November 29, 2004

Oo nga pala...

Nakakaisang taon na pala ang kamote at ang kanyang sinisintang kamote rin.

Walanghiya, bakit nung college ako bawal pang magkagirlfriend hangga't di pa malapit ang graduation?

Punning With The Jologs: Another Eat...Bulaga! Post

Katatapos ko lang manood ng documentary ng GMA-7 para sa silver anniversary ng Eat...Bulaga! Oo na, Eat...Bulaga! na naman ang topic ko. Pero kailangan ko lang talagang makwento ito.

Balak ko naman talaga kasing panoorin ang docu na ito, ako pa e lagi akong nanonood ng Eat...Bulaga! basta may pagkakataon. Mas nagkaroon pa ako ng motivation na manood kasi ang aking dakilang propesor na si Jolography ay nag-text sa akin:

Hey prendz, sum1 pretending to be me will appear in the eat bulaga docu that airs this sunday night on gma after daddy didodu. :p

Wow. May 30 seconds of fame na naman ang jologs!!! Siyempre special talaga sa aming mga recluse ang lumabas sa TV. Naalala ko pa nung lumabas ako sa Magandang Gabi, Bayan na tumutugtog ng Lupang Hinirang sa kulintang habang nakapaa, nakashorts at hume-headbang. Grabe, nirecord pa iyon ng nanay ko sa isang VHS tape!!!

Tapos kaninang hapon, sumama ako sa aking mga ka-banda sa Sangandaan para tumugtog sa praktis/lessons ng isang grupong sumasayaw ng Tausug dance na pangalay. Tapos, akalain ko ba naman na yung isa sa mga member ng dance troupe ang siyang nagproduce ng docu ng Eat...Bulaga!. Wow!!! What a coincidence. Dahil kanina ko lang nakilala, ginamit kong pang-small talk yung appearance ni Jolography. Sabi ni Ms. producer, "Nakakatawa nga iyang si (bleep), pinapalagay pa niya na 'writer of Jolography', ang sabi ko naman naku (bleep), wala namang nakakaalam kung ano yung Jolography!"

Hahaha!!!

At eto, napanood ko na nga ang docu special. At syempre pinakahihintay ko ang appearance ng aking jologs na prof. Syet!!! Camera shy siya. Parang nakatanaw siya sa malayo pero nararamdaman ko na nakatingin ang kanyang peripheral vision sa camera. Conscious?

Ang ganda na sana ng kanyang 30 second spot. Napaka-intellectual na ng dating nang kanyang sabihin na may kakaibang power talaga ang Eat...Bulaga! na pasikatin ang mga taong dati ay nasa background lang. Galing! (clapclapclap) Malalim ang dating pero madali namang ma-gets.

Tapos bigla na lang bumanat si jolograpahy na ang Eat...Bulaga! ay magaling sa punning. Na ang salitang Eat...Bulaga! pa lang ay isa nang pun.

Dead air...

What the hell? Punning? Pun? Ano yun? May nakakaintindi ba nun?

Jologs viewer #1: Ano sabi niya? 'Paning'?

Jologs viewer #2: Oo yata! Yung Eat...Bulaga! daw magaling sa 'paning'. Baka sinabi niya funny, mali lang rinig natin.

Jologs viewer #1: Baka nga. Funny nga naman sina Tito, Vic at Joey. At yung salitang Eat...Bulaga! pa lang, fun na. Tama, funny nga.

Jologs viewer #2: Siguro kapampangan siya. Yung p niya nagiging f at yung f niya nagiging p. Tsaka balita ko, maraming taga-UP na kapampangan.

Jologs viewer #1: Baka nga. Kapampangan nga...

November 28, 2004

Ang Hari ng Tanghali

Kahapon ipinalabas ang unang parte ng silver anniversary ng longest-running variety show on Philippine TV - ang Eat...Bulaga! Sa isang medium na sobrang apektado ng pabago-bagong taste ng mga manonood, nanatiling hari ng tanghaliang Pinoy ang Eat...Bulaga! sa halos tatlong dekada. At mukhang wala pa ring hudyat na magbabago ang ganitong trend, lalo na't lalamya-lamya ang panlaban ng pinakamalakas nilang karibal, na halos buwan-buwan nagrereformat dahil di malaman kung paano tatalunin ang brainchild nina Tito, Vic at Joey.

Dati, may pagka-elitista ang attitude ko sa Eat...Bulaga! Sa isip ko ay puno ng panglalait. Ano ba namang klaseng show ito? Ang jologs! Politically incorrect! Ang pangit ng mga production numbers, ang cheap! Yan ang tingin ko sa show na ito dati.

Pero mga tatlong taon ang nakakaraan, nagkaroon ng mahabang panahon na nasa bahay lang ako. Yun yung mahigit tatlong buwan pagkaalis ko sa SGV na nagstay lang ako sa bahay habang hinihintay ang reply ng mga kumpanyang inapplyan ko ng trabaho. Dahil homebody, sunod lang ako sa pinapanood sa bahay namin, at yun na nga. Eat...Bulaga! kada tanghali. At duon ko nasimulang ma-appreciate ang show. Nakakatawa pala talaga siya. Educational din, lalo na yung mga natututunan ko na trivia sa elimination round sa Laban o Bawi at sa Stop the Clock. Nakakapagbigay rin siya ng pag-asa sa kanyang sari-saring papremyo sa E.B. Fone Home at sa jackpot portion ng Laban o Bawi. At marami pala talagang madidiscover na talented Pinoys dito tulad ng mga Birit Queen at ang mga hari ng Rap-public of the Philippines.

Noon ako napaisip na aminin ko man o hindi, matagal ko na rin palang sinusubaybayan ang Eat...Bulaga! Naalala ko pa na dito nagkaroon ng contest ng palakihan ng mapapalobong bubble gum sa contest na inisponsor ng Bazooka bubble gum. Na naiinggit ako noon sa mga magagaling magyoyo sa contest na inisponsor naman ng Coke at Sprite. Na sangkatutak na Little Miss Philippines na ang napanood namin. Na nagsubok kaming bumuo ng bandang gumagamit lang ng human body parts para sa instrumento, ala Banda Rito, Banda Roon. Na ang show na ito ang naging dahilan kung bakit kami natutong manood ng Ok ka Fairy ko at ng TVJ.

