October 31, 2007

Usapang dasal at simba

Nung 2004, nagpadala ako ng isang sulat sa aking mga kaibigan na ine-explain ang aking mga dahilan kung bakit sinusuportahan ko si Eddie Villanueva sa pagkapresidente. Hindi ko na idedetalye dito yung sulat na iyon. Ishe-share ko lang na nung nagcirculate ang sulat na iyon, something got lost in the translation. Sa kafoforward, kumalat na ang sulat ay mula sa isang ATHEIST. Napakamot ang ulo ko nun. Bakit naman ako napagkamalang atheist?

Kungsabagay, hindi ako religious na tao. Bihira akong magdasal. Kapag may nagsasabi sa akin na "Sir, ipag-pray mo kami," hindi ako sumasagot. Madalas dahil sa paniniwalang hindi naman hawak ng Diyos ang ating kapalaran. It's this side of myself which do not believe in the concepts of fate, destiny, karma, grand design, etc. I never believed in "everything happens for a reason." Hindi dahil sa hindi ako naniniwala sa Diyos pero dahil I see it as a way of evading / reducing responsibility and consequences for our actions (individual and collective).

Pero nagdadasal pa rin naman ako. I do not believe in a God that moves mountains but I believe in a God that enlightens. Kungsabagay, baka mas madali pang iusog ang mga bundok kaysa magbukas ng isip ng mga tao. I have this teacher - student conception of our relationship with God in that he/she will never do anything for us, but rather he/she will only help us see what needs to be done.

Kaya malaking factor para sa akin ang pari kapag nagsisimba ako. Sabi ng iba, masamang Kristiyano daw ako kasi kapag di ko trip ang pari, lumalabas na lang ako ng simbahan. Sa akin naman, ang pagsisimba kasi ay isang educational session. Of course there's the thanksgiving part, but I believe that the rituals are not the essence of a eucharistic celebration but rather the inspiration we can derive from it.

Isa sa mga paborito kong pari (actually, siya ang paborito kong pari) si Father Jboy. Siya ang chaplain ng UP Chapel. Kahapon, sinabi sa akin ni Ria na si Father ay mayroon ding blog. Ayus, araw araw na akong makakapagbasa ng mga reflections niya. Ang maganda kay Father, he always puts a human dimension to his teachings. At hindi iyan sa pagbibigay ng mga anecdotes na nakakatawa nga pero wala namang connect dun sa reading. Sa halip, binibigyan niya ng "down to earth" na interpretation ang gospel which makes his words relevant.

Hindi katulad nung isang pari sa aking school dati na wala nang sinabi kundi matakot kami sa parusa ng Diyos at magdasal nang magdasal para sa grasya.

Nung patapos na ako ng high school, inentertain ko ang ideya ng pagpapari. Promise. Nakapag-orientation na nga ako sa dalawang seminaryo. Looking back, buti na lang di ako natuloy kasi I would have entered the priesthood for the wrong reasons. Kung ano ang mga reasons...secret ko na lang yun. Hehehe

October 28, 2007

Thank you, Madam President

Dear Pang(g)ulong Gloria Makapa(ga)l-Arroyo,

I know that you have been receiving a lot of hate mail lately with your pardon of Joseph "Erap" Estrada. You have been pummeled left and right by expressions of disgust over your controversial decision. But please take comfort that there are people like me who were really elated when the news broke out last Thursday. For you, I would like to say the following messages of gratitude:

Thank you, Madam President, for taking the ghost of Joseph Estrada off our shoulders. For so long, we in the anti-GMA camp had to suffer the blanket label of being pro-Erap in our actions. Now, we can oppose your unconstitutional actions without being accused of being "mga bayaran ni Wristband." Now, we can call for your resignation without being asked "Bakit, gusto mong ibalik uli sa kapangyarihan si Erap?"

Thank you, Madam President, for giving us the opportunity to clean the ranks of the opposition. Finally, we will get to see who is really fighting the principled fight and who is fighting for the control over the sharing of the spoils. Finally, we can purge from our ranks the corrupt people who'd like to impeach you for your rape of the government coffers, the martial law agents who'd like to impeach you for your human rights violations, and the vote-buyers who'd like to impeach you for saying hello to Garci.

Thank you, Madam President, for vindicating our fight against the 2004 movement to vote for the lesser evil. You have shown that there's no point in toppling an administration ran by a corrupt gambler if we're just going to replace it by an administration ran by a lying and cheating thief. The fight against the forces of evil can only be won by fighting with the forces of good. To think otherwise is sheer idiocy.

