October 30, 2006

Not guilty!

Sa Inq7:

Paeng leaves death, destruction in Luzon

----------

Alam mo ba ang pakiramdam ng ma-associate ang pangalan mo sa isang karumal-dumal na krimen?

Nung 2000 ay nagpunta ako sa US kasama ang Kontra-Gapi para sa aming North American tour. Konti lang ang nakakaalam na umalis ako. Kaya imaginin niyo na lang ang reaksyon ng aking mga kaibigan nang mapabalita sa TV na may isang rape suspect na ang pangalan ay Erwin Rafael.

Erwin Rafael. Rapist.

Buti na lang at malakas at air-tight ang aking alibi.

Hassle nga lang nung nagpa-NBI Clearance na ako ilang buwan pagka-uwi. Ang tagal ng processing at nakadalawang balik ako bago ko nakuha. Mabuti naman at di ako dinampot. Pinagpaliwanag sa presinto. Ininterrogate. Winater torture.

(Pero nasaan na kaya si Erwin Rafael, the rapist? Rapist nga kaya siya o napagkamalan lang? Nahuli kaya siya ng mga pulis? Nakakulong na? Nakalaya na? Nagtatago pa rin sa batas?)

----------

Sa text message:

"Sir Paeng. Bat namerwisyo p kau s isabela. 5 2loy ang namatay. Tsk"

Ang hirap maging bagyo

Kasalukuyang papaalis na ng Luzon ang aking katukayo. Ito'y pupunta na ng Paracel Islands at dun naman manggugulo.

Nung una ay naaliw ako nang magkaroon ng kapangalang bagyo. Siyempre, sa dinami-dami ng puwedeng ma-assign na pangalan na nagsisimula sa letrang P, Paeng pa talaga ang napili. Para nga akong nanalo sa raffle.

Nakakatuwa pa kasi nito lang naman sinimulan na ang pangalan ng lalake ay kinokonsidera na rin sa pagpangalan ng bagyo. Hindi kasi tayo gender-sensitive noon. Pero ngayon, may "equal opportunity" na ang lalake, babae at bading para mapili ang pangalan para sa bagyo.

Ngunit ang pagkaaliw ko ay napalitan na ngayon ng pagkairita. Kasi ba naman, paulit-ulit na lang ang mga joke sa opisina at pati na rin yung mga natatanggap ko sa text.

"Sir, kayo pala ang bagyo ngayon."

"Ang lakas mo, Sir! Sinasalanta mo na ang Pilipinas."

"Grabe ka, Paeng. Basang basa ako!"

"Ano ka ba, Paeng? Ang trapik tuloy."

"Ibang klase ka palang magalit."

Isinisi sa akin ang baha. Ang pagkapostpone ng pagbabakasyon sa Baguio. Ang basang sapatos at medyas. Ang pag-aabsent. Ang lagnat, sipon, ubo...

Paano kaya kung may mawalan ng ari-arian dahil sa bagyo?

"Putang ina mo, Paeng!!!"

"Tang ina mo rin, nanahimik ako dito sa opisina!!!"

Pero ang nakakatuwa rin naman, maraming kumontak sa akin na matagal ko nang di nakakausap. Kinakailangan ko lang palang maging bagyo at national disaster para ako ay maalala.

October 29, 2006

The capitol that never was

Kagabi ay napanood ko ang replay ng The Explainer ni MLQ3. Madalas kong panoorin ang show na ito kasi para akong nasa klase, may teacher, tapos may nakakairitang estudyante na tanong nang tanong. Sa totoong buhay nga lang, madalas ako yung estudyanteng nakakairita sa klase. Hehehe. Kulang na lang sa show na ito ang mga gimik na madalas ginagawa ng mga teacher para hindi antukin ang mga estudyante para maging tunay na "classroom experience."

Heniweyz, ang latest episode ay tungkol sa capitol planning. Matagal ko nang iniisip kung bakit ang gulo gulo ng pagkakaayos ng ating mga national government offices. Ang MalacaƱang nasa Manila. Kapag pupunta kang Supreme Court, tatawid ka pa ng Ayala bridge at dadaan sa traffic ng Taft Avenue. Ang upper house ng congress nasa PNB Building sa Pasay. Ang lower house naman ay dadayuhin mo pa, na para kang nagfi-field trip, sa Batasan complex sa Quezon City.