Dahil nga rin pala sa show na ito, meron na rin pala akong Tough Hits Vol. 1 nina Tito, Vic and Joey.

Totoo, mababaw lang ang show na ito. Politically incorrect din dahil sa iba't ibang jokes at okrayan tungkol sa kabaklaan, laki ng ilong, pangit na damit, etc. Pero parang sinasabi ng Eat...Bulaga! na sa ating napakahirap na buhay sa Pilipinas, di ba dapat tumigil muna tayo kahit sandali sa isang araw at magkatuwaan lang? Para kang umuwi sa bahay tapos pinagtripan ka ng mga kamag-anak mo. Tama, katuwaan lang, walang pikunan!!!

25 years. Grabe, kasingedad ko na, matanda lang ako nang 9 months. Ang Eat...Bulaga! ay isa nang institusyong Pinoy, isang "pamilya" na ating babalik-balikan tuwing tanghalian. Ngayon alam niyo na kung bakit pag wala naman akong turo, hapon o gabi na lang ako nagpapakita sa FEU. Siyempre, kailangan kong makita ang Eat...Bulaga! family. Lalo na ang kyut na kyut na Sexbomb Dancers (get get awwwww!!!).

Oo nga pala. Mamayang gabi ang special documentary ng GMA 7 na dedicated sa Eat...Bulaga! Sa mga interesadong malaman kung sino yung aking propesor na si Jolography na number one fan ng Sexbomb at Eat...Bulaga! sa academic circle, hanapin niyo lang yung iinterviewhin na mukhang alien na nerd na parang di lalaban kapag binugbog mo. Siya yun...

November 27, 2004

This Just In...

I just took one of those online personality tests and guess what came out as my temperament?

YOUR TEMPERAMENT IS IDEALIST

Idealists, as a temperament, are passionately concerned with personal growth and development. Idealists strive to discover who they are and how they can become their best possible self -- always this quest for self-knowledge and self-improvement drives their imagination. And they want to help others make the journey. Idealists are naturally drawn to working with people, and whether in education or counseling, in social services or personnel work, in journalism or the ministry, they are gifted at helping others find their way in life, often inspiring them to grow as individuals and to fulfill their potentials.

Idealists are sure that friendly cooperation is the best way for people to achieve their goals. Conflict and confrontation upset them because they seem to put up angry barriers between people. Idealists dream of creating harmonious, even caring personal relations, and they have a unique talent for helping people get along with each other and work together for the good of all. Such interpersonal harmony might be a romantic ideal, but then Idealists are incurable romantics who prefer to focus on what might be, rather than what is. The real, practical world is only a starting place for Idealists; they believe that life is filled with possibilities waiting to be realized, rich with meanings calling out to be understood. This idea of a mystical or spiritual dimension to life, the "not visible" or the "not yet" that can only be known through intuition or by a leap of faith, is far more important to Idealists than the world of material things.

Highly ethical in their actions, Idealists hold themselves to a strict standard of personal integrity. They must be true to themselves and to others, and they can be quite hard on themselves when they are dishonest, or when they are false or insincere. More often, however, Idealists are the very soul of kindness. Particularly in their personal relationships, Idealists are without question filled with love and good will. They believe in giving of themselves to help others; they cherish a few warm, sensitive friendships; they strive for a special rapport with their children; and in marriage they wish to find a "soulmate," someone with whom they can bond emotionally and spiritually, sharing their deepest feelings and their complex inner worlds.

Idealists are rare, making up between 20 and 25 percent of the population. But their ability to inspire people with their enthusiasm and their idealism has given them influence far beyond their numbers.

The Four types of Idealists are:

Healers (INFP) | Counselors (INFJ) | Champions (ENFP) | Teachers (ENFJ)

Which one are you?

Purchase your AdvisorTeam Classic Temperament Report™ now!


Well, of course I am not purchasing!!! But I guess this confirms that I am still that idealistic fool Dean Cabulay hired six semesters ago.

"Do you think you can maintain your idealism?"

"Absolutely, Sir."

Amen to that.

November 26, 2004

Magkaiba o magkaisa?

Ano ba talaga ang characteristics ng mga nagiging matagal na pag-iibigan? Sabi kailangan daw compatible kayo. "Birds of the same feather flock together". Kailangan daw pareho kayo ng katripan, ng pangarap sa buhay. Kung hindi, mag-aaway lang kayo.

Pero meron namang nagsasabi na "Opposites attract". Na ang pag-ibig daw ay pagpuno sa kakulangan ng isa't isa (parang nabasa ko sa After Eden ni Arnold Arre). Boring naman daw kasi pag kayo ay magkatulad. Para ka lang nain-love sa sarili mo.

Siguro wala naman talagang formula. May kilala naman kasi akong mga tao na magkalayo ang personality pero sila. At meron din namang di mo na mapaghiwalay pero sila din. Na-bring up ko lang naman ang isyung ito kasi nakikinig na naman ako sa mga kanta ni Mang Gary. Sa mga pinost ko dito dati, aakalain mo na sinusulat ni Mang Gary ay mga socially relevant songs lang, pero siya rin ang isa sa pinakamagaling magsulat ng love songs. At may dalawang kanta siyang sinulat na nagrereflect sa dalawang side ng compatibility question. Sana marinig ko uling kantahin ito ni Gary nang live:

PAG-IBIG LANG
from the album "Kahit Ako'y Mahirap

Ako ang dulo at ikaw ang umpisa
Dal'wa ang dako ng landas nating dal'wa
Ika'y apoy, ako ay tubig
Duda ko'y iyong pananalig
Ang tiyak sa iyo ay aking pangamba

Ako'y maghapon at ikaw ay magdamag
Ika'y matapang kung saan ako duwag
Ang iyong huli ay siya kong una
Madali mo'y di ko kaya
At ang aking sige ay siya mong huwag

At pag tayo'y nag-uusap
Parang lupa't alapaap
Nagtatalo ang sigaw at ang bulong
Sala sa ikli at haba
Parang timog at hilaga
Di mahuhulaan kung saan hahantong

Bakit hanggang ngayon tayo ay narito
At may kutob akong kapwa natin gusto
Paano mo maipaliwanag
Kung paano di natitinag
At pagkakaiba ay di naging hadlang
Dahil kaya pag magkasama'y
Masaya't may kaagapay
O kaya baka naman pag-ibig lang

IISA
from the album "Gary Granada Live!"