Thank you, Madam President, for slapping the faces of the middle force who supported you for the sake of "moving on" despite your numerous crimes to the country. What a tragic irony it is to see their favorite whipping boy Erap now freely partying in Polk Street upon command of their anointed savior. What a tragic irony it is that by chanting the mantra of moving on, the country took a step back in the fight against plunder, corruption and bad governance.

Thank you, Madam President, for uniting behind your administration the Estradas, the Marcoses, your various kaKAMPIs and cronies, and the other forces fighting for the preservation of the corrupt status quo. Now, the battle lines are clearly drawn. And it is time for the true opposition who believes in the fight for genuine societal change to unite and take the fight to your door. Tama na, sobra na, palitan na...KAYONG LAHAT!

Sincerely yours,

Erwin Francisco Rafael
NGO Worker
Teacher
Blogger
Pilipino

Arf arf

Isa lang ang masasabi ko kay Donald Dee, pinuno ng PCCI, na noon ay gustong makulong si Erap (dahil gusto ni GMA na makulong si Erap) pero ngayon ay suportado ang pagpapalaya kay Erap (dahil inutos ni GMA ang pagpapalaya kay Erap).

Achuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchuchu

Para kang tutang sunod lang nang sunod sa amo. Kung patalunin ka kaya ni GMA sa bangin, tatalon ka kaya?

Sunk cost

Bago ako magsulat nang tungkol sa pagpapalaya kay Erap, sagutin ko muna ang isang tanong ng isa sa mga anonymous sa aking sidebar:

sir ask ko lang po, what's ur opinion if your former student work in a call center? i mean pano kung one of the best siya sa class? malulungkot k?

Ang magiging unang tanong ko siguro ay bakit? Bakit hindi ka tumuloy sa isang propesyon na inihanda para sa iyo ng limang taong kursong pinaghirapan mong tapusin sa pamantasan?

At ang pangalawang tanong ko ay masaya ka ba?

Sa totoo lang , mas malulungkot ako kapag ang isang CPA ay nagpilit na magpatuloy sa pagiging CPA kahit AYAW niya.

Malulungkot ako kung ako ngayon ay nasa auditing firm o kaya ay nasa corporate world dahil lamang sa pagsunod sa "normal" na daang tinatahak ng isang CPA.

Malulungkot ako kung ang kaibigan kong si Rem Zamora ay hindi tayo binibiyayaan ng kanyang magagandang pictures sa Inquirer para lamang magamit ang lisensyang ayaw naman niyang gamitin.

There's nothing worse than letting your future choices be bound by your past. Sabi nga sa management accounting, ang mga nangyari sa nakaraan ay isa nang sunk cost. Therefore, it is now irrelevant in making decisions.

October 25, 2007

Capacity building

Ayon sa League of Provinces of the Philippines, ang perang natanggap ni Father Ed Panlilio ay parte daw ng "capacity building program" ng kanilang grupo para sa mga bagong gobernador.

Ewan ko kung ano ang kanilang program design. Ngayon lang ako nakakita ng capacity building program na ibibigay lang ang pera nang walang instruction kung saan gagamitin.

Baka naman ang bini-buildup na capacity ay yung capacity to accept unmarked cash gifts from unknown sources? O yung capacity to deny accepting such money?

Nalulungkot naman ako kay Ate Vi. “Please don’t drag me into this. I’m just a new governor. I don’t want to be distracted from my job,” sabi niya. Mukhang na-build na ang capacity niya to deny.

October 22, 2007

Congrats!

Para sa lahat ng kumuha at pumasa sa October 2007 board exam:

MARAMING SALAMAT!

Tulad ng sinabi ko nung nakaraang testimonial, being a CPA opened new doors of opportunity for you, but never forget that it did not close any other doors. Never let those three letters limit your choices in life.

Kitakits na lang...

Nawalan

MESSAGE:

Dear everybody,

I just lost my cellular phone to a thief in the MRT durnig rush hour today so I may only be contacted through e-mail (akosipaeng@gmail.com, efrafael@pbsp.org.ph, efrafael@tblinc.org.ph) or through landline (567-1434 - Kalaw office , 527-7741 loc. 103 - TC, 527-7741 loc. 311 - Finance, 562-2343 - home). I am not planning to buy another mobile phone soon.

