March 4, 2005

Pera o Puso?

Ang pagpapatakbo raw ng isang paaralan ay isang marangal na tungkulin. Malaki raw kasi ang naitutulong sa paghulma ng kabataang siyang magiging pag-asa ng bayan. Isa pang sinasabi nila ay kahanga-hanga daw ang mga taong pinili ang eskuwelhan bilang negosyo, dahil hindi naman daw ito kasing-lucrative ng iba pang business.

KALOKOHAN!!!

Ang aking pagpasok nang kaunti sa managerial circle ng aking eskuwelahan ang nakapagmulat sa akin na kabalintunaan na walang pera sa pagpapatakbo ng eskuwelahan. Sa totoo lang, wala namang masama dahil kailangan rin namang i-compensate ang may-ari ng eskuwelahan dahil sa risk na pinasok niya sa isang investment-heavy na negosyo. Pero di naman yata tama kung ang kita mo (profit) ay mas malaki pa sa ginagastos mo sa pagpapatakbo ng eskuwelahan.

Mas lalong hindi tama kapag tinataas ang tuition hindi dahil sa mas marami pang pagkakagastusan kundi dahil sa ayaw na bumaba yung sobra-sobrang kinita. Ala petroleum companies.

Mas lalong hindi tama kung ang pagkonsulta sa pagtaas ng tuition ay dinadaan sa panlilinlang at pang-uuto at pagpapaikot-ikot sa mga estudyante't magulang na siyang magpapasan sa karagdagang pinansyal na hirap.

Mas lalong hindi tama kapag pinupuri ang mga estudyante sa hindi nila paglaban o pagpalag tuwing may tuition fee consultation.

Mas lalong hindi tama kapag pinapalabas na utang na loob pa ng mga estudyante sa eskuwekahan ang paggamit nito ng mga dagdag sa tuition sa mga "improvements" sa eskuwelahan.

Mas lalong hindi tama kapag ang "improvements" ay ginagawa lang hindi dahil sa concern sa estudyante kundi dahil sa concern sa accreditation. Maganda kasi pag mataas ang rating, mas "credible" at mas sikat.

Speaking of kasikatan, mas lalong hindi tama kapag binabarat ang mga estudyanteng dinadala ang bandila ng eskuwelahan sa mga academic competition, samantalang kung todo ang gastos sa mga atleta kahit sila ay mag-runner up lang. Kungsabagay, malakas daw ang hatak sa enrollment ng mga athletes. Pag mas maraming perang ipinapasok, mas maraming perang pwedeng ilabas.

Mas malala kapag ang mga teacher na pakikinabangan kuno ang 70% ng tuition fee increase ay binabawasan ng pwedeng i-charge na oras para sa extracurricular work dahil tumaas rin naman daw ang binabayad nila sa bawat oras. Para bang, "Pitong oras na lang ang babayaran namin sa iyo at hindi na walong oras kasi tumaas naman ang hourly rate mo from P200 to P220." Di ba kaya nga tinaas ang hourly rate para tumaas ang total na sweldo? Ano ito, offsetting?

Lalong hindi tama kapag ang mga estudyante ay hindi pinapayagang mag-educational trip , o kaya ay maglamay sa paggawa ng project sa loob ng eskuwelahan tuwing gabi at linggo, at kung anu-ano pag activity sa labas ng normal class hours, hindi dahil sa "concern" sa kapakanan ng mga bata, kundi dahil sa gustong lamang umiwas sa liability (na babayaran) kapag may nangyari sa bata (na ang chances ay 1:1000)

OK lang naman talaga ang magpatakbo ng isang eskuwelahan bilang negosyo. Pero dapat, mayroon namang balanse. Ang trabaho ng pagpapalaganap ng edukasyon ay mayroong sagradong kalidad. Ito ay sadya talagang may taglay na puso.

Wag naman sanang paiiralin na lang lagi ang pera laban sa puso.

1 comment:

nanoy said...

kapag natapos ko ang MA sa educ, magtayo tayo ng iskul. (ang feeling ko, psych nga di pa tapos, nabobopol pa sa chem.) :D