahit sino dito pwedeng sumali, kahit wala ka sa Filipinas, basta nasa planet Earth ka at abot ng kartero ang address mo, ok na ok. Pero dalawang (2) contestants lang ang pwedeng manalo, kasi dalawa lang ang extra copies ko ng Stainless Longganisa.

Deadline nito ay December 31, 2005.

Ang contest na ito ay walang connection sa Visual Print Enterprises, Bob Ong Books o si Bob Ong. Hindi po ako si Bob Ong!

Bilis na, sulat na.

----------

O bilis, sali na!!!

December 25, 2005

Christmas

It's Christmas morning.

Sabi nila, nawala na ang essence ng Pasko. Naging isang secular celebration na at hindi na umiikot ang pagdiriwang sa pinag-ugatan ng salitang Christmas. Oo nga naman. Tingnan mo na lang ang kabalintunaan na inaalala kuno ng mundo ang pagsilang ng tagapagligtas sa isang sabsaban sa pamamagitan ng pagpapasasa sa luho.

Ako naman, patuloy pa rin ang pagbati ko ng "Maligayang Pasko." Kahit na sa totoo lang, nawala na sa akin ang kahulugan ng Pasko "the day the music died."

Sana marinig kong muli ang musika ng Pasko.

Merry Christmas.

December 23, 2005

Project #2 para sa 2006

Tuluyan nang i-commit ang sarili sa paglipat ng specialization mula sa Managerial Accounting papuntang Financial Accounting. Kaya kailangan ko ng sandata:

Wiley IFRS 2006


Sana may magregalo sa akin nito. Hehehe. :p

December 22, 2005

Project #1 para sa 2006

Kukumpletuhin ko yung Beatles albums. Bibili ako ng isa kada buwan. At magsisimula ako sa huling album nila.

Let It Be


Yun nga lang, meron kaya sa Pilipinas ng White Album, yung Hey Jude, at yung Rarities?

I Wish I Could Understand Poetry

Isa sa mga frustrations ko ay ang kakulangan ng intrinsic appreciation sa poetry. DI lang miminsan na pagkatapos kong magbasa ng tula, bigla na lang nasasabi ko...

"Ano daw?"

Sa totoo lang, parang may gut feel naman ako pagdating sa tula. Madalas pag meron akong na-enjoy basahin, pag kinonfirm ko dun sa mga nakaka-appreciate ay sinasabi nila na maganda naman ang tulang kinatuwaan ko. At naa-identify ko rin naman kung ano ang mediocre at pangit na tula.

Maraming beses lang talaga ay di ko siya naiintindihan.

Nakakainggit lang talaga pag nakakapanood ako ng poetry reading. Habang nagpapalakpakan ang mga audience, ako naman ay nag-iisip:

"Ano ba itong mundong wari'y ipinagkait sa akin?"

December 20, 2005

Hindi Tama

Kaninang hapon, nakatanggap ako ng text message mula sa isang estudyanteng mukhang magda-drop sa aking subject ngayong semester. Magko-conflict kasi sa aking klase ang kanyang magiging trabaho, na kailangan niya talagang pasukan para may pantustos ng kanyang pag-aaral.

Dumarami na ang kasong tulad nito na na-encounter ko lalo na nitong nakaraang dalawang schoolyear. Ang mga sitwasyong ganito kung saan napipilitang maghinto ang isang estudyante dahil lamang sa wala siyang pambayad ng tuition ay talagang nakakapagpainit ng ulo ko. Ilang beses na akong gumawa ng paraan para sa mga estudyante kong napasok na rin sa ganitong sitwasyon, pero ngayon ay parang wala na akong magawa kasi mukhang na-exhaust ko na ang resources at connections ko.

Napakalaking irony na nung umaga, nakatanggap ako ng text na na-feature daw sa dalawang local magazines ang FEU bilang most profitable university sa bansa. Kalulusot lang ng unibersidad sa Level III accreditation at sa ISO Certification. Panibagong dahilan na naman para isulong nila ang maximum tuition fee increase na 10% kahit na nangunguna na sila sa buong bansa sa pagkakamal ng sandamakmak na kita mula sa edukasyon.

