Sore Loser

"Talagang ganyan ang contest, may mananalo, may matatalo."

Nung elementary at high school ako, isa ako sa mga pambato ng aking eskuwelahan para ipanlaban sa mga interschool contest. Siguro mga 15 times akong lumaban. At ilang beses akong nakapag-uwi ng medalya sa aking school?

Isang malaking ZERO.

Wala, wala akong naiuwing "karangalan" sa aking eskuwelahan. 1st place, 2nd place, ni 3rd place, wala akong naiuwi. Siguro isa nga iyon sa mga gusto ko sanang balikang panahon. Sa aking pagkakatanda, sa aming eskuwelahan, ako lang ang may record na naging valedictorian na walang naipanalong inter-school contest kahit 3rd place man lang.

Kaya nga parang irony of all ironies na ngayong nagtuturo na ako sa college, na-assign akong maging coach sa maraming inter-school contest. A chance for redemption, perhaps? Siguro. Kaya nga pinagpupursigihan ko ito. Kahit walang bayad, masaya ako. Gusto ko kasing maranasan ng mga estudyante yung saya na di ko naranasan kahit minsan - ang saya ng manalo.

Wala namang masama pag natatalo. Ako, natanggap ko lahat ng pagkatalong naranasan ko noong ako ay lumalaban pa dahil alam kong karapat-dapat yung mga nanalo. Pero may isang klaseng pagkatalo na masakit. Yun ay ang pagkatalo na hindi mo alam kung bakit nanalo yung mga (o yung isa sa mga) nakakuha ng trophy.

Dalawang beses ko lang naranasan ito ngayong nagko-coach ako. At nagkataon na ito ay nangyaring pareho sa pa-contest na inorganize ng iisang organization lang.

Sourgraping? Maaari. Sabi ng iba, kailangan siguro dumistansya ako para makita ko ito objectively. Pero isang taon na ang lumipas, di ko pa rin makalimutan yung ka-bad tripan nung unang talo na di namin matanggap. At ngayong araw na ito, naulit na naman.

Sana nga naba-bad trip lang ako at naaapektuhan ng bias. Pero sa dinami-dami ng beses na nakaranas ako ng pagkatalo sa buhay, gusto kong maniwala na alam ko na kung paano makita kung totoo ang pagkatalo o hindi.