Nakakatuwa (at nakakapanghinyang) na makita ang mga capitol plan natin na hindi naisakatuparan. OK yung Burnham Plan na ang set-up ay concentrated sa Rizal Park / Intramuros ang national capital. Simple, walang gaanong arte at nakagrid yung mga kalye sa Manila. Napaka-rational rin ang pagkakaayos ng mga government offices. Malapit sana ito sa academic center (U-belt) at malapit rin sa dating economic center (Escolta / Sampaloc). Pero inabandona ang planong ito dahil sa vulnerability ng lugar sa naval bombardment at dahil na rin sa nationalist tendency noon na kumawala sa mga pinlano ng ating mga colonial masters.

Pinaka-impressive sa mga capitol plans ang Quezon City. Ambitious, grandiose at talagang maganda't pinag-isipan. Pero sa umpisa pa lang, doomed to failure na ang project dahil balot na balot ito sa pulitika. Kaya pala Quezon Boulevard, Quezon Avenue at Quezon City ang naging pangalan ng mga lugar na ito para mas madaling makumbinsi si dating presidenteng Manuel Quezon na aprubahan ang plano. Dahil dito, madali ring nakompromiso ang plano nung namatay na si Quezon. Dagdagan pa ng profit-driven opportunism ng mga land speculators, ng pagiging self-serving ng mga politicians lalo na ang mga congressman, at ng kupad sa pagkilos ng gobyerno dahil sa kakulangan ng political will, nasayang ang magandang plano para sa Quezon City.

Paano kaya kung natuloy ang isa sa mga capitol plan na ito? Siguro mas magiging coordinated at efficient ang mga government agencies at branches. Siguro mas makakatipid rin ang gobyerno sa fuel, transportation, messengerial, office rent at ang pinakamalaking tipid sa lahat, ang per diem. Siguro mas magiging maayos ang residential plans ng mga government employees na balak maging career public servant. Dahil may geographical center ang political power, siguro magkakaroon rin ng geographical center ang civil society at mas magkakaroon ng synergy ang mga effort nila. Siguro mas madaling magexert ng public pressure through mobilization dahil magiging geographically concentrated ito. Mas madaling magkakaroon ng political alliances ang mga politiko dahil magkakalapit sila pero mas madali rin silang bantayan kasi nakatutok na lang ang mata ng mga nagbabantay sa iisang lugar.

Mababarikadahan kaya ng barbed wire at sundalo ang Office of the President kung ang ibang branches ng government ay maaapektuhan ng barikadang ito? Titirahin pa rin ba ng bumbero ang mga party-list congressman na kasama sa rally laban sa CPR kung katabi lang ng Office of the President ang Congress? Maeenforce kaya ang gag order na EO 464 kung katabi lang ng Office of the President ang Senado? Maipapasa kaya ng Lakas NUCD ang unilateral con-ass kung katabi lang nila ang Senado? Madali kayang mag-issue ng unconstitutional orders kung katabi mo lang ang Supreme Court? Mangyayari pa kaya ang dagdag-bawas kung ang tinatarantado mong kandidato at kalabang partido ay nasa kabilang building lamang?

October 26, 2006

Iritable

Naiirita ako sa buhay na umiikot sa trabaho. Pero sa SGV ako unang pumasok.

Naiirita ako sa mga hindi nagbabayad ng tamang buwis. Pero sa tax compliance group ang aking unang trabaho.

Naiirita ako sa mga buwakananginang private schools na kung magtaas ng tuition e akala mo nalulugi. Pero nagturo ako sa private school na may pinakamataas na return on investment sa Pilipinas.

Naiirita ako sa mga malalaking korporasyon na siyang dahilan ng sobrang laking social inequality. Naiirita ako sa kanilang mga outreach / corporate social responsibility programs na kadalasa'y pakitang tao lamang at ang goal ay para bumango ang pangalan nang matakpan ang social problems na kanilang nagagawa. Pero kasalukuyan akong nagtatrabaho sa Philippine Business for Social Progress.