Bakit kailangang dumaan ang mga estudyante sa ganitong problema? Lalo na ang mga estudyante ng isang unibersidad na itinatag specifically para sa purpose na magkaroon ng magandang edukasyon ang mga middle class?

Hindi ito tama. Sa panahong naghihirap ang mga tao at napipilitang maghigpit ng sinturon para lang makatawid sa pang-araw araw na pangangailangan, hindi makatarungan na pinagkakakitaan na parang isang normal business ang isang basic right tulad ng edukasyon. Hindi tama na kino-compromise ang original mission ng dakilang founder ng FEU para lang makahanap ng pagkakakitan ng pera.

Gaano ba kalaki ang perang kinikita ng FEU? Eto, tingnan niyo.

Isang bagay lang ang hinihintay ko at pag nangyari yun...humanda sila.

December 19, 2005

In The Land Of The Lesser Evil

Noong nakaraang Hulyo, tinanong ako kung hanggang kailan na lang tatagal si lesser evil GMA sa kanyang illegal occupation sa MalacaƱang. Sabi ko, hindi niya matatapos ang taon na ito at tiyak na mapapaalis siya sa puwesto.

Nagkamali ako.

Na-underestimate ko ang sticking power ni Ate Glue. Matindi pala ang kapit niya sa mga trapong takam na takam sa panghabambuhay na posisyon na makukuha lang nila through Cha-cha. Sa sobrang kakapalan nila ng mukha, sila mismo ang nagsasabi na hindi malinis ang kanilang mga kamay (evil rin sila, in other words) at yun ang kanilang ginagamit na argumento para sa pagpapalit kuno ng sistema na sila-sila rin naman ang maglalaro at makikinabang.

Pero ang hindi ko inaasahan ay mukhang na-overestimate ko ang magiging reaksyon ng publiko sa isyung ito. Nang makita kong mag-fizzle out ang crowd noong July 8, ang kainitan ng Gloriagate scandal, sinabi ko na may pag-asa pa rin naman na mapapaalis si Gloria, kulang pa lang siguro ang apoy. Nagdaan ang kasuka-sukang sipsipan-fest na SONA. Nagkagaguhan sa impeachment. Nagkabombahan dahil sa CPR. Nagkabastusan dahil sa EO 464. Pero nagkamali ako dahil wala pa rin ang matinding public outrage na magpapaalis sa pekeng pangulo.

Totoong lumalabas naman ang sentimiyento ng mga tao kay GMA sa kahiya-hiyang approval / satisfaction ratings na nakukuha niya. Lumalabas rin ito sa mga text jokes na ginagago ang administrasyong di na nirerespeto. Lumabas rin ito sa pagsikat ng mga tinatawag na Gloriagate bloggers. Pero hindi ito nagmanifest sa isang paraan na makakayang magpabagsak ng rehimeng Gloria tulad nang nangyari noong EDSA 1 at EDSA 2.

Isa sa mga argumento kung bakit wala pa ring nagiging malaking pagkilos para mapabagsak si GMA ay dahil sa kawalan diumano ng credible alternative kay GMA. Ito yung paboritong argumento ng administrasyon. Sabi nila, lahat naman kami mga gago, mga kampon ni Satanas, kaya palitan mo man kami, di pa rin magbabago ang impiyernong kinasasadlakan natin. Sino ipapalit niyo? Si Susan na isa lamang diumanong griping widow? Si Eddie na may kaso naman daw ng estafa at isa lamang daw ambisyosong religious leader? Si Abat na nagse-second childhood na raw? Si Erap na pinatalsik na natin sa EDSA dati? Si Ping na isang human rights violator? Maging yung kakampi nilang si Noli ginagago nila sa pagsulong ng kanilang lesser evil argument.