-Paeng-

:) Balik sa simpleng buhay.

October 21, 2007

Panalo

"It is a terrorist attack. Whoever is the perpetrator, they are terrorizing the people, but we have not identified them yet," the military chief told reporters here via speakerphone.

Pressed further, Esperon said the suspects in the attack could be communist rebels, Islamic extremist groups like the Abu Sayyaf, or rightist groups.
- mula sa Inquirer.net

Ang galing-galing talaga ng awtoridad natin na magnarrow down ng listahan ng mga suspects, parang puwede nang isali lahat. Is that a sign of military intelligence?

Medyo mas maayos pang basahin ang analysis ni Rex Robles. So does this mean that we should watch out for terrorist attacks every last quarter of the year?

----------

Naalala ko pa nung magkaroon ng mga terrorist bomb attacks sa Maynila. Yun yung panahon ng Rizal Day bombings nung Christmas break sa kalagitnaan ng impeachment trial ni Erap. Isang bomba ang sumabog sa Malate, isa sa Makati, isa sa airport at ang pinakamatindi ay ang pagsabog sa LRT Blumentritt.

Medyo matindi ang naging epekto sa akin nun. Naging suspicious ako sa lahat ng mga nakikita kong plastic bag na may laman na nakakalat lamang sa kung saan. Naging mapagmatyag ako sa mga tao. Ang pinakamatindi siguro ay yung hindi ako sumakay ng LRT at MRT nang matagal-tagal.

-----------

Isang araw nung 2001, ako ay sumakay sa isang bus mula Cavite pauwi ng Maynila. May pasaherong lalake na kayumanggi ang balat, may bigote, at may dalang malaki at mabigat na bag. Umupo siya sa row ng upuan sa tapat ko. Pagkatapos ng mga sampung minuto ay lumipat ang lalake mga limang rows ang layo sa harap, sa tabi ng pintuan ng bus. Pero yung kanyang bag na malaki at mabigat ay iniwan niya sa aking tapat.

Pinagpawisan ako nang malamig. Hindi ako nakatulog kahit na puyat na puyat ako. Nakatutok lang ang mata ko dun sa lalake, hinihintay kung siya ay bababa nang hindi dala ang bag. Kapag nasa stopover kami, bumababa ako kapag bumababa siya. Di ko na namalayan na nasa Makati area na ako at kailangan ko nang bumaba. Puyat at nanghihina akong pumasok sa office dahil sa paranoia sa isang lalakeng iniwan ang isang malaking bag sa aking tapat.

Ang insidenteng iyon ang nagmulat sa aking isipan na ang punto ng terorismo ay ang pag-mess up ng ating utak. The terrorists win when they instill fear in our minds. They win when they make us drop the things we normally do for things that they want us to do. They win when they make us look away from the things that they don't want us to look at. They win when we end up "seeing" terrorists everywhere everytime.

Nung araw na iyon, sinabi ko sa aking sarili na putang ina nila. Hindi na ako matatakot.

----------

Nitong nakaraang dalawang araw, isang coincidence na dalawang beses akong nakasaksi ng malakas na pagsabog...ng gulong. Normally, non-event lang naman ang pagsabog ng gulong ng sasakyan, pero dahil sa pagsabog sa Glorietta, kitang kita ang kakaibang reaksyon ng mga tao. Ang takbuhan. Sigawan. Paghawak sa dibdib dahil sa kaba. Paghinto ng mga sasakyan sabay bukas ng hazard lights.

Habang pinapanood ko ang kaguluhan sa aking paligid na nagawa ng isang simpleng pagsabog ng gulong ng jeep, agad pumasok sa aking isipan:

THEY WON

October 14, 2007

Cortada

Sa aking pagpasok kanina, dumaan na naman ako kalye ng Cortada. Maiksi lang ang kalyeng ito, dalawang bloke lang ang haba. Medyo out of the way siya, hindi gaanong dinaraanan ng kotse. Pati mga naglalakad bihirang dumaan dito.

Sa isang buong bloke ng bangketa sa kalyeng ito, natutulog ang hindi bababa sa mga labinlimang pamilya. Nandun sila, nagsusumikap na mabuhay sa pamamagitan ng pagtitinda sa mga sari-sari store na sila-sila lang din ang nagbibilihan. Nandun sila, nagsisikap na mabuhay sa pamamagitan ng pagluluto sa mga karinderya na sila-sila lang din ang nagkakainan. Nandun sila, nagsisikap na mabuhay sa pamamagitan ng pagpepedal ng mga pedicab na sila-sila lang din ang nagsisisakay.