Minsa'y nasanay na nang nasanay
Sa konting konswelong aliw
Sa dinamidaming pasikutsikot ng buhay
Napakadaling mabaliw

Kung ikaw ay nanlalamig
Ako ay nakikinig at nakakaintindi
At sa hibang na daigdig
Ay mayron kang kakampi

Ang pangarap mo'y pangarap ko
Ang pasanin mo'y pasanin ko
Ang damdamin mo'y damdamin ko sinta
Kalayaan mo'y kalayaan ko
Ang digmaan mo'y digmaan ko
Buhay mo at buhay ko'y iisa

At kung ang karamihan ng buhay
Pakikipagsapalaran
Nakataya ang pag-ibig kong tunay
Sa lahat ng labanan

Kahit ano'ng daratnan
Hindi pagsisisihan, ako ay naririto
Sa kadulu-duluhan
Handang sumama sa iyo

Ang pangarap mo'y pangarap ko
Ang pasanin mo'y pasanin ko
Ang damdamin mo'y damdamin ko sinta
Kalayaan mo'y kalayaan ko
Ang digmaan mo'y digmaan ko
Buhay mo at buhay ko'y iisa

Buhay mo at buhay ko'y...iisa

Love Lost, Love Found

Mag-iisang buwan na ang bagong semester, at sa aking pakikibalita, nalaman ko na dalawang pares na kilala kong magsing-irog ay nabuwag na. Isa nang "old item", sabi nga sa English...

Sabi ng iba, ang tsismoso ko naman daw. Sa totoo lang, di naman ako nakikibalita sa ganitong mga bagay dahil sa tsismis lang. Madalas kasi, lumalabas lang ang ganitong isyu dahil may napapansin akong kakaiba. May nakikita akong mga nalulungkot. May nabibitawan akong salita na hindi dapat, nadudulas tuloy...

Mapalad talaga ako pagdating sa larangan ng pag-ibig. Biruin mo, best friend ko ang aking nakatuluyan. At sigurado akong kami na ni Ria. Maswerte talaga ako...

Minsan lang masyado akong nagiging idealistic at ine-expect ko na lahat ng makikita kong nagiging "item" ay papalarin ding tulad ko. Tuwang-tuwa nga ako kapag may nagiging magboyfriend/girlfriend kasi alam ko ang sayang nararamdaman ng nag-iibigan. Pero may mga relasyon talagang di nagtatagal. Sa kung anong dahilan, di ko na malalaman...

Marahil di pa talaga nila naunawaan ang tunay na pagmamahal? O kulang pa siguro angpagkakakilala sa isa't isa? Marahil kailangan wag ko na lang din isipin, baka magkaroon pa ng bahid ng panghuhusga ang aking mga komento, kahit di ko naman gustuhin. Pero nakakalungkot lang talagang makita ang isang pag-ibig na natatapos.

Pero masaya din ako nitong nakaraang buwan dahil may nakita rin akong isang tao na nakahanap ng pagmamahal. Matagal ko nang sinusubaybayan ang taong ito at tuwang-tuwa ako dahil binuksan niya ang kanyang mga mata. Nandyan lang pala sa kanyang tabi. Hahaha!!! Sana palarin sila...

Sa mga taong nagkahiwalay...sana lagi niyong isipin ang masasayang ala-ala ng pagmamahal.

HUWAG KANG MANGAKO NG KAILANPAMAN
from the album "The Better of Gary Granada"

Huwag kang mangako ng kailanpaman
At baka di ko mapapantayan
Huwag kang mangako ng habangbuhay
At baka di mo ako mahintay

Huwag kang mangusap ng kailanpaman
Kahit magdusa't daigdig ma'y pasan
Di kailangang matinik na landas
Upang patunayang pagsuyo'y wagas

Sana nga bukas tulad ngayon
Ang ating pagsasama
Sana paglipas ng panahon
Di ka mag-iiba, ngunit

Huwag mong sabihin ang kailanpaman
Tama na sa aking ibiging minsan
Huwag mong sabihing gaano katagal
Tama na'ng gaano mo ako kamahal

Sana nga bukas tulad ngayon
Ang ating pagsasama
Sana paglipas ng panahon
Di ka mag-iiba, ngunit

Huwag kang mangako ng kailanpaman
At baka di ko matutumbasan
At kung ang ating landas magsanga
Malayang damdamin ang magpapasya

United Nations(?)

Habang nagbabasa ako ng libro ni Walden Bello about Globalization, WTO, GATT at ang Bretton Woods institutions, napaisip ako kung saan ako maaaring humanap ng trabaho after three years.

Sa United Nations!!!

Pero saang department naman ako papasok? Sa UNESCO ba? Sa UNCTAD? sa UNDP? Sa ILO?

At ano namang trabaho?

Depende siguro sa kung ano (finally) ang pagdedesisyunan kong gawin sa next two years. CFA ba o ipupursue ko na ang Sociology?

Ang hirap namang mag-decide...

November 23, 2004

Why do we teach? What do we teach?

Maraming nagtatanong sa akin, bakit hindi ako sa UP nagsubok na magturo? Bakit daw ako nasa FEU? Madalas kong sinasabi na ako ay pumupunta kung saan ako kailangan. Di naman ako kailangan (pa) sa UP, marami nang magagaling magturo duon. Panahon na para lumabas naman ang benefits na tinatamasa ng mga UP students sa ibang unibersidad.