Naiirita ako sa imperialist globalist tendencies ng American government. Naiirita ako sa kanilang mga aid program kasi halata namang kahit may kaunting kabutihan itong naidudulot, ito ay mayroon ring makasariling agenda na itinutulak. Pero kasalukuyan akong tumutulong mag-implement ng isang malaking programa ng USAID.

Siguro gusto ko lang naiirita. O baka rin inaakala ko lang na may magagawa ako para balang araw, di na ako maiirita sa kanila.

October 25, 2006

Di pa tapos

Nung isang araw, natuklasan ko na ang isang inakala kong "good job" ay "unfinished job" pa pala.

Wala sa kamay ko ang kahihinatnan ng aking mga estudyante. Sabi nga ni Great Teacher Onizuka sa kanyang mga estudyante, "I've done my part. The rest is up to you."

Pero sinabi rin niya, "Even if I quit school, I'll still be with you..."

Ganun siguro talaga. Ang pagiging guro ay di natatapos paglabas ng klasrum. Umaabot ito maging hanggang sa labas ng eskuwelahan.

----------
Congratulations kina Evan, Tany, Rizal, Bebeng, Michelle, Monra, Tere, Mar, Cherry, Abet, Matet, Ai at Issa, ang aking mga bagong colleagues. :) Let's all do our part to make this world a better place.

October 23, 2006

May pressure pero walang namemressure?

Sabi ng MalacaƱang, "Stop raising bogey on palace pressure."

Pero mababasa mo naman ang mga balitang ito:

"De Venecia's Cha-cha plea adds pressure on SC"

"Palace justifies Arroyo's push for Cha-cha"

"Palace deems pressure on SC on people's initiative as normal"

"Mayors: Majority of SC justices for Charter Change"

Kungsabagay, ano pa ba ang aasahan mo sa administrasyon na nagpauso ng 1) crime na walang kriminal, 2) I am sorry pero walang kasalanan, at 3) it's her voice but she's not the one talking. George Orwell would be proud.

October 21, 2006

(Pa)tapos na

Ngayon ang huling weekend ng board exam ng aking mga estudyante na grumaduate nung nakaraang Abril. Sa Lunes, magkakaalaman na kung sino sa kanila ang pinalad na makakuha ng titulong CPA at kung sino naman ang kakailanganin pa ng second chance.

Naalala ko tuloy nung ako naman mismo ang kumuha ng board exam limang taon na ang nakakaraan. Di ako nakatulog nung unang araw, hindi dahil sa kaba, pero dahil nakikinig pa ako ng Metropop Songwriting Competition. Si Louie Ocampo in tandem with Joey Ayala ang nanalo nun sa kantang Pag-Uwi na ininterpret ni Martin Nievera. Buti na lang, yung paborito kong subject ang exam nung umaga, kaya medyo kinaya kong sagutan kahit na inaantok-antok ako.

Nung araw matapos ang exam, namasyal ako. Tapos dumaan ng review center nung gabi. Nakita ko yung pangalan ko sa mga pumasa. Inakala ko nung una na makakaramdam ako ng sobrang tuwa, pero hindi. Iba ang una kong naramdaman at nasabi...

Tapos na.

Marami ang nag-aakala na isang sense of triumph ang dinadala ng pagpasa ng board exam. Sa tingin ko, mas appropriate na sabihing sense of closure ang idinudulot nito. Contrary to popular belief, ang resulta ng board exam ay hindi naman validation ng galing o talino ng isang tao. ang mga bagay na iyon ay mas mapapatunayan sa ibang aspeto ng buhay. Sa halip, isa siyang marker na nagsasabi kung puwede nang iwan ang nakaraan. Puwede nang iwan ang baggage na dala ng kursong kinuha nung college at puwede nang mag-move on sa kung saan man ang gusto nang puntahan.