Tuwing dumaraan ako dito, lagi kong naiisip yung term na poverty trap. Madalas, masyado tayong napapabilib ng mga rags-to-riches na mga kuwento na napapanood natin sa TV. Napapaniwala tayo sa mantra ng "sipag at tiyaga" hanggang sa puntong tinitingnan na natin ang mga mahihirap na mga tamad at walang pagsisikap. Nabubulag tayo sa katotohanang ang mga nagtatagumpay na makaahon mula sa kahirapan ay sobrang konti lamang at sila ay hindi dinala lamang ng sipag at tiyaga kundi kasama na rin ang kakayahang lumaro sa sistema at ang confluence ng favorable conditions na hindi naman mae-experience ng lahat ng mahihirap.

While the "sipag and tiyaga" mantra was meant to be a source of inspiration, it unfortunately had a bad effect on the national psyche. Iprinisinta nito ang problema ng kahirapan bilang problemang indibidwal at hindi problemang systemic. Ang kahirapan ay naging problemang ang solusyon ay nasa kamay ng mga mahihirap lamang, at hindi nasa kamay nating lahat.

Di miminsan na naisipan kong huwag na lang dumaan sa kalye ng Cortada para mas mapayapa ang aking pag-iisip sa aking pagpasok sa opisina. Sabi nga nila sa mga problema, out of sight, out of mind. Pero yun mismo ang napaka-oppressive sa sitwasyong ito. Sa harap ng kahirapang tumatambad sa ating paningin, parang wala tayong nakikita. Sa tinig ng paghingi ng tulong na pumapasok sa ating mga tenga, parang wala tayong naririnig. Sa gitna ng isang modernong business district sa puso ng Kamaynilaan, may isang kalyeng nasa mapa pa pero burado na sa isipan ng karamihan dahil ayaw na natin itong pansinin at daanan.

October 7, 2007

Kailangan ng career doctor

Mula sa isang article ni Dan Magallanes sa Inquirer:

By the time you're 30, your salary should be P120,000

YES, you read it right. By the time you reach the age of 30, your salary level should be four times your age. If not, go and check what's wrong with your career. See a career doctor. Don't trust your self-assessment...


Judging by this...benchmark(?)...then I guess I am a failure and should consider going to the "career" doctor.

Ganun na rin siguro ang buong barkada ko na mga nasa late twenties at malayo pa ang kailangang lakbayin para makaabot ng income na four times our age.

Failure ding maituturing ang lahat ng nasa NGO na pinagtatrabahuhan ko. Kahit na yung nasa pinakamataas na posisyon. Kawawa naman.

Ganun na rin ang lahat ng mga teacher sa Pilipinas. Unless mayroong teacher na sumusuweldo ng P120,000 a month at di ko nalalaman. (Magkano kaya ang tuition ng school na pinagtuturuan nun kung siya'y nage-exist?)

Failure ding maituturing ang lahat ng nasa gobyerno. Biruin mo, ang pinakamataas na kita sa civil service - ang suweldo ng presidente ng Pilipinas - ay Php63,525.00 lamang. {Kaya siguro natututong maging corrupt ang mga public officials kasi ayaw nilang mabansagang failure)

Baka sabihin naman ng iba na ako ay nagsa-sourgrape lang. Ngunit totoong paniwala ko na dangerous ang pagkalat ng ganitong mindset kung saan ang success ay sinusukat sa pamamagitan ng isang "overblown" na pamantayan. Kung susundan natin ang benchmark ni Mr. Magallanes, na sa tingin ko ay well-meaning naman sa kanyang isinulat, ang mga successful na tao lamang ay ang mga nagiging milyonaryo by the age of 30.

This kind of thinking reinforces Philippine education's misprioritization of demoting educational institutions from meccas of discovery, discourse and debate into mere factories of industry-ready workers for the corporate world. This kind of thinking reinforces the drive for doctors to aspire to be able to charge P1,000 per 30-minute consultation, for promising civil servants to leave the public sector and flock to the corporate sector, and for outstanding teachers to leave our young people's education to the hands of those who "can't make the grade" in the industry. This kind of thinking reinforces our drive to always aspire for more, oblivious to the fact that for society to really prosper, ang kailangan ay matutong mamuhay ng sapat sa ikagiginhawa ng lahat.