Ngunit sa totoo lang, grabe ang inspirasyong nakukuha ko sa mga propesor sa UP. Duon ko nabuo ang aking imahe ng isang ideal na teacher. Grabe ang kanilang sakripisyo, pinapalagpas ang sangkatutak na opportunities na yumaman para lamang mahubog ang magiging pag-iisip ng mga future leaders ng ating bansa. Malaki ang kanilang tiwala sa mga estudyante, dala ng paniniwalang ang estudyante ay matututo hindi sa pamamagitan ng spoonfeeding kundi sa pamamagitan ng pagbibigay ng responsibilidad sa estudyante kung paano niya gagamitin ang kanyang oras at talino.

Malayo pa bago ko maabot ang level ng mga bayaning guro ng UP.

Kahapon, naideklara na bagong UP president si UP Diliman Chancellor Emerlinda Roman. Si Tita Emer ay nagtuturo pa noon sa College of Business Administration nung nag-aaral pa ako, pero sa graduate school na yata siya nuon. Masaya dahil nanaig ang integrity over political pressures, pagkatapos ng pangingialam ng Malacanang sa seleksyon ng UP president. Congrats kay Tita Emer!!!

Nalaman ko ang balitang ito kay jolography, isa ring dakilang propesor sa UP (LOL!). At dahil sa balitang hatid ni Jolography, nabasa ko ang isang sulat ni Dr. Sergio Cao, ang faculty regent, na siya ngayong nagbibigay ng inspirasyon sa akin na magpunyagi pa sa aking napiling propesyon. Sana ma-inspire din kayo.

Chancellor Emerlinda Roman is UP's First Woman President

I am sure you have heard the good news that the BOR yesterday broke the tie between Chancellor Roman and Ambassador Edgardo Espiritu by a vote of 7-5 in favor of Dr. Roman. She will be UP's first woman president!

In this last update on the search for the next UP President, I would like to share with you my statement addressed to fellow members of the Board of Regents given to them before the vote yesterday.

WHAT WE TEACH OUR STUDENTS

I am happy teaching in the University of the Philippines despite the low salary. Like me, there are many others who have made the choice to spend the best years of their lives teaching in UP helping educate and train the country's future leaders, refusing tempting opportunities outside the University.

Why do we teach? Why do we teach in the University of the Philippines? What do we teach our students? Yes, we teach them mathematics, economics, philosophy, history, biology, engineering, computer technology. But we teach them so much more...

We teach them to become responsible and productive members of society. We teach them love of country and respect for their fellowmen. We teach them to be honest especially if they become government officials, business and industry leaders, people of power and influence; and to always seek and defend the truth.

We teach them that honor and "palabra de honor" are non-negotiable; "na ang utang ay binabayaran at ang utang na loob ay hindi sinisingil."

We teach them to value friendship but that friendship sometimes must be set aside for principled decision and informed choice.

We teach them to respect and uphold the law, accepted codes and codes of conduct; that even the simple "red light" on traffic lights really means "stop."

But we teach our students our fields of expertise inside the classroom. That is the easy part. Values education, however, is more effectively done outside the classroom. So how then do we teach values?

We teach them by our examples and actions. Our students look at us for signals that determine how they transact business, how they deal with other people higher or lower than them in status, how they deal with the government and its representatives, and how to make a choice.

And today, November 22, 2004, we the UP Board of Regents, will give our students and future generations a lesson in making a choice.

We as a Search Committee agreed on a set of selection criteria to guide us in our choice for UP President. Let us therefore choose wisely and according to those criteria. Let not history say that we made a wrong choice of the UP Centennial President. Of the two nominees, let us choose the one whose academic experience and personal integrity will lift UP to higher grounds, whose Presidency will be good for the University and its future.

I close with a paraphrase of the Prophet Joshua in the Old Testament:

"Choose ye therefore today whose interest you will serve. As for me and my house, we will serve the best interest of the University of the Philippines."(Joshua 24:15, paraphrased)



Signed: Sergio S. Cao, Faculty Regent, Nov. 22, 2004


Hinagpis Para Kay Luisita

Matagal din akong di nakapagsulat dito sa aking tambayan dahil ang dami kong ginagawa. Ngunit ang balita ngayong linggo tungkol sa trahedya sa Hacienda Luisita ay sadyang nakakabagabag. Ang Hacienda Luisita, simbolo ng isa sa dalawang malaking kapalpakan ng rehimeng Cory Aquino, ay muling bumulaga na naman sa pambansang kaisipan. At tulad ng dati, muling ipinakita ng sinumpang lupain na ito ang malalim na problema sa lipunang Pilipino.

Isang malaking irony na ang Hacienda Luisita ay minsang pinamahalaan ng isang ginagalang na nationalist na si Ninoy Aquino. Kung paniniwalaan natin ang mga personal accounts ni Teodoro Benigno (The Philippine Star, Nov. 19, 2004), binalak ni Ninoy na gawing centerpiece ng kanyang land reform program ang Hacienda, na kanyang ipapabenta sana sa kanyang maybahay na si Cory bago ang kanyang balak na pagtakbo bilang pangulo ng Pilipinas. Ngunit sa kasamaang palad, namatay si Ninoy sa kanyang pagbabalik sa Pilipinas. At sa kanyang kamatayan, naglaho na rin ang mga planong gawing modelo ng makabuluhang reporma ang Hacienda.

Sa halip, ang Hacienda ay naging modelo ng huwad na reporma sa ilalim ng CARP sa panahon ni Cory Aquino. Dahil sa kanyang pagpapahalaga sa pampamilya at pansariling interes, sinayang ni Cory ang pagkakataong makapagsulong ng isang tunay na reporma sa pamamagitan ng pagpasinaya ng isang land reform law na kulang sa ngipin, maraming butas, at higit sa lahat, malulusutan ng Haciendang nanatili pa rin sa pagmamay-ari ng kanyang pamilya. Sa ilalim ng CARP, ang Hacienda ay naging isang "korporasyon", kung saan 30% ng shares ay naging "pag-aari" ng mga magsasakang "mabibiyayaan" ng land reform. Pagkatapos ng stock distribution sa mga magsasaka, ang pamilya Cojuangco ang nagkaroon ng control sa mga lupang ito na kanilang patuloy na ginagamit sa kanilang malaking negosyo. (Para sa mas malalim na diskusyon sa Hacienda Lusista at CARP, basahin ang The Anti-Development State ni Walden Bello).