Sa Lunes ay magkikita-kita kami ng aking mga estudyante. May mga malalaking ngiting gagantihan ko ng mas malaking ngiti. At mayron ring mga basang matang aking pupunasan. Sana mas maraming ngiti kaysa luha. At sana muli kong maramdaman at masabi...

Tapos na.

October 19, 2006

Pataas nang pataas

Nung magsimula akong mangolekta ng komiks, P30 lang isang piraso. Ngayon P180 na.

Ang unang tape na binili ko ay P90. Ngayon, P150 na. (pero dahil phaseout na, marami rito P30 na lang)

Piso lang dati ang pandesal. Ngayon, piso pa rin. Pero isang subo na lang.

Nung unang lakwatsa ko, P1.50 lang ang pamasahe. Ngayon, P7.50 na.

Dati, ang regular na price ng isang pocketbook na bago ay P30. Ngayon, ang discounted price ng isang pocketbook na di na mabenta ay P50.

Nung high school ako, ang tuition ko ay P3,000 lang. Ngayon, ang tuition sa dati kong school ay lagpas P10,000 na.

Mula pa nang una akong mag-aral ng economics noong high school, napapakamot talaga ang ulo ko pag pinag-uusapan kung bakit ang general price level sa ating ekonomiya ay tumataas. Bakit ba may inflation?

Ang dami kong libro ng economics sa bahay na siyang hinanapan ko ng sagot. Pero kahit na ilang paliwanag pa ang mabasa ko, kahit anong scientific model pa ang maipresent sa akin, di ko talaga makita ang rationale ng inflation. It's a stupid and unsustainable phenomenon na iisa lang ang nakikita kong dahilan.

Because in our commerce-driven, profit-consumed, survival-of-the-fittest world, enough is just never enough.

Lucky Number 7

Sabi nila, masuwerte raw ang number 7.

Eto raw ang perfect number ayon sa Bible. Nung ikapitong araw nagpahinga raw ang Diyos. Merong seven sacraments. Merong seven virtues. Yun nga lang meron ding seven deadly sins.

Mayroong seven days in a week. Seven ang notes sa western musical scale (Do Re Mi Fa So La Ti). Seven ang kulay sa isang rainbow (ROY G BIV). Seven yung nagiging sum ng kahit anong opposite side ng isang dice (6+1, 5+2, 4+3). Si Snow White, may seven dwarves. Si Akira Kurosawa, may Seven Samurai. Ang bandang Queen, may Seven Seas of Rhye.

Sa Pilipinas, may pitong Maria. Ang mga albularyo, may pito-pito. Ang Sexbomb, may Daisy Siyete. Si Fred Panopio, may Pitong Gatang.

May significance nga ba at special qualities ang number seven? Di ko alam. Basta ang nakakatiyak ako, nitong nakaraang pitong taon, ako ang isa sa pinakamasuwerteng tao sa buong mundo.

October 14, 2006

Stand Up Against Poverty?

Ayon sa UN Human Development Report nung 2000, ang pinakamayamang 20 percent ng mundo ang may hawak ng 86 percent ng yaman.

80 percent ng populasyon ng mundo ay naghahati-hati sa 14 percent ng yaman. Yung pinakamahirap na 20 percent ay naghahati-hati sa 1 percent ng yaman.

Ang mga economic policies sa mundo ay nakafocus sa poverty alleviation. Poverty eradication. "We are the first generation that can end poverty," sabi nga sa Millennium Campaign. May bago nga uling anti-poverty program ang UN. At lahat sila nakatingin sa baba.

Hindi nila iniisip na baka naman ang solusyon ay makikita kung titingin tayo sa taas.

Sabi ni Sancho Panza sa Don Quixote, "There are only two families in the world, as my grandmother used to say: the haves and the have-nots." Kulang ang kanyang analysis. May isa pa kasing pamilya.

The have-lots.

Stand up against poverty? How about standing up against affluence?

Eradicate poverty? How about eradicating the scandalously super-rich?