Isa pang dahilan sa kakulangan ng public outrage ay ang sinasabing public apathy. Nagsawa na raw ang mga tao na makialam at iniintindi na lang ang sarili nilang buhay. Nakakalungkot na ang mga tao ay sobrang concerned sa kapalaran ng kanilang paboritong Pinoy Big Brother contestant na sila'y nag-uubos ng celfone load para rito, pero parang wala silang pakialam at naghuhugas kamay pa nga sa magiging kapalaran ng bansa. Kanina nga, muntik ko nang itapon ang diyaryo sa disgusto sa isang sulat ng isang Anton Sy sa Philippine Daily Inquirer kung saan isinisisi niya ang kanyang pagiging apathetic sa mga kolumnistang tulad ni Conrad De Quiros na wala na raw ginawa kundi mamuna nang mamuna sa pamahalaan ng Pilipinas. Kahiya-hiya na pati sa pagiging apathetic, naghuhugas kamay itong taong ito. Sabi niya, all talk no action raw si Conrad, pero maganda at naeexpose ni Conrad kahit papaano ang mga depekto ng ating gobyerno. E si Mr. Sy na apathetic, ano ba ang ginawa niya para sa ikabubuti ng Pilipinas?

Ang pinakamalaking dismaya ko siguro sa buong isyu ng Gloriagate na ito ay ang pagmanifest ng moral relativism ng maraming Pilipino. Hindi ako fundamentalist, pero hindi ba malinaw naman ang tama at mali sa isyung ito? Sabi nga ng isang grupo, Black and White naman ang pinag-uusapan natin dito. Walang shades of gray.

Nakakatawa na ilang religious Catholics ay nagbayad pa ng print ad para ikondena ang pagpuna sa kanilang minamahal na Archbishop Capalla, pero wala silang "konsensya" para ikondena in public ang pandaraya sa eleksyon, ang graft and corruption at ang human rights violations ng kanilang paboritong pangulo. Nakakainis na kumakalat ang Macchiavellian school of thought na "the ends justify the means" tulad ng mababasa mo sa isang sulat ng isang nagngangalang Phillip Casey na nagsabing "I don't care whether she cheated or not, but had she really cheated, well, glory to her: she saved the country from still greater shame by doing so!" Pero ito ba ang tinatawag niyang salvation? Gloria from hell, not from heaven?

Sa totoo lang, nadismaya rin ako kay Manolo nang kanyang sabihin na "the real case against the President is not what happened before May 2004 or shortly after, but rather the cover-up and reckless disregard for our national institutions she's exhibited since June of this year." Kasalanan ang mag-cover up ng mga scandal at mangrailroad ng mga truth-seeking processes, pero hindi kasalanan sa isang demokrasya ang mandaya at gumamit ng public funds para manalo ng eleksyon? Bakit ganun? Selective lang ba ang pagiging black and white natin? Nadismaya rin ako sa stand ng aking naging teacher minsan na si Solita Monsod. Sabi niya, kahit naman daw hindi mandaya si GMA, nanalo pa rin siya sa nakaraang eleksyon kaya hindi na dapat pagtalunan ito. Sayang, ma'am, 1.5 lang kasi ako nung estudyante niyo ako. Sana pala nandaya ako nun para maka-1.0 na. Wala namang risk kasi kahit nahuli niyo ako, di niyo naman ako ibabagsak kasi 1.5 pa rin ang grade ko pag di ako nandaya.

May nagsasabi sa akin na mag-give in na lang ako sa public apathy at mag-move on katulad ng ginagawa ng nakararami. Wala nang ibang choice but to stick with the lesser evil. Pero mahirap itong gawin, lalo na para sa akin na isang teacher na naghuhubog ng kabataang minsa'y makikilahok sa pagpapatakbo ng ating bayan. Habang ang mga political analyst ay pinapanood ang mga pangyayari na parang isang laro ng chess at namamangha (o natatawa) sa strategy ng ating mga political forces, ako naman ay di natutuwa dahil ang isyung ito ay hindi dapat ina-approach mula sa isang detached observer perspective kundi mula sa isang principled perspective.

Hahayaan lang natin na ang mga nandaraya sa eleksyon, ang defining exercise ng isang democratic system, ay nananatili sa puwesto? Hahayaan lang natin na ang nagmimisappropriate ng mga public funds na pinaghirapan nating pagtrabahuhan ay patuloy pa ring nagko-commit ng graft and corruption para mapanatili ang kanyang sarili sa puwesto, tulad ng kanyang ginawa para sa kanyang reelection noon? Hahayaan lang natin na ang dissent ay binubusalan, at ang mga avenues para makapaghain ng hinaing at makahanap ng katotohanan ay hinaharangan? And we call ourselves a democracy?