Mariing ipinagtatanggol ngayon nina Noynoy Aquino at iba pang kaanak at kaibigan ang mga pangyayari sa Luisita. Sabi nila, ang dapat daw sisihin ay ang mga maka-kaliwang grupo na siyang nag-udyok sa mga manggagawa na magpiket at magwelga. Ang mga grupo rin daw na iyon ang mga provocateur na naging dahilan kung bakit nagkaroon ng gulo. Hindi naman daw ang pulis at ang militar ang nagsimula. Una raw nagpaputok ang mga maka-kaliwa. Ang maka-kaliwang "nanghihimasok" lamang dahil hindi naman sila mga trabahador sa Hacienda.

May tao bang magkakaroon ng lakas na loob na lumaban sa pinakamalakas na pamilya sa kanilang lugar kung wala siyang tunay na hinaing at walang matinding hirap na nararanasan? May maglalakas-loob ba na ibuwis ang kabuhayan ng sarili at ng kanyang pamilya dahil lamang sa simpleng pang-uudyok?

Kung ang mga makakaliwang grupo ang nagsimula ng gulo...bakit walang nasaktang pulis at militar? Bakit labing-apat ang namatay kung warning shot lang naman ang pinaputok? Bakit gumamit pa ng baril kung crowd dispersal lang naman, e meron namang truncheon at tear gas?

Bakit walang karapatang manghimasok ang mga Party-List representatives sa mga isyu ng kanilang mga constituent na masang Pinoy, samantalang si Noynoy Aquino, may karapatang manghimasok sa mga national issue na hindi naman maaapektuhan ang kanyang distrito?

Bakit nangyayari ang mga bagay na ganito sa isang demokrasya kung saan ang kagalingan ng nakakarami ang dapat na nasusunod?

Bakit ang kakaunting mayayaman na may-ari ay pinoprotektahan ng ating militar at kapulisan, samantalang ang karamihan na mga mahihirap na walang makain dahil karampot lamang ang sweldo, ay sinasaktan, binabaril at pinapatay?

Bakit ang 70% ng lupa ay pag-aari ng iisang pamilya lang, samantalang daan-daang pamilya ang naghahati sa tira-tirang 30%?

Demokrasya ba ito o oligarkiya?

Kailan kaya babaliktad ang tatsulok?

Tatsulok
ng Buklod

Totoy bilisan mo, bilisan mo ang takbo
Ilagan ang mga bombang nakatutok sa ulo mo
Totoy tumalon ka, dumapa kung kailangan
At baka tamaan pa ng mga balang ligaw

Totoy makinig ka, huwag nang magpagabi
Baka pagkamalan pa't ma-salvage ka d'yan sa tabi
Totoy alam mo ba kung ano ang puno't dulo
Ng di matapos-tapos na kaguluhang ito

Hindi pula't dilaw ang tunay na magkalaban
Ang kulay at tatak ay di syang dahilan
Hangga't mas marami ang lugmok sa kahirapan
At ang hustisya ay para lang sa mayaman

Habang may tatsulok, at sila ang nasa tuktok
Hindi matatapos itong gulo
Habang may tatsulok, at sila ang nasa tuktok
Hindi matatapos itong gulo

Lumilikas ang hininga ng kay raming mga tao
At ang dating luntiang bukid ngayo'y sementeryo
Totoy kumilos ka, baligtarin ang tatsulok
Katulad mong mga dukha ang ilagay mo sa tuktok

Habang may tatsulok, at sila ang nasa tuktok
Hindi matatapos itong gulo
Habang may tatsulok, at sila ang nasa tuktok
Hindi matatapos itong gulo

November 20, 2004

Ano kami...tanga?!!!

Nitong nakaraang linggo, sinabi ni Gloria:

"The fiscal crisis is now over..."

Clap clap clap...

...

...

...

Ulol!!!

Ano kami, tanga?!!! Tatlong buwan pagkatapos mong magdeclare na may fiscal crisis, sasabihin mong nakabawi na tayo dahil lang may pinasang batas ang Kongreso na hindi pa nga naiimplement ni hindi pa rin naipapasa sa bicameral?!!! Sinong niloloko mo?

Kungsabagay, ano nga ba ang fiscal crisis? Yun yung kapag sobrang laki ng expenditures kaysa revenues ng gobyerno, di ba? E sa sobrang laki ng ginastos mo sa eleksyon na public funds, ibig mo bang sabihin nabawi na natin yun?

O baka naman nagpapabango ka lang kasi kinakawawa na tayo ng mga international credit rating agencies. At di ka na makautang para mapagtakpan yung laki ng nagastos mo sa eleksyon...

Bwisit. Lesser evil pala. Pwe!!!

November 14, 2004

Ang Isip Kamote

Isang excerpt mula sa post ng aking kapatid na si Nanoy, ang Mahiwagang Kamote:

Sadyang nakakalungkot. Sa mga panahong iyon, parang nagdalawang-isip ako kung nasa Unibersidad ng Pilipinas nga ba ako. Sinasabing kami daw ang pangunahing magtataguyod ng kinabukasan ng Pilipinas, pero heto kami, nag-aaral dahil kailangan? Kami ang kinabukasan ng Pilipinas, ngunit heto kami, nag-aaral para makakuha ng karangalan?

Tama ang sinabi ng propesor naming si Joven Descanzo, na ang ibig sabihin ng "edukasyon" sa kasalukuyan ay ang matapos ang lahat ng requirements, magkaroon ng diploma, at makapagtrabaho. Hindi na mahalaga kung may natutunan o wala. Hindi na mahalaga kung gamitin o hindi ang mga natutunan.


Para sa kabuuan ng kanyang post, pumunta lamang dito.

I'm so proud of you, brother!!! Malayo ang mararating mo nyan. :)

OK ba ang plugging ko? :p

November 12, 2004

True(r) to life story...

What a bunch of crap. I just watched (although I did not really watch, I was eating dinner) tonight's episode of MAGPAKAILANMAN, which happened to feature Anton Diva, aka Anthony Ragaza, who was a schoolmate of mine in Paco Catholic School. He was a batch mate of my brother, who studied one year ahead of me. The supposedly true story of Anton was full of crap...