October 7, 2006

Ang aking soundtrack

Tinag ako ng aking diyosa upang maglista ng mga paboritong kanta. Binalikan ko ang "origin" nung tag at ang konsepto pala nito ay soundtrack ng buhay. Mahirap sagutin kasi nagiiba iba ang soundtrack ko depende sa panahon. Pero siyempre, merong all-time favorites:

  • Sana'y Di Ka Masanay ni Gary Granada. Ito ang aking paboritong kanta, sayang lang di na nakakanta ni Mang Gary sa mga set niya kasi di na raw niya maalala. Madaling makuntento lang at tanggapin na ang lipunan natin ay ganito na lang at wala na tayong magagawa. Pero mahirap magbulagbulagan at mawalan ng pakialam. "Kayraming nangangailangan sa sarili mong bansa, ngunit ang karamihan, ang isip ay banyaga. Sana'y di ka masanay, sana'y di ka masanay sa ganyang klaseng buhay"
  • Magkabilaan ni Joey Ayala. Naexpose ako sa kantang ito nung high school ako, nung panahon na nagpapatugtog pa ng alternative music sa radyo. Ito ang nagturo sa akin na tingnan ang mga isyu mula sa magkabilang panig at pagkatapos (ito madalas nakakalimutan) ay manindigan. Bawal ang fence sitter. "May kaliwa't may kanan sa ating lipunan, patuloy ang pagtutunggali patuloy ang paglalaban. Pumanig ka, pumanig ka, wag nang ipagpaliban pa. Ang di makapagpasya ay maiipit sa gitna."
  • Blue Jeans ng Apo Hiking Society. Ito ang naging theme song ko bilang teacher. Madalas ay malaki ang binibigay na importansya sa pag-aaral, pero ang talagang importanteng bagay ay ang matuto. "Kay tagal-tagal ko nang nag-aaral, tingnan mo kupas nang aking maong. Kung akala mo ako ay natuto na, hindi pa rin."
  • Isipin Mo Na Lang ni Bayang Barrios. Loko talaga itong si lalabs. Dati ito ang gusto niyang kanta ni Bayang at sa akin naman ay yung kantang Sa Piling Mo. Ngayon naman, nagkapalit na kami ng gusto. Siguro dahil ramdam ko ang pagiging "long distance" ngayon. Hehehe. "Nangangamba ka ba na ngayong malayo ka, ako kaya ay nagbago?"
  • Kapag Sinabi Ko Sa Iyo ni Gary Granada. Madalas sa mga love song ang dami-daming pinapangako, maging ang langit at kung anupamang imposibleng maabot. Kaya nakakatuwang makarinig naman ng isang love song na down-to-earth. Mas puro at tapat ang pagmamahal. "Kapag sinabi ko sa iyo na ika'y minamahal, sana'y maunawaan mo na ako'y isang mortal. At di ko kayang abutin ang mga bituin at buwan, o di kaya ay sisirin perlas ng karagatan."
  • Tuwing Umuulan At Kapiling Ka na sinulat ni Ryan Cayabyab. Ang una kong narinig na version nito ay yung sa Eraserheads. Pagkatapos ay narinig ko yung original ni Basil Valdez. Ito para sa akin ang "perfect" love song. Ang lyrcis, ang melody, ang arrangement...galing talaga ni Mr. C! "Maaari bang minsan pa, mahagkan ka't maiduyan pa sakbibi ka't ulan lamang ang saksi."
  • Here Comes The Sun ng Beatles. Sa dinami-dami ng magandang komposisyon nina Lennon-Mccartney sa Beatles, yung sinulat pa ni George Harrison ang pinakanagustuhan kong kanta nila. Ang sayang umasa na in the end, everything will be alright. "Here comes the sun and I say it's alright."