Tang ina kasi talaga itong mga pinaglaban ang lesser evil. Kumakampi kasi kayo sa masama. Patuloy pa rin tuloy tayong nananatili sa kahariang impiyerno.

December 17, 2005

Nagtitipid

Ngayon ay aattend ako ng kasal ng isa sa aking matatalik na kaibigan noong college kung saan ako ay mag-aabay. Nakakahiya naman kung wala akong ireregalo, pero medyo hirap talaga sa pera ngayon. Kaya di ako nakabili.

Ako rin pala ay umattend ng Christmas party kahapon. Ang daming prizes!!! Hiniling ko nga kahapon na may matanggap akong magandang regalo. Natupad naman ang wish ko. Ang saya saya ko...kasi pambalot na lang ang kulang ko para sa okasyon mamaya. :p

Cheap. :)

December 16, 2005

Abangan!!!

Mula sa isang Friendster message mula kay Friendster Bob Ong:

Paengster, nasa bookstore na next week ang ikalima kong libro. Stainless Longganisa. (Ambilis ng 2005, parang kelan lang buena mano ka sa Alamat ng Gubat.)

Kung matatandaan mo, sinabi ko dating sasagutin ko ang tanong mo tungkol sa Alamat ng Gubat. Hindi kita kinalimutan. Sinagot ko yun sa bagong libro. Pero hindi ako naghahamon ng suntukan. (Hehe!) Kinowt (root: quote) lang kita bilang representasyon ng MARAMI pang tao na may tanong din na gaya ng sayo. (Don't panic!)

Sige po, Sir Idol! Sumulat lang ako bilang pasintabi sa pagkakagamit ng tanong mo sa bago kong libro.

Magandang araw, masayang pagtuturo, at regards kay "Lalabs(!)", sa Conspiracy, mga estudyante, at mga ledger mo dyan at worksheets!


-BO

stainless longanisa

December 13, 2005

Ang Tambayan ni Paeng



Isang linggo na halos mula nang ipagdiwang ng Conspiracy Garden Cafe ang kanilang ikalawang taong anibersaryo. Nakakatuwa dahil nakatagal nang dalawang taon ang eksperimento ng isang grupo ng alternative musicians na magtayo ng isang music bar kung saan mamamayagpag ang progresibong musika at pagpapalitan ng ideya. Ito na nga ang aking naging "tambayan" at madalas, dito ko gustong isinasama ang aking mga kaibigan pag may "night out."

Nakakalungkot nga lang kasi hindi pa rin nakakakuha ng malaking audience ang Conspiracy. Inaasahan ko kasi na pagdating ng ganitong panahon, dalawang taon pagkatapos ng kanilang pagbubukas, lalaki na ang patronage base niya. Pero napapansin ko na parepareho lang ang nakikita kong nanonood at tumatangkilik sa mga artists at sa katunayan ay may ibang mga dating regular na di na gaanong bumabalik.

Masasabi naman na isa sila sa may pinakamagandang lineup ng performers sa mga music bars sa Metro Manila. Johnny Alegre's Affinity, Cynthia Alexander, Joey Ayala, Bayang Barrios, Noel Cabangon, Cooky Chua, Florante, Gary Granada, Juan Pablo Dream, Orange and Lemons, Ria Osorio, Paramita, Chikoy Pura, Radioactive Sago Project, Lynn Sherman, Sing India, Ria Villena ...saan ka pa? At gabi-gabi ganyan ang kalidad ng performers, talagang ang mga leading proponents ng alternative music scene.

Pero yun na rin siguro ang problema. Dahil alternative music at culture ang pinoproject ng lugar, nagiging limited rin ang kaniyang market. Alam naman natin ang estado ng alternative music sa kasalukuyang OPM. Habang patuloy ang paglikha ng magandang musika ng alternative music scene, patuloy pa rin ang pamamayagpag sa mainstream ng mga 1) revival experts, 2) novelty singers at 3) corporate backed artists (meaning, Warner, Star and Sony-backed artists). Sa totoo lang, kung mabubuksan lang ang isipan ng karamihan sa atin, makikita natin na ang yaman pala ng musikang Pilipino. At darating ang panahon na ang alternative ay hindi na magiging alternative.