His (Her) father hated him (her)? Bullshit!

He (she) was a closet gay before college? C'mon, you're making me laugh!

He (she) graduated with top honors? What a joke!!!

Well, I guess this just shot down primetime TV's credibility when it comes to true-to-life stories.

I hope nobody makes a TV adaptation of my life. What would happen? Would I suddenly have a fling with another woman to make my lovelife more interesting for the Filipino audience? Would I suddenly look so geeky with big glasses and I would have a tortured past where dumb classmates would bully me?

Would I suddenly be a summa cum laude graduate?

And more importantly...who would play me?

Sa totoo lang, kahit sinong artista ok lang. Basta walang bigote...

November 11, 2004

A Different Classroom Education

Kanina, natuloy na ang kinakatakutang resectioning ng aking mga estudyante. At binigyan ko sila ng opportunity para mag-decide para sa sarili nila...

At parang maraming nangyari sa kanilang discussion. Yun nga lang, wala silang naabot na desisyon. Kasi, mukhang nagkaroon ng deadlock. Ng walkout (?). May (mga) umiyak rin yata...

In the end, the ball went back to my hands. Although the final decision was not entirely of my own making.

Heniweyz, bakit ba ipinasa ko pa sa aking mga estudyante yung desisyon? May nagkasamaan pa tuloy ng loob.

Naghuhugas ba ako ng kamay at ayokong gumawa ng sariling desisyon?

Hindi. Sa totoo lang, may sarili na akong solusyon na i-implement sana. Pero gusto kong may matutunan ang mga estudyante ko sa pagkakataong ito. Kung ako ang gagawa ng desisyon para sa kanila, malaking aral ang mawawala...

Anong aral ba ang gusto kong matutunan nila?

Ako na lang muna siguro ang makakaalam nun. Ang inaasahan ko lang, pag tinanaw muli ng aking mga estudyante ang experience na ito, maiisip nila saan ba ako nagkamali? Ano ba ang ipinaglaban ko? Tama ba ang inasal ko (bago, habang at pagkatapos ng diskusyon)? At higit sa lahat...

Sa pag-iisip ko ng solusyon, inisip ko ba kung anong solusyon ang tama...o kung anong solusyon ang papabor sa akin?

Matalino ang aking lalabs!!!

May mga nagtatanong sa akin, ano raw ba ang trabaho ng aking ria labs. Sabi ko, teacher din siya tulad ko. Nagtuturo siya sa UP. E ano naman daw ang tinuturo? Sabi ko, linguistics...

Lingusitics? Ano yun?

Pag ganun na ang tanong sa akin, mahirap nang sumagot kasi ang hirap namang sabihing nagtuturo siya tungkol sa pag-aaral ng wika. Kaya kung interesado kayo kung ano ang expertise ni lalabs, eto ang isang post kung saan makikita niyo kung ano ang pinag-uusapan namin habang nakasakay kami ng jeep pauwi ng bahay:

/l/ at /r/

ayus ba? magcomment naman kayo at lagi niyo na ring dalawin ang kanyang blog. :p hahaha!!! OK ba kong mag-pluging, lalabs? hahaha!!!

November 10, 2004

Lonely at the Top

Bakit ba parang di ako ganung makangiti ngayon?

Sometimes, I have to make and implement decisions that are unpopular but is ultimately correct. Ang problema lang, pinepersonal kasi ako, lalo na kapag kakilala ko ang naaapektuhan ng desisyon. Para siguro sa marami, mahirap lang sigurong paghiwalayin talaga ang personal sa trabaho.

It really gets lonely at the top. I am lonely here at the top. But life needs to go on, ang there's much work that needs to be done.

November 7, 2004

Dis(section)

This post is inspired by a comment one of my students made in my previous post. It's something I have always been puzzled about when I entered FEU - the students' preocupation with who their classmates are going to be when they choose their section.

I never had a lifelong clasmate while I was studying. Even way back in my elementary days, I can remember only one person who happened to always be one of my classmates from Kindergarten to Grade 6. And that's not even a conscious decision on our part. I never had a common classmate for all my four years in high school.

When I was in college, I was part of a small barkada of five persons during my first four semesters. We happened to have the same "taste" in time preferences I guess, which is why we happened to be classmates for most of our subjects for two years. Although it's just "most", not "all" subjects, since I have already shown early signs of "independence" when I decided to enroll in a different section in Social Science II, Speech and my English elective (Romanticism!!! Why the hell would a BAA student want to enroll in a Romanticism class?).

By my third year, I never cared one bit what section my friends would enroll in. I came to enrollment unmindful of when my friends would come to get their schedules. That never meant that we won't be as rowdy when we see each other in the halls of my college. Our friendship stayed intact and we are still the BAboys, the gagos and tarantados who wear shorts and slippers when attending classes in the "sosyal" College of Business Administration.

Actually, I am very thankful that I was quite independent in my enrollment decisions. If I never struck out on my own, I would never have found time to be involved with the ethnic music group KONTRA-GAPI and life would have been wholly different for me. If I never struck out on my own, I would never have enrolled in a Panitikang Pilipino class which allowed me to meet the great author, Bienvenido Lumbera. If I never struck out on my own, I would never have known Jolography and all of my crazy classmates in CW 180. If I never struck out on my own, I would never have known Mr. Pineda and Mam Echanis, two "terror" teachers who have been instrumental in making me competent in Finance which happened to be my favorite subject to teach today. If I never struck out on my own, I would never have taken my feasibility study a full semester earlier than expected, which would have deprived me of my most fulfilling academic achievement in college.

If I never struck out on my own, I would never have known that Malabon gets flooded even when there's no rain. Or that the zigzag roads in the mountains going to Mariveles are more challenging than the ones in Baguio.

Most importanly, though, if I never struck out on my own, I would only have had a very limited circle of friends. There's not one student in my batch that has never been my classmate. And I'm very thankful for that. I actually got to know my best friend in college only in my fourth year.