Iyan ang aking soundtrack. Dapat nga triple CD collection ang lalabas diyan pero sosobra naman sa haba ang post na ito at baka wala nang magbasa. Hehehe. Sino kayang ita-tag ko? Lahat na lang ng makabasa nito, ilan lang naman kayo e. :p

October 6, 2006

satorarepotenetoperarotas

Was it a car or a cat I saw?




salamat Layra. hehehe

October 1, 2006

Ang Wage Slave at si Bagyong Milenyo

"Wage slavery is a term used to refer to a condition in which a person is legally (de jure) voluntarily employed but practically (de facto) a slave. It is used to express disapproval of a condition where a person feels compelled to work in return for payment of a wage...In terms used by critics of capitalism, wage slavery is the condition where a person must sell his or her labor power, submitting to the authority of an employer merely to subsist." - Wikipedia entry on wage slavery

Habang papalapit si Milenyo sa Metro Manila, si Juan na taga-Sampaloc na nagtatrabaho sa Ayala ay nagkukumahog para pumasok sa opisina. Nag-aalala siya na baka mahuli sa 8 am / 9 am na time in. "Naku, baka di ko na makuha yung P2,500 na perfect attendance award!" sabi ni Juan. Buti na lang walang pasok ang kanyang mga anak, wala siyang ihahatid sa eskuwela. Dumiretso na siya agad sa opisina, mahirap pa naman magbiyahe pag malakas ang ulan dahil matrapik.

Nang magsimula nang magpakita ng bangis si Milenyo, nagdalawang isip ang employer ni Juan kung pauuwiin sila. "Pauuwiin ko ba sila para makatipid sa babayarang suweldo? Kungsabagay, nandito na rin naman sila, e di pagtrabahuhin na!" Nang mamatayan ng ilaw, binuksan ang generator. Nang magmalfunction ang generator sa lakas ng bagyo, binuksan ang venetian blinds at nagsindi ng kandila. Yun nga lang, di na mabuksan ang mga computer. Kaya nakipagtitigan na lang si Juan at ang kanyang mga kaopisina sa kanilang mga monitor.

Nagdalawang isip rin si Juan kung uuwi na. Madalas kasing bumaha sa lugar nila. Pero kahit naman kasi tangayin na ng hangin o baha ang pamilya niya, hindi puwedeng umuwi kasi di pa naman nagdedeklara ng half day. Dapat patuloy pa rin siyang makipagtitigan sa monitor kundi mababawasan ang kaniyang suweldo. At sayang naman yung perfect attendance, P2,500 rin yun!

Bandang alasdos ng hapon ay nakatanggap si Juan ng text, "Pa la ng bubong. Lumipad n!" "K lng yan anak, syng nmn hlfday pg uwi ako. Hwkn u n lng ung kisame pra d rin lparin. Kumain n kau?" ang sagot niya. Kaya lang di na natanggap ng anak niya ang message kasi Message Sending Failed. Walang signal, wala na rin kasing kuryente yung mga cellsites ng Smart at Globe. Nagpalit ng Sun na SIM si Juan kasi yung cellsite ng Sun meron daw kuryente. Pero wala pa ring signal, kasi nga naman Sun yung network.

Pagdating ng 6 pm, si Juan ay nastranded at di na makauwi. Ang init! Ang dami dami kasi nilang mga di pinauwi na nasa kalsada. Aakalain mo tuloy may people power sa Ayala. Di naman siya makapagovernight sa opisina kasi walang kuryente. Madilim na kasi pinatay na rin ang mga generator sa mga katabing building. Maliban dun sa SGV building na nakasindi pa rin ang mga ilaw at mukhang walang balak matulog ang / magpatulog ng mga tao.

Malalim na ang gabi nang makahanap si Juan ng taxi. "Sa Sampaloc lang po ako," sabi niya. "Pakidagdagan na lang po ng P200," sagot naman ng driver na sweet lover. Putik, halos maubos lang din yung kinita ni Juan sa araw na iyon. Kungsabagay, may P2,500 naman siya kung perfect attendance.

Nang sumunod na araw, devastated ang Metro Manila. Walang kuryente. Nakahambalang ang mga puno, poste, billboard at usisero sa kalye. Putol ang mga linya ng telepono. Mahina pa rin ang signal ng celfone. Lubog pa sa baha ang maraming mga lugar. Madaming mga bahay na umangat ang bubong, lundo ang kisame, basag ang bintana, nabaon sa lupa, napunta sa kabilang ibayo...

At ang unang tanong na pumasok sa isip ni Juan paggising ay "May pasok kaya? Baka maabsentan ako!"