Yun nga lang, kelan pa kaya yun?

Kaya kung ikaw ay nagbabasa nito, subukan mo namang dumaan sa Conspiracy Garden Cafe sa 59 Visayas Avenue Quezon City. Support and enjoy good Filipino music. Hehehe. OK na bang plugging ito?

Natitira pang iskedyul ng Disyembre
14 Noel Cabangon
15 TBA
16 Joey Ayala
17 Sarado para sa exclusive function
18 Sarado
19 Juan Pablo Dream
20 Conspi Writer's Night / Sugar Hiccup (walanghiya, buhay pa pala sila!)
21 Noel Cabangon
22 Sarado dahil may exclusive function
23 Cynthia Alexander
24 Sarado dahil araw bago magPasko
25 Sarado dahil Pasko
26 Sarado dahil araw pagkatapos ng Pasko
27 Conspi Writer's Night / Orange and Lemons
28 TBA
29 Women's Night (Nityalila, Matilda, atbp.)
30-31 Sarado para sa Bagong Taon

December 11, 2005

Maling PaSEAlamat

Isang linggo na mula nang mapanalunan natin ang kaunaunahan nating overall championship sa SEA Games. Kakaibang galing ang ipinakita ng atletang pinoy, at malaking tulong talaga ang naibigay ng suporta ng mga nanood at nag-cheer para sa Philippine team.

Kaya lang, nadismaya lang ako na medyo nagamit ang SEA Games para sa PR campaign ng pekeng pangulo. Nandiyan yung ipagmalaki niya ang sports program ng kaniyang gobyerno. Nandiyan yung ipagmalaki ang mga cash prizes na ibibigay sa mga atleta. Nandiyan yung ipagmalaki ang suporta ni First Gentleman na parang godfather daw ng Philippine sports.

Di ba ang problema nga ng mga atleta natin ay hindi maayos ang sports program ng ating gobyerno? Di ba matagal nang nagrereklamo ang ating mga atleta sa bulok na facilities, mababang allowance at kawalan ng training opportunities sa mga international meets? Di ba ang problema nga ay nahahaluan ng politika ang ating sports dahil sa sistema ng political appointments sa mga NSAs at iba pang sports-related governing bodies?

Di ba hindi na dapat ipinagmamalaki ang cash incentives na ibinibigay sa mga atleta kasi DAPAT lang naman talaga may cash incentives sila? Di ba marami ngang mga dating atleta na nagbigay ng karangalan sa ating bansa na ngayo'y pinababayaan na lang mamatay sa hirap dahil sa kawalan ng financial incentives?

Di ba hindi naman dapat umaasa ang mga atleta kay First Gentleman kung matino lang naman ang naging patakbo ng gobyerno sa ating sports program? Di ba lalabas na magkakaroon pa tuloy tayo ng utang na loob kay Mike Arroyo when, in the first place, hindi naman kakailanganin ang tulong niya kung maayos lang ang mga naging priorities ng kanyang asawa? Di ba ito ay classical symptom ng padrino system na kaya tayo natututong umasa sa mga "tulong" ng mga politiko ay dahil hindi naman nila ginagawa nang matino ang kanilang trabaho?

Anong dapat ipagpasalamat sa gobyernong nakikisakay lang sa hirap at pagod ng ating mga atleta?

Kyoto?!!!

Sabi ni lalabs, ito raw ay kuha sa kanyang pamamasyal sa Kyoto:

Ria maple leaf


Asus!!! Mukhang pamilyar yan. Sa Baguio lang yata kinunan yan e!!!

Hehehe. Merry (early) Christmas, labs. Mwah!!!

December 7, 2005

UltraelectromagneticJAM postscript

Habang pinapakinggan ko ang UltraelectromagneticJAM na album, natitiyak ko na maraming mga tao ang humihiling na sana magreunion muli ang Eraserheads. Di ko rin sila masisisi, dahil sa maraming tao ay naging magandang alaala talaga ang mga kanta ng sariling "Fab Four" ng Philippine music.