Now this is not a criticism against the FEU students, most of whom I think really put their friends' decisions in mind when they choose their schedules. I guess we just happened to have different mindsets, me being born out of a culture where building one's capacity to work on his own is very much encouraged, while they are born out of a culture where tight-knit friendship and group camaraderie is of high value.

Still, I think students would have a richer experience if they get to know more people instead of comfortably being with their barkadas all the time. It's good to learn how to deal and work with different types of people, which would pretty much be the norm after graduation. It would also let them deepen their sense of friendship because it would be tested by their lack of time spent together. It also opens up more opportunities to experience new things, as the mind is not shackled by the limits unconsciously set by being with the barkada. There would also be a lack of "animosity" between different sections who would tend to treat non-classmates as a bunch of "others".

Most importanly, though, the Graduation Yearbook would be much more enjoyable to read if everybody is more than just a familiar face. :)

Randy David once wrote about "imagined communities" in the Philippine setting. While there may be a higher sense of individualism in other countries, Filipinos tend to imagine their communities a bit smaller than people in other countries. Which is why Pinoys tend to look after the welfare of their families, instead of their communities. Why Pinoys tend to be regionalistic, instead of nationalistic. I guess a lot of my students tend to imagine their communities within the bounds of their assigned section in the classroom. How I wish their "imagined communities" would extend to their batch. Or to their course. Or to their institute. Or to their university. Or to the greater community.

November 6, 2004

Sama ng loob

Tinawagan ako ngayon ng aming sekretarya. Sinabihan na ang dami daw nag-aabang na mage-enroll, anong oraw pa raw ba ako papasok.

Pagod na pagod na ako. Dalawang linggo na akong ganito. Di ko alam kung sasama ang loob ko sa ibang adviser na madalas ako na lang ang iniiwan sa ere. O kaya maiinis ako sa mga estudyante na nagpapakadelinkwente tapos ngayon ang tagal tagal tuloy nilang mag-enroll, nagagalit pa sila sa amin...

Pero alam ko na di dapat sumama ang loob ko at naiisip ko lang ito dahil gusto ko lang magpahinga...Gusto ko lang magpahinga...

November 2, 2004

Ang Unang Araw (na naman)

Ika-anim na semestre ko nang nagtuturo, pero hindi pa rin nawawala ang aking nerbiyos sa unang araw ng pasukan. Marahil ito ay dahil mga bagong mukha na naman ang aking makikita. Mga bagong pakikisamahan na naman na hindi ko alam kung makakayang sumakay sa aking mga ka-tripan at kung maiintindihan ang aking mga sinasabi.

Ito ang saya ng pagiging teacher. Bawat semestre, dumadaan ako sa "reinvention". Yung ginagawa ko dati, hindi ako sigurado kung magiging kasing-successful kung gagawin ko uli ngayon. Kahit na ilang beses pa nilang i-emphasize sa accreditation process ang standardization ng syllabus, curriculum, reading lists at maging ng mga teaching techniques, hindi ko talaga maiwasang mag-customize. Ang pinag-uusapan kasi natin dito ay mga tao, hindi mga robot. Lahat ay may kanya-kanyang pagkakaiba, kaya iba't ibang approach ang kailangang gamitin.

Mababait kaya ang aking mga tuturuan ngayon? Ano kaya ang kailangan kong gawin para maintindihan nila ang aking mga ituturo? Ano kaya ang dahilan kung bakit sila nag-aaral? Maging interesado kaya sila sa mga "extracurricular learnings" na sinusubukan kong ipasok sa aking mga turo?

Ang umpisa ng semestre ay panahon din para makapagmuni-muni ako sa aking ginawa sa nakaraang limang buwan. Ang 1st Semester SY 2004-2005 talaga ang aking pinakamasamang semestre ng pagtuturo. Dito kasi nagsimulang isipin ko ang aking makukuha, imbes na isipin kung ano ang aking maibibigay. Nagsimula nang pumasok sa utak ko ang career at achievement, at medyo nakalimutan ko ang aking misyon. Ang pagtuturo kasi ay hindi isang trabaho kundi isang vocation. Ang aking madalas na pag-aabsent at ang aking "career oriented", imbes na "principle oriented", na pagtuturo ay hindi naging mabuting halimbawa sa aking mga estudyante.

Ngayong semestre, kailangan i-reformulate ko ang aking lesson plan. Gusto kong maintegrate muli sa aking mga turo ang mga prinsipyo na sa tingin ko'y kailangan dalhin ng mga kabataan ngayon. Naging focused kasi ako sa pagdevelop ng skills na kailangang dalhin ng mga estudyante ko pagdating sa trabaho. Nakalimutan ko na tayo ay narito sa mundo para mabuhay, hindi para magtrabaho. Siguro dahil na rin ito sa aking naging disposisyon last sem na mapausad ang aking career, manalo ng mga interschool contests at manalo ng mga awards. Nakalimutan ko na kaya ako nagtuturo ay upang makagawa ng mga hakbang para magkaroon ng mabuting pagbabago sa ating lipunan.

Mayroon din akong bagong misyon ngayong sem na sana magkaroon ng katuparan. Inspired ito ng isang essay ni Randy David na binasa ko kagabi. Sabi niya, ang mali sa ating university system ay ang pagiging obssessed nito sa preservation of knowledge. Ang mga university ay para nang mga factory na nagma-mass produce ng isang "standard" na estudyante na kakailanganin ng mga kumpanyang naghahanap ng mga trabahador. Dahil sa ganitong patakbo ng mga pamantasan, naiipit tayo sa status quo. Wala nang nag-iisip, tayo ay nagiging mga tagasunod na lamang. Dapat maibalik ang attitude sa ating mga kabataan na sila ay mga "agents of change" at malaki ang maitutulong nila para maibangon ang ating lipunan. Kailangan ay may "attitude of learning", hindi lamang "attitude of knowing". May "mindset of creation", di lamang "mindset of preservation".