Pero para sa akin, ayoko na silang mabuong muli. Masaya na ang mga alaala na iniwan ng banda ng aking henerasyon. Kung sila ay magrereunion, nandiyan na naman kasi ang mga "fans" na hahanapin nang hahanapin ang Eraserheads na nasa kanilang alaala. Hindi iniintindi na ang musika ng Eraserheads ay naggo-grow at sadyang nagbabago sa agos ng panahon.

"Ilang taon na rin ang lumipas,
mga kulay ng mundo ay kumupas.
Marami na rin ang mga pagbabago.
Di maiiwasan, pagkat tayo ay tao lamang.
Mapapatawad mo ba ako
kung hindi ko sinunod ang gusto mo?"
*

Di ba ang mga "fans" naman talaga ang unang nang-iwan sa Eraserheads? Pagkatapos ng success ng Cutterpillow, hindi na muling nakabenta ng triple platinum ang banda. Noong 1998 (o 1997?) NU Rock Awards, pinalakpakan pa ng mga manonood ang pagkatalo nila sa Best Album para sa Sticker Happy. Unang beses nilang matalo sa category na iyon ng Rock Awards. Sa kanilang album launch ng Natin99, wala halos nanood (kung ikukumpara sa pagpuno nila ng Sunken Garden nung kanilang kasikatan).

Paano ba naman, hindi na kasi sila kumakanta ng Pare Ko. Hindi na kasi sila kumakanta ng Toyang. Ang mga "fans," gustong iyon at iyon pa rin ang kakantahin nila. Hindi naiintindihan na hindi na ito ang bandang nagpupunta sa Tindahan ni Aling Nena. Ang naging tingin na sa kanila ay isang Pop Machine na maglalabas na lang ng mga kantang gusto't nirerequest nila.

"Pinilit kong iahon ka
ngunit ayaw mo namang sumama."
*

Sa totoo lang, karamihan ng mga humihiling na magreunion ang Eraserheads ay hanggang Sticker Happy lang sila sinubaybayan. Karamihan, ni hindi pa narinig ang Natin99 at ang Carbon Stereoxide. Karamihan, hindi man lang nakikinig ng mga post-Eraserheads projects tulad ng < S >andwich, Cambio, Pedicab, Surfernando, Mongols at Pupil.

Sa Alapaap, tinanong nila, "gusto mo bang sumama?" Sayang at iilan lang ang nagsabi ng oo. Nakakalungkot kasi ang layo na ng narating ng kani-kaniyang musika.

"Huwag mong hayaang ganito,
bigyan ang sarili ng respeto."
*

Mabuti nang wala na ang Eraserheads ngayon. Kahit paano, nagagawa nila ang musikang gusto nilang tugtugin. Paminsan-minsan, hinahanap ko pa rin ang musika ng Eraserheads, pero mas masayang subaybayan kung saan nila tayo dadalhin ngayon sa kanilang walang katapusang pag-explore ng kani-kaniyang creative genius. Sana nga lang, mas marami pa ang sa kanila'y sumama. Hindi lang kasi alam ng marami kung ano ang kanilang nami-miss.

Kina Ely, Raims, Buddy at Marcus, "you can just take me away and I won't let go..."**

Salamat sa hanggang ngayo'y walang pa ring humpay na ligaya!!!

* mula sa Para sa Masa ng Eraserheads
** mula sa Ledgeboy ng Cambio

December 6, 2005

SEAlamat

SEA Games LogoNgayong tapos na ang SEA Games, tiyak na maraming parangal na matatanggap ang mga atletang nagbigay ng malaking karangalan sa ating bansa. Marami ring pasasalamat na matatanggap ang mga organizers, sponsors at volunteers na tumulong sa pagtatagumpay ng ating pag-host ng biennial meet na ito.

At dahil naman sa marami nang nagpapasalamat sa mga taong ito, pasasalamatan ko naman ang dalawang grupo na baka malimutang mapasalamatan ng marami.

Una, salamat sa ABC 5 sa isang matagumpay na TV coverage ng makasaysayang event na ito. Tapos na ang panahon na kailangang pagtiyagaan ang mga government stations para lang makapanood ng ganitong palaro. Salamat at ang kinuha niyong mga anchor ay well-informed at alam ang kanilang mga sinasabi. Salamat sa expansive na coverage ng iba't ibang events. At salamat sa desisyon ninyong ipre-empt ang lahat ng inyong palabas maliban sa Big News at Sentro maihatid lang buong araw ang pinakahuling pangyayari sa SEA Games.

Ikalawa, salamat sa Rivermaya sa paggawa ng isang napakagandang theme song na tunay na nahuli ang adhikain ng atletang Pinoy. Sulong, laban, Pilipino! POSIBLE!

Pinoy kamo?

Isang malaking kabalintunaan na ang kantang "Pinoy Ako" ay hindi tunog Pinoy. Kabalintunaan rin na ang kumanta nito ay isang banda na kulang na lang ay magpapalit ng citizenship sa sobrang panggagaya (at minsa'y pangri-ripoff pa) ng style sa mga Brit pop bands.

Kabalintunaan din na ito ay theme song ng isang palabas na hindi naman original Pinoy kundi isang foreign franchise. At mas kabalintunaan din kasi ang Pinoy, kilala sa gracious hospitality, pero yung show na may Pinoy na label at may Pinoy na theme song, nagsisipaan ng mga kasama sa bahay para manalo ng malaking kaban ng pera.

Ibang iba ang Pinoy?

E bakit parang gaya-gaya?

Pinoy ako, Pinoy tayo?

Pinoy kuno.

December 4, 2005

Walang masabi

Ilang linggo na akong walang pinopost na substantive tungkol sa political situation ng bansa. Sa totoo lang, wala na kasi akong masabing bago.

Ano pa ba ang kailangang sabihin? Narinig na natin ang Hello...Garci?! tapes. Nakita na natin ang tinangkang cover up, mula unang araw pa lang, nang ilabas ng MalacaƱang ang pekeng "original" na version ng tape. Nasampal na tayo sa pag-insulto ni GMA sa ating talino sa kanyang "I am sorry" speech. Naging saksi tayo sa "rule of law" kuno ng majority sa pagharang nila ng impeachment. Nakita na natin ang sari-saring mga rally na nagsimula ng apoy na kamalas-malasa'y hindi na lumaki dahil sa nakakawalang gana ang ilang oportunista na nakikisawsaw sa isyu. Para rin tayong nabuhusan (o nakanyon) ng malamig na tubig nang ating ma-realize na tayo ay nabubuhay na sa isang bansang puwede mo lang sabihin ang nais ng gobyerno na sabihin mo at puwede ka lang magsumbong ng katiwalian kung taga-oposisyon ang isusumbong mo.

Kung meron mang dapat pag-usapan ngayon, iyon ay bakit hanggang ngayon, pinag-uusapan pa rin natin ito? Dapat matagal na itong natapos. Dapat matagal na itong naresolba. Dapat wala nang mga Gloriagate bloggers kasi dapat natapos na ang Gloriagate issue.

Ngayong linggo, tetestigo na si Virgilio Garcillano sa kamara at maraming nag-aabang sa kanyang sasabihin. Ngayon lang ako nakakita ng sobrang laking interes sa sasabihin ng isang sinungaling. Ako, hindi na ako makikinig sa sasabihin niya, kasi isa na lang naman dapat ang sinasabi ngayon.

Resign.

Kailangan pa bang imemorize yan?

December 2, 2005

Walang pahinga

Kapag Lunes-Huwebes, matindi ang pagod na aking nararamdaman. 7.5 hours kasi ang turo ko sa mga araw na ito, tapos mayroon pang span na 4.5 hours na dirediretso. Tatlong preparation pa. Kaya pag natapos na ang aking araw pagdating nang alas-sais nang gabi, ako ay pagod na pagod. Sa aking literal na description nga, nanginginig na ang kalamnan.

Kaya kagabi, napagdesisyunan kong matulog naman nang maaga. Para makapagpahinga naman ako. Mas mahirap pa kasi 9 am ang pasok ko sa susunod na araw, kaya dapat ay nakapag-recharge na ako umaga pa lang.

Pero walanghiya. Paggising ko kanina, mas matinding pagod pa ang pakiramdam ko. Bakit?

Nanaginip ba naman akong nagtuturo ako!!!

Ano ba yan? Walang pahinga. Haaaaayyyyy...