Maganda sana ang balak ko noong nakaraang sem. Pagsulatin ng sangkatutak na mga research papers ang aking mga estudyante. Pero natakot ako. Hindi dahil sa tingin ko'y hindi nila kaya, kundi dahil pakiramdam ko ay nakakaaistorbo lang ako lalo na't nahihirapan rin sila sa ibang subjects. Mali talaga ang aking pag-iisip. Panahon nang wag akong matakot na ipagawa sa aking mga estudyante ang mga mahihirap na bagay na alam ko naman ay malaki ang maitutulong sa kanila. Siguro mas importanteng isipin ko na lang kung paano ko maipapaintindi sa kanila na may kabuluhan ang kanilang gagawin.

Bagong sem na naman bukas. Isang panibagong simula. Muli, may bagong pagkakataon na naman para pasiglahin ang misyong aking sinimulan mahigit dalawang taon na ang nakakaraan. Sana maging tunay na makabuluhan ang sem na ito...

November 1, 2004

Bo(bo) Tube

Ngayong medyo napahinga ako nang konti, medyo napadami rin ang oras ko para manood ng TV. Pero imbis na matuwa ako, nainis lang ako. Pinatay ko na ang "boob tube" at nagbasa na lang ng libro.

Madalas akong manood ng TV dati. Lagi nga lang panggabi. Para akong nasa heaven noon kapag napapanood ko yung mga favorite kong shows tulad ng I-Witness, Probe Team, Public Forum, Inside Story, etc.

Alam ko na palabas pa rin naman ang ilan sa mga shows na ito, pero dahil sa sobrang tutok sa mga walang katapusang teledramas at di-nakakatawang comedies, masyado nang ginagabi ang mga ganitong palabas at ako'y nakakatulog na bago ko pa man makita ang opening segment.

Nakakainis manood ng TV ngayon kahit na may Cable TV. Mali pala. Nakakainis manood lalo na pag nakikita ko yung mga palabas sa Cable TV. Sabi pa naman ng mga elitista at mga intelektwal kuno na sa Cable TV na lang daw manood kung gustong takasan ang wala raw kwentang palabas sa mga local channel.

Pero ano ito? Fear Factor? Siguro marami sa inyo ang natutuwa dito, pero sa totoo lang, ako hindi. Hindi siya nakakadiri. Hindi ako nasusuka pag napapanood ko ito. Pero naiinis lang ako't may mga taong pumapayag na bumaba sa ganitong level para lang makakuha ng pera. At marami namang tumatangkilik sa ganitong klaseng palabas.

Naiinis rin ako sa Max X sa AXN. Tuwang tuwa ito sa pagpapakita ng mga taong naaaksidente, nasasaktan, namamatay, sumasabog, etc. Entertainment at the expense of others' misfortunes. Buti pa yung America's Funniest Videos, kasabay mong tumatawa yung subject ng camera. E sa Max X, bali bali na yung buto nung subject, pinagkakatuwaan pa.

Meron pa yung mga Ultimate Fighting Championship at kung anu-ano pang "mixed martial arts" kuno na sports shows (kung sports man yun). Mahilig naman akong manood ng mga contact sports tulad ng boxing, arnis at taekwondo. Pero ibang klase ang UFC dahil ang mga producers nito ay nag-aakala na ang contact o fighting sports ay isa lamang display ng machismo. Wala na ang honor at dignity sa ganitong klaseng mga laban. "You are my adversary, but you are not my enemy," sabi nga sa isang ad para sa Olympics. Pero sa UFC, parang ang gustong sabihin e "You are my enemy and I will eat you alive." Walang kwenta.

Tapos may palabas pa na Young, Posh and Loaded. Walang kakwenta-kwentang palabas. Tang ina, nabubuhayan ang aking pagsigaw para sa redistributive justice. ARRRGGGHHH!!!

Tapos ang dami pang walang kwentang talk show. Nandyan yung morning show ni Kris Aquino. Nakakairita at nakakainis yung parang nagpapanggap sila na alam na alam nila ang tamang gagawin para gumanda't sumaya ang buhay. Pati rin yung kasabay na show sa kabila, yung Sis. Akala naman ng mga producers ng show na porke nagko-quote sina Janice at Gelli ng mga "words of wisdom" e wise na agad ang dating ng show nila na napakababaw naman. Siyempre, lahat naman ng ito ay nag-usbong dun sa talk show ng reyna ng kaplastikan, kababawan at yung kaawa-awang dependence sa mga self-help at inspirational books - Oprah. Hindi ako naiinspire sa panonood ng show na ito. Naaawa ako dahil sa mga taong kailangang manood nito para lang malaman kung ano ang dapat gawin nila sa buhay.

Ahhh...hindi ko pa rin nasasabi kung ano yung pinakaayaw kong palabas. Ano nga ba? E di siyempre yung bwisit na For Love Or Money. At bullsiyet, umabot pa pala ito ng Season 3!!! Words fail me...

Minsan lang ako natuwa sa panonood ko ngayon. Yun ay nang manood ako ng Eat...Bulaga!!! Ngayon, sabihin naman na napaka-hipokrito ko't nilait-lait ko ang napakaraming show pero nanonood pala ako ng isang "jologs" na palabas. Pero nakakatuwang manood ng Eat...Bulaga!!! dahil kahit na politically incorrect siya, kahit kailan ay hindi siya nag-pretend na isa siyang malalim na palabas. Ang tanging objective lang niya ay makapagpatawa at magbigay ng konting distraction sa masasamang balitang araw-araw na lang natin nasasagap. At siyempre, sino bang di maaaliw sa mga Sexbomb Dancers? (At bakit mo sinasabing bastos sila? Yung mga taong nababastusan sa kanila, mga bastos ang pag-iisip.)

Sabi nila, kailangan daw proteksyonan ang mga manonood sa mga masasamang impluwensiya na maaaring mapulot nila sa mga palabas sa TV. Sa tingin ko naman ay baligtad. Ang napapanood natin sa TV ay impluwensiya ng mga manonood. Dahil kung walang manonood, bakit naman patuloy na dadami't magtatagal ang ganitong mga palabas? At yun ang malungkot. Kung ang mga palabas sa TV ay repleksyon ng mga ninanais ng mga manonood nito...ano na lang ang ipinapahiwatig nito sa estado ng ating lipunan?

Nakakainis. Panahon na para patayin ang bo(bo